Ο ΟΗΕ και ο λιμός στην Ανατολική Αφρική—T.Mountain

Ο ΟΗΕ και ο λιμός στην Ανατολική Αφρική
Thomas Mountain (γαλλικά)

Τη στιγμή που 15 εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούν στο Κέρας τής Αφρικής, άτομα όπως ο Άντονι Λέικ — που στο παρελθόν είχε προταθεί από τους Δημοκρατικούς ως υποψήφιος για τη θέση τού Διευθυντή τής CIA και ο οποίος σήμερα κατέχει το αξίωμα τού Εκτελεστικού Διευθυντή τής UNICEF — άρχισαν ήδη να χύνουν άφθονα τα κροκοδείλια δάκρυα. Ο Τόνι Λέικ, λοιπόν, απηύθυνε έκκληση προς τη διεθνή κοινότητα, για τη συγκέντρωση δεκάδων — σημειώστε λάθος — εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, προκειμένου να σώσουμε από τη λιμοκτονία τους πληθυσμούς τής Αιθιοπίας και τής Σομαλίας, παραλείποντας όμως να αναφέρει ότι, εξαιτίας τού αποκλεισμού που έχει επιβληθεί από τον χρηματοδοτούμενο από τη Δύση αιθιοπικό στρατό, η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων των περιοχών Ογκαντέν και Ορομίγια (δέκα περίπου εκατ. άνθρωποι) δεν έχουν πρόσβαση σε επισιτιστική βοήθεια. Κι αν δεν με πιστεύετε, ρίχνοντας μια γρήγορη μάτια στον χάρτη τού ΟΗΕ στον οποίο εμφανίζονται οι χώρες τού Κέρατος τής Αφρικής που πλήττονται από την ξηρασία, μπορείτε να αντιληφθείτε μόνοι σας τη σοβαρότητα και την έκταση τού λιμού από τον οποίο ουσιαστικά υποφέρει ολόκληρη η νότια Αιθιοπία, όπου διαμένουν περίπου είκοσι εκατομμύρια άνθρωποι.

Επιπλέον, τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από τον λιμό στη Σομαλία. Οι επικεφαλής των φορέων επισιτιστικής βοήθειας είναι απρόθυμοι να παραδεχτούν ότι, μεταξύ εκείνων που λιμοκτονούν, ο αριθμός των προσφύγων που προέκυψαν ως αποτέλεσμα τής εισβολής των αιθιοπικών στρατευμάτων και των χρηματοδοτούμενων από τον ΟΗΕ δυνάμεων τής Αφρικανικής Ένωσης στη Σομαλία, το 2006, και τής επακόλουθης κατοχής τής χώρας, αγγίζει ή υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο. Το μέτρο μάλιστα τής μείωσης κατά 70% των «μερίδων επιβίωσης» που, με το πρόσχημα των «ελλειμμάτων χρηματοδότησης»,[1] αποφασίστηκε από τον Τόνι Λέικ και την παρέα του, προτού αυτοί αρχίσουν τα κροκοδείλια δάκρυά τους, πλήττει κυρίως αυτήν την κατηγορία ανθρώπων.

Μετά την ήττα και αποχώρηση των αιθιοπικών δυνάμεων που είχαν εισβάλει στη Σομαλία το 2006 και στο πλαίσιο τού «πολέμου κατά τής τρομοκρατίας», ακολούθησε το 2008 η άμεση παρέμβαση εκ μέρους τού ΟΗΕ και τής Αφρικανικής Ένωσης, που εν προκειμένω λειτούργησε ως στρατιωτικός βραχίονας τού υπερεθνικού οργανισμού, με την αποστολή εκστρατευτικής δύναμης αποτελούμενης από 10.000 άνδρες, στην πλειοψηφία τους προερχόμενοι από την Ουγκάντα.

Τα τρία τελευταία χρόνια, ο στρατός τού ΟΗΕ/ΑΕ έχει ισοπεδώσει πάνω από τη μισή έκταση τού Μογκαντίσου, τής παλιάς πρωτεύουσας τής χώρας. Εξαιτίας τού ότι οι ειρηνευτικές δυνάμεις από την Ουγκάντα έκαναν εκτεταμένη χρήση πυρών βαρέος πυροβολικού, ολμοβόλων, αρμάτων μάχης και επιθετικών ελικοπτέρων στο Μογκαντίσου, σβήστηκαν από τον χάρτη αστικές περιοχές συνολικής έκτασης άνω των 75 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Στο ίδιο μάλιστα διάστημα, λόγω τής ανηλεούς επίθεσης των στρατευμάτων τού ΟΗΕ/ΑΕ, τουλάχιστον μισό εκατομμύριο Σομαλοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους στο Μογκαντίσου φοβούμενοι για τη ζωή τους, πυκνώνοντας έτσι τις στρατιές των πεντακοσίων χιλιάδων προσφύγων που προκάλεσε η αιθιοπική εισβολή.

Η τετραετής ξηρασία που μαστίζει το Αφρικανικό Κέρας θεωρείται η χειρότερη των τελευταίων εξήντα ετών. Η έναρξή τής ξηρασίας το 2007 συνέπεσε με την διενέργεια ευρείας κλίμακας επιχειρήσεων καταστολής στην περιοχή τού Ογκαντέν, οι δαπάνες των οποίων χρηµατοδοτήθηκαν πλήρως από τους δυτικούς οργανισμούς (οικονομικής ή άλλης) βοήθειας. Παράλληλα με την εμπλοκή των ειρηνευτικών δυνάμεων σε επιχειρήσεις καταστολής εξεγέρσεων προέκυψε και η ανάγκη συγκάλυψης αυτού τού εγκλήματος: ο Ερυθρός Σταυρός, καθώς επίσης και η διεθνής οργάνωση των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, εκδιώχθηκαν από την περιοχή. «Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται» είναι το σλόγκαν των ημερών για τα περισσότερα διεθνή μέσα ενημέρωσης που αποφεύγουν με κάθε τρόπο να στείλουν δημοσιογράφους και τηλεοπτικά συνεργεία στην περιοχή ή να παράσχουν οποιεσδήποτε πληροφορίες για τα δέκα εκατομμύρια άτομα που ζουν στην νοτιοανατολική και νοτιοδυτική Αιθιοπία, στις επαρχίες Ογκαντέν και Ορομιγία, και τα οποία κινδυνεύουν να καταδικαστούν σε λιμοκτονία. Οι τελευταίοι που ριψοκινδύνευσαν το ταξίδι στο Ογκαντέν ήταν δύο Σουηδοί δημοσιογράφοι, τους οποίους οι πολέμαρχοι τού Πούντλαντ παρέδωσαν, έναντι οικονομικών ανταλλαγμάτων, στις Αιθιοπικές αρχές. Κατά τη διάρκεια ενέδρας που τους έστησαν Αιθίοπες παραστρατιωτικοί, οι συνοδοί τους σκοτώθηκαν, ενώ οι ίδιοι τραυματίστηκαν και κατέληξαν στις αιθιοπικές φυλακές, όπου και κρατούνται μέχρι σήμερα. Αυτό αποτελεί σίγουρα ένα ηχηρό μήνυμα σε όλους όσους προσπαθούν να ανακινήσουν το θέμα τής συνεχιζόμενης γενοκτονίας στο Κέρας τής Αφρικής.

Κι έτσι τα κροκοδείλια δάκρυα θα εξακολουθούν να τρέχουν άφθονα και τα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, που υποτίθεται θα ταΐσουν τα εκατομμύρια των πεινασμένων στο Κέρας τής Αφρικής, στο τέλος θα χρησιμοποιηθούν για μία ακόμα φορά για την αγορά από τον Αιθιοπικό στρατό σύγχρονου στρατιωτικού εξοπλισμού ή θα καταλήξουν στους τραπεζικούς λογαριασμούς τού πρωθυπουργού τής Αιθιοπίας, Μέλες Ζενάουι, και τής κλίκας του· και για κάποιο διάστημα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης θα μεταδίδουν ακατάπαυστα πληροφορίες και ειδήσεις από το Κέρας τής Αφρικής — γεμάτες σπαρακτικές εικόνες παιδιών που πεθαίνουν από την πείνα —, χωρίς όμως κανείς να κάνει τον κόπο να αναρωτηθεί γιατί περίπου δέκα εκατοµµύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε επισιτιστική βοήθεια λόγω ενός αποκλεισμού που έχει επιβληθεί από στρατιωτικές δυνάμεις οι οποίες χρηματοδοτούνται από τη Δύση.

[1] Σημ. συντ. Αναφέρεται στις εθελοντικές συνεισφορές των πλούσιων κρατών.

 

Τηλεκατευθυνόμενη μετάβαση στο Κάιρο — M.Dinucci

Manlio Dinucci (il manifesto, 26/7/11 [γαλλικά])

Σε μια συγκινητική τελετή που πραγματοποιήθηκε στον Λευκό Οίκο, ο πρόεδρος Ομπάμα τίμησε τη μνήμη ενός νεαρού Αιγύπτιου επιχειρηματία[1] που δολοφονήθηκε από την — εξοπλισμένη και εκπαιδευμένη από τις ΗΠΑ — αστυνομία τού Μουμπάρακ και στον οποίον απονεμήθηκε, μετά θάνατον, το «Βραβείο Δημοκρατίας 2011» τού Εθνικού Ιδρύματος για τη Δημοκρατία [Ned]. Όπως υπενθύμισε ο πρόεδρος, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν έντονα τη δημοκρατική μετάβαση στην Αίγυπτο, αξιοποιώντας και αναδεικνύοντας τον ηγετικό ρόλο των ανερχόμενων πολιτικών φωνών και δυνάμεων, όπως αυτές εκφράζονται κυρίως από τα νέα σε ηλικία μέλη τής κοινωνίας των πολιτών. Την εκπαίδευση των νέων αυτών δυνάμεων έχουν αναλάβει το Ίδρυμα για τη Δημοκρατία και πλήθος άλλων «μη κυβερνητικών» οργανώσεων, που δρώντας στην πραγματικότητα ως παρακλάδια τού Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τής CIA χρηματοδοτούν ήδη στην Αίγυπτο δεκάδες σχέδια και δράσεις. Να σημειωθεί ότι η διαχείριση ορισμένων άλλων προγραμμάτων υπόκειται στην άμεση εποπτεία τής Αμερικανικής Κυβέρνησης. Έτσι, για παράδειγμα, στο πλαίσιο τού Παγκόσμιου Προγράμματος Επιχειρηματικότητας (GEP), που θεσπίστηκε από την Κυβέρνηση Ομπάμα για «την προαγωγή τής επιχειρηματικής κουλτούρας σε χώρες που βρίσκονται σε πορεία ανάπτυξης», παραδίδονται μαθήματα και διαλέξεις από αμερικανούς επιχειρηματίες σε νέους Αιγύπτιους από τα ανώτερα αστικά και μεσοαστικά στρώματα. Για τους καλύτερους μάλιστα σπουδαστές προβλέπεται η δυνατότητα να μεταβούν σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ για σπουδές εξειδίκευσης. Ιδιαίτερη μέριμνα λαμβάνεται και για την εκπαίδευση νέων που διαχειρίζονται ιστότοπους στην αγγλική ή στην αραβική γλώσσα και στους οποίους παρέχεται επίσης χρηματοδότηση και τεχνογνωσία ακόμη και από αμερικανικές ιδιωτικές εταιρείες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο γαλουχείται μια νέα αιγυπτιακή κυβερνητική τάξη, η οποία, σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό των New York Times, καλείται να παίξει τον ρόλο των «επιχειρηματιών τής επανάστασης» — μιας «επανάστασης» τα νήματα τής οποίας σήμερα κινεί η κυβέρνηση τής Ουάσινγκτον, που επιχειρεί να σμιλεύσει ένα «δημοκρατικό» προσωπείο για την βορειοαφρικανική αυτή χώρα, όπου η κυβερνητική εξουσία εξακολουθεί να συγκεντρώνεται στα ανώτερα κλιμάκια των ενόπλων δυνάμεων: πρόκειται για την ίδια στρατιωτική τάξη που χρηματοδοτήθηκε, εξοπλίστηκε και εκπαιδεύτηκε από τις ΗΠΑ και η οποία, καθ’ όλη τη διάρκεια τού καθεστώτος Μουμπάρακ, κρατούσε την εξουσία στα χέρια της. Είναι η ίδια κάστα που, σύμφωνα με τις επιθυμίες τού Προέδρου Ομπάμα, εμφανίζεται ως εγγυήτρια μιας διαδικασίας «ομαλής και ειρηνικής μετάβασης» μετά τη λαϊκή εξέγερση που οδήγησε στην ανατροπή τού καθεστώτος τού δικτάτορα Μουμπάρακ, τού πιστού υπηρέτη των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών για μια τριακονταετία. Έχοντας λάβει βοήθεια δισεκατομμυρίων δολαρίων απευθείας από την Ουάσινγκτον και χρηματοδοτούμενη μέσω απόρρητων προϋπολογισμών που δεν υπόκεινται σε κανέναν κοινοβουλευτικό έλεγχο, η κάστα αυτή μπόρεσε να δημιουργήσει και να διασφαλίσει τα οικονομικά της ερείσματα σε ποικίλους τομείς και δραστηριότητες, όπως, για παράδειγμα, την ανάπτυξη ξενοδοχειακών αλυσίδων, την λιανική πώληση ηλεκτρονικών προϊόντων, τον τομέα των αυτοκινητοβιομηχανιών κ.λπ. Στην υποστήριξη αυτής τής οικονομικο-στρατιωτικής συντεχνίας ποντάρει η Ουάσιγκτον, προκειμένου να εξασφαλίσει μια διαδικασία ομαλής και ειρηνικής μετάβασης, με ταυτόχρονη όμως διατήρηση των βασικών πυλώνων τής κυριαρχίας της στην περιοχή. Η Ουάσινγκτον συνεχίζει συνεπώς να χρηματοδοτεί και να εξοπλίζει την τάξη αυτή, παρά το γεγονός ότι στο Κογκρέσο διατυπώνονται αμφιβολίες για την αξιοπιστία της. Είναι αλήθεια ότι τα πράγματα δεν βαίνουν απολύτως σύμφωνα με τις προσδοκίες τού Λευκού Οίκου. Βλέποντας τις προσδοκίες τους για ουσιαστικές δημοκρατικές αλλαγές να διαψεύδονται σε μια χώρα όπου το 40% τού πληθυσμού εξακολουθεί ζει σε συνθήκες φτώχειας, οι διαδηλωτές επέστρεψαν στην πλατεία Ταχρίρ. Παρά τη συνεχιζόμενη καταστολή των διαδηλώσεων, η στρατιωτική ηγεσία αναγκάστηκε σε παραχωρήσεις, όπως ήταν, για παράδειγμα, ο κυβερνητικός ανασχηματισμός και η πρόωρη συνταξιοδότηση 600 αστυνομικών που συμμετείχαν στα αιματηρά επεισόδια τής πλατείας Ταχρίρ. Το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο δεν έδωσε ωστόσο στη δημοσιότητα τα ονόματα των εμπλεκόμενων αστυνομικών και κανείς μέχρι σήμερα δεν παραπέμφθηκε στη δικαιοσύνη. Η στρατιωτική ηγεσία εξακολουθεί να λειτουργεί ως εγγυητής τής νέας συνταγματικής τάξης, ενώ για την κατάρτιση τού νέου συντάγματος συγκροτήθηκε ειδική επιτροπή, τα μέλη τής οποίας ορίστηκαν από το στρατιωτικό συμβούλιο. Όμως, υπέρτατη εγγύηση τής νέας τάξης φαίνεται να αποτελεί η πολιτική δέσμευση των ΗΠΑ, όπως την επανέλαβε πρόσφατα ο Αμερικανός πρόεδρος, να συνεχίσουν να προασπίζουν και να προωθούν τα καθολικά ανθρώπινα δικαιώματα όχι μόνο στην Αίγυπτο αλλά σε όλες τις χώρες τής περιοχής.

[1] Πρόκειται για τον Καλίντ Σαΐντ· για τις ευχαριστίες προς τους δολοφόνους τού θύματος εκ μέρους τού υψιπέτη αδερφού του, δείτε www.ned.org/events/democracy-award/2011-democracy-award.

 

Μια ζωή που δεν αξίζει όσο ένα εισιτήριο—M.King

Μια ζωή που δεν αξίζει όσο ένα εισιτήριο
Mike King

Ένας ακόμη άοπλος νεαρός Αφροαμερικάνος, ο Κένεθ Χάρντινγκ, πέφτει νεκρός μέρα μεσημέρι, έχοντας δεχτεί πισώπλατα πολλαπλούς πυροβολισμούς, ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει, έχοντας τα χέρια σηκωμένα ψηλά, από τους αστυνομικούς που τον καταδίωκαν. Εκτελέστηκε στον δρόμο από την αστυνομία τού Σαν Φρανσίσκο για το έγκλημα τής αποφυγής πληρωμής εισιτηρίου. Δεκάδες μάρτυρες είδαν να εκτυλίσσεται μπροστά τους η εξής σκηνή — σκηνή που δεν αποτελεί πλέον τίποτε το ασυνήθιστο για τις πόλεις των ΗΠΑ και την οποία απαθανάτισαν με τα κινητά τους: ένας άνδρας σφαδάζει στο έδαφος αιμόφυρτος, μέσα σε μια λίμνη αίματος, περιτριγυρισμένος από αστυνομικούς σε απόσταση ασφαλείας. Οι αστυνομικοί, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν μάλιστα γυρισμένη την πλάτη προς τον βαριά τραυματισμένο άνδρα, όχι μόνο δεν του προσέφεραν βοήθεια, αλλά δεν επιχείρησαν καν να του κάνουν σωματική έρευνα ή να ψάξουν για το (υποτιθέμενο) όπλο τού θύματος· παρ’ όλ’ αυτά θα υποστηρίξουν αφενός μεν ότι ο άνδρας τους έριξε πρώτος, αφετέρου δε, ότι πυροβόλησε στα τυφλά προς την κατεύθυνση των συγκεντρωμένων. Ωστόσο, κανένας από τους παρευρισκόμενους δεν δήλωσε ότι το θύμα χρησιμοποίησε ή είχε στην κατοχή του όπλο. Σύμφωνα με τις μεταγενέστερες δηλώσεις τής αστυνομίας, το όπλο ανακαλύφθηκε με τη συνδρομή ενός πληροφοριοδότη. Επιπλέον, μια μέρα μετά το θανατηφόρο συμβάν, η αστυνομία κατονόμασε τον Χάρντινγκ ως «εμπλεκόμενο» σε υπόθεση δολοφονίας στο Σιάτλ, ενώ χρησιμοποιείται και μια προηγούμενη ποινική καταδίκη τού θύματος, προκειμένου να υποβαθμιστεί περαιτέρω η αξία τής ζωής του. Το θέμα μας δεν είναι εδώ ούτε οι προηγούμενες καταδίκες του, ούτε η «επίσημη εκδοχή» τού περιστατικού, που ακόμη και τώρα προσπαθεί να χαλκεύσει η αστυνομία, ούτε τέλος οι μετά θάνατον υποψίες διάπραξης ανθρωποκτονίας και τα μυστηριώδη όπλα που εμφανίστηκαν ως δια μαγείας. Ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: το μόνο που ήξερε η αστυνομία ήταν ότι το θύμα ήταν απλός λαθρεπιβάτης, ενώ, σύμφωνα με τους πολλούς αυτόπτες μάρτυρες, αφενός μεν ο Χάρντινγκ δεν είχε όπλο, αφετέρου δε όλοι οι πυροβολισμοί ήταν προς μία κατεύθυνση.

Είτε πρόκειται για την αστυνομία τού Μετρό τής περιοχής τού κόλπου τού Σαν Φρανσίσκο [BART], είτε για την αστυνομική διεύθυνση τού Όκλαντ ή τού Σαν Φρανσίσκο, τα περιστατικά παρουσιάζουν μεγάλη ομοιότητα: άοπλοι ύποπτοι, σχεδόν όλοι τους έγχρωμοι πολίτες — ή, σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις, λευκοί ψυχικά ασθενείς ή άστεγοι άνδρες —, πέφτουν νεκροί στον δρόμο, τις περισσότερες φορές έχοντας δεχτεί πισώπλατους πυροβολισμούς από τους αστυνομικούς που τους καταδίωκαν. Η σχεδόν πανομοιότυπη, λογικά διάτρητη και μη ευλόγως δικαιολογημένη εκδοχή των αρχών ασφαλείας, όσον αφορά τη χρήση θανατηφόρας βίας, βασίζεται πάντα στις απόψεις των εμπλεκόμενων αστυνομικών, που γίνονται ανεπιφύλακτα δεκτές από τους προϊσταμένους τους, τις δημοτικές αρχές ή τους ομίλους εφημερίδων — εκτός και αν υπάρχει βίντεο. Ο Μέσερλε, ο αστυνομικός που σκότωσε τον Όσκαρ Γκραντ, εξέλαβε εσφαλμένα το ημιαυτόματο γκλοκ του για διαφορετικού τύπου τέιζερ φωτοεκπομπής, μεγέθους μεγαλύτερου τού συνηθισμένου, παρ’ όλο που οι δύο τύποι όπλων έχουν εντελώς διαφορετικές λαβές. Ο Μέσερλε, που εξέτισε για το έγκλημά του ποινή φυλάκισης λίγο μόνων μηνών, αντιπροσωπεύει την εξαίρεση στον κανόνα. Να σημειωθεί ότι αφέθηκε πρόσφατα ελεύθερος. Αστυνομικοί τής Διεύθυνσης τού Όκλαντ πυροβόλησαν πισώπλατα και σκότωσαν τον Ντέρικ Τζόους, ενώ κρατούσε στα χέρια του μια ηλεκτρονική ζυγαριά, αλλά για τον θάνατό του δεν ασκήθηκε καμία ποινική δίωξη. Σε άλλες περιπτώσεις θανάτων άοπλων έγχρωμων πολιτών από την αστυνομία τού Όκλαντ, οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί τέθηκαν προσωρινά σε διαθεσιμότητα, επανήλθαν όμως στην υπηρεσία λαμβάνοντας και αναδρομικές αποδοχές. Ορισμένοι εν ενεργεία αστυνομικοί τής Διεύθυνσης τού Όκλαντ εμπλέκονται σε περισσότερα από ένα περιστατικά θανάτων άοπλων πολιτών, αλλά εξακολουθούν, ωστόσο, να περιπολούν και να οπλοφορούν στους δρόμους τής πόλης.

Δεδομένου ότι τα θεμελιώδη αίτια των αστυνομικών αυτών δολοφονιών είναι πολλαπλά και υπερβολικά σύνθετα για να τα πραγματευθώ λεπτομερώς εδώ, θα αναφέρω ενδεικτικά τα εξής: η ανεξέλεγκτη δράση και περιχαράκωση τής αστυνομικής εξουσίας, η οποία έχει επιφορτιστεί με τη διατήρηση μιας συγκεκριμένης φυλετικής και οικονομικής τάξης πραγµάτων· η βίαιη έκφραση μιας λανθάνουσας φοβίας ή ακόμα και η ανοιχτή εχθρότητα εκ μέρους των αστυνομικών· οι κοινωνικές εκφάνσεις τής ιδεολογίας τής λευκής ανωτερότητας, η οποία εκφράζεται σε πολλά επίπεδα, από τις συντηρητικές προτιμήσεις των ψηφοφόρων των προαστίων υπέρ τού «νόμου και τής τάξης» έως τις ιστορικές καταβολές τού θεσμού τής αστυνομίας στη χώρα μας· και, τέλος, οι γεωγραφίες φυλετικού διαχωρισμού, χαρακτηριστικό παράδειγμα των οποίων είναι η συνοικία τού Μπέιβιου.

Τα ανωτέρω οδηγούν σε ένα παράδοξο σύστημα ειδικά στοχευμένης και συνάμα αδιάκριτης βίας. Πράγματι, από τη μια πλευρά, η έντονη αστυνομική παρουσία, οι επιθετικές τακτικές των δυνάμεων ασφαλείας (όπως, για παράδειγμα, το προφάιλινγκ εικαζομένων δραστών εγκληματικών πράξεων, τα σημεία οδικών ελέγχων, οι (όχι και τόσο) τυχαίοι έλεγχοι κατά τής εισιτηροδιαφυγής στα δημοτικά μέσα μεταφοράς, κ.λπ.), καθώς επίσης και η αντίληψη τού ρόλου τους ως δυνάμεων κατοχής που δρουν σε εχθρικό περιβάλλον, αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τις φτωχές αστικές κοινότητες εγχρώμων. Από την άλλη όμως πλευρά, δεδομένης και τής μείωσης των ποσοστών εγκληματικότητας, η φύση, η ιστορία, η εν γένει λογική και οι συγκεκριμένες τακτικές αστυνόμευσης των έγχρωμων κοινοτήτων διαψεύδουν την υπόθεση ότι πρόκειται για μεμονωμένα ή καινοφανή περιστατικά αυθαιρεσίας που εμφανίζουν παρεκκλίνοντα χαρακτήρα. Σε αυτές κοινότητες που βρίσκονται στο στόχαστρο τής αστυνόμευσης, η χρήση υπέρμετρης αστυνομικής βίας είναι συχνά απόλυτα γενικευμένη και αδιάκριτη. Απλός οδικός έλεγχος, κλήση στην αστυνομία για διατάραξη τής οικιακής ειρήνης, αποφυγή πληρωμής εισιτηρίου: το ένα τραγικό περιστατικό μετά το άλλο. Ολονυχτίες υπό το φως των κεριών, τοιχογραφίες, ραπ τραγούδια για τη μνήμη των θυμάτων. Η ίδια πάντα ιστορία: άοπλος, με τα χέρια ψηλά, δέχεται πισώπλατους πυροβολισμούς κατά τη διάρκεια αστυνομικής καταδίωξης — καμία απόδοση ευθυνών.

Ορισμένοι χρησιμοποιούν τον όρο «αστυνομική τρομοκρατία» για να περιγράψουν αυτή την κατάσταση. Ωστόσο, δεν θα συναντήσετε αυτή την έκφραση στα δελτία ειδήσεων των μεγάλων τηλεοπτικών δικτύων, στις ομιλίες των υποψηφίων για τα δημοτικά αξιώματα ή στις δηλώσεις των περισσοτέρων μη κερδοσκοπικών οργανισμών. Ακόμη και στο πλαίσιο κινητοποιήσεων εναντίον τής αστυνομικής βίας, παρεμποδίζεται η χρήση αυτού τού λεξιλογίου, με το σκεπτικό ότι αποτελεί δείγμα ανευθυνότητας ή έλλειψης εκπαίδευσης. Αφού περιγράψαμε τα γενικά χαρακτηριστικά τής αστικής αστυνόμευσης, αξίζει να δούµε πώς ορίζεται η έννοια τής τρομοκρατίας. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ορίζει την «τρομοκρατία» ως «την προμελετημένη, πολιτικά παρακινημένη, βία που διαπράττεται ενάντια σε αμάχους στόχους … [και η οποία] συνήθως προορίζεται να επηρεάσει ένα ακροατήριο».

Οι αστυνομικοί τού Μπέιβιου ή τού Ανατολικού Όκλαντ έχουν καθαρή αντίληψη τού ρόλου και τής αποστολής τους ως δυνάμεων κατοχής στις κοινότητες αυτές. Όμως, η προκατειλημμένη αυτή προσέγγιση δεν είναι καθόλου εσφαλμένη. Η σχέση τους με τις τοπικές κοινότητες είναι σχέση εχθρότητας. Δεν πρόκειται πλέον για το γνωστό παιχνίδι «πολέμου» μεταξύ «κλεφτών και αστυνόμων», αλλά για πόλεμο μεταξύ αστυνόμων και έγχρωμων κοινοτήτων. Η πολιτική σκοπιμότητα είναι, εν προκειμένω, η ανάσχεση και η παγίδευση μιας κοινότητας που μαστίζεται από τα προβλήματα τής ανεργίας, των ανεπαρκών ή αποτυχημένων σχολείων, τής βίας και τής κατάχρησης ναρκωτικών και η οποία κατατρύχεται από αισθήματα οργής και απελπισίας. Η αστυνομία αντιμετωπίζει έως ένα σημείο την εγκληματικότητα, αλλά η γενικότερη αποστολή της συνίσταται στην επιτήρηση τού χώρου, στην τήρηση τής τάξης και στον εκφοβισμό. Πρόκειται για μια διαδικασία που στοχεύει στην απανθρωποποίηση των εν λόγω κοινοτήτων μέσω τού κοινωνικού και οικονομικού τους αποκλεισμού, που πραγματοποιείται με τη βοήθεια διάφορων μηχανισμών ανάσχεσης και παγίδευσης, ανάμεσα στους οποίους συγκαταλέγεται και η αστυνομία ως ο κατεξοχήν θεσμός και μηχανισμός ανάσχεσης.

Όσοι δεν υποχρεώνονται να βιώσουν από πρώτο χέρι την πραγματικότητα αυτή έχουν την πολυτέλεια να την αντιμετωπίζουν ως κάτι διαφορετικό από αυτό που πράγματι είναι. Πολλοί αποδέχονται ανεπιφύλακτα ακόμα και τα πιο απίθανα επιχειρήματα των αρχών επιβολής τού νόµου, ενώ αρκετοί είναι και εκείνοι που ανέχονται ή και υποστηρίζουν ενεργά την κοινωνική αυτή κατάσταση, όπου μια ομάδα ασύδοτων και καλοπληρωμένων ένοπλων υπαλλήλων, που προέρχονται από άλλες κοινότητες, ελέγχουν και τρομοκρατούν ολόκληρες γειτονιές, μόνο και μόνο επειδή όσοι μένουν εκεί είναι φτωχοί έγχρωμοι πολίτες, των οποίων η ζωή εξακολουθεί, όπως φαίνεται, να αξίζει λιγότερο και από ένα εισιτήριο.

Δύσκολα θα ακούσει κανείς αφελείς γενικεύσεις και εκλογικεύσεις από τους αστυνομικούς και τους πολίτες τού Μπέιβιου και τού Χάντερς Πόιντ. Όλοι ξέρουν ότι εκεί έξω γίνεται πόλεμος. Ενώ η αστυνομία κάνει λόγο για πόλεμο κατά τού εγκλήματος, για πόλεμο κατά των ναρκωτικών και των συμμοριών, οι πολίτες μιλάνε για πόλεμο εις βάρος τής κοινότητας, για πόλεμο εναντίον των νέων και των μαύρων πολιτών. Στο Μπέιβιου κυριαρχεί η ίδια λογική εισβολής και κατοχής με εκείνη που ισχύει στη Βαγδάτη και στο Αφγανιστάν. Οι ένοπλες δυνάμεις μας και η αστυνομία ανταλλάσσουν τεχνογνωσία στον τομέα τής καταστολής εξεγέρσεων: στρατιώτες που ετοιμάζονται να αναχωρήσουν για το μέτωπο εκπαιδεύονται από αστυνομικούς, που εκπαιδεύονται με τη σειρά τους από βετεράνους στο αντικείμενο τής Μάχης σε Αστικό Περιβάλλον. Πληθώρα μελετών δείχνουν ότι ο πόλεμος, η κατοχή και τα συνακόλουθα μανιχαϊστικά σχήματα σκέψης και αντίληψης οδηγούν αναπόδραστα στην απανθρωποίηση ενός απεξατομικευμένου εχθρού και ότι αυτή η διαδικασία απανθρωποίησης ενισχύει την τάση προσφυγής σε υπερβολική και αδιάκριτη χρήση βίας. Στο Μπέιβιου τα εν λόγω φαινόμενα υπέρμετρης αστυνομικής βίας εις βάρος ενός απεξατομικευμένου εχθρού εντάσσονται στο γενικότερο πλαίσιο τού προαιώνιου φυλετικού ρατσισμού, των πιο πρόσφατων προγραμμάτων οικονομικών αναδιαρθρώσεων (νεοφιλελευθερισμός), καθώς επίσης και των προσπαθειών αναβάθμισης/εξευγενισμού αστικών περιοχών. Πρόκειται για παράγοντες που συνέβαλαν στην όξυνση των φυλετικών ανισοτήτων, τόσο από πλευράς εισοδήματος ή επιπέδου περίθαλψης, όσο και από πλευράς σωφρονιστικών πολιτικών. Όσον αφορά την αντιμετώπιση τής κατάστασης αυτής, το Κράτος απεκδύεται κάθε αρμοδιότητάς του, με μόνη εξαίρεση το δικαίωμα άσκησης ωμής βίας. Αν αυτό συνδυαστεί αφενός μεν με τη διαρκή συρρίκνωση των προϋπολογισμών για τα σχολεία και τα προγράμματα κοινωνικής αρωγής και πρόνοιας και αφετέρου με τη διόγκωση των δαπανών αστυνόμευσης, γίνεται απολύτως κατανοητή η αύξηση των ανισοτήτων και το συνακόλουθο ενδεχόμενο κοινωνικών αναταραχών, οι οποίες, υπό το πρίσμα των πολιτικών αντιλήψεων που επικρατούν στις τάξεις των κυβερνώντων, παρέχουν άλλοθι για την κατασκευή ακόμη περισσοτέρων φυλακών και την ένταση της αστυνόμευσης.

Η απάντηση στο πρόβλημα τής κατοχής δεν μπορεί να βρίσκεται στην επινόηση περισσότερων εκλεπτυσμένων μεθόδων κατοχής. Ομοίως το πρόβλημα τού πολέμου δεν επιλύεται με τη μέθοδο τής εκπαίδευσης ευαισθησίας για τα στρατεύματα. Μόνη απάντηση στο πρόβλημα τού πολέμου είναι η επίτευξη μιας δίκαιης ειρήνης. Το ποιος μπορεί να σκοτώνει υπό καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας και το ποιος πυροβολείται στην πλάτη άνευ λόγου — και στη συνέχεια αφήνεται στη μοίρα του — εξαρτάται από το γενικότερο σύστημα των σχέσεων εξουσίας, από τη μακρά και πολυδιάστατη ιστορία τής φυλετικής καταπίεσης και από τον τρόπο με τον οποίο αυτή η ιστορία εξακολουθεί να διαμορφώνει την καθημερινότητά μας.

Ένα καθαρά πολιτικό πρόβλημα επιδέχεται μόνο πολιτική λύση. Όσο τα ποσοστά ανεργίας στο Χάντερς Πόιντ παραμένουν τέσσερις φορές ανώτερα τού μέσου ποσοστού τής πόλης τού Σαν Φρανσίσκο, το ενδιαφέρον τής αστυνομίας θα εστιάζεται στην περιοχή αυτή, με αποτέλεσμα να δεσμεύονται για την αστυνόμευση δυσανάλογοι δημοτικοί πόροι, που θα μπορούσαν, εντούτοις, να διατίθενται για κοινωνικά προγράμματα. Έτσι, οι επιδόσεις των σχολείων θα παραμένουν στην καλύτερη περίπτωση κάτω από το μέσο όρο, θα παρεμποδίζεται η δημιουργία θέσεων απασχόλησης, τα ποσοστά ανεργίας θα εξακολουθούν να είναι υψηλά, θα χρειάζονται περισσότερες αστυνομικές δυνάμεις κ.ο.κ.

Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με έναν φαύλο κύκλο «φυλετικοποιημένης» φτώχειας που τροφοδοτεί έναν δεύτερο φαύλο κύκλο αστυνομικής κατοχής και τρομοκρατίας. Είναι ένας πολυμέτωπος πόλεμος που χαρακτηρίζεται από διάφορες μορφές έμμεσης και άμεσης δομικής βίας — όπως αυτή ασκείται, για παράδειγμα, στον τομέα τής εκπαίδευσης, τής εργασίας, τής στέγασης, κ.λπ. — και κύρια και πλέον αποτελεσματική έκφανση τής οποίας είναι ο θεσμός τής αστυνομίας. Όπως ανέφερα, μόνη απάντηση στο πρόβλημα αυτού τού πολέμου είναι η επίτευξη μιας δίκαιης ειρήνης, η οποία όμως προϋποθέτει την αναγνώριση και την άσκηση τού δικαιώματος τής αυτοδιάθεσης. Το ότι άοπλοι νεαροί σκοτώνονται από αστυνομικά πυρά, λόγω μη πληρωμής εισιτηρίου, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απλό σφάλμα, ως περίπτωση μη ορθής εφαρμογής των μεθόδων αστυνόμευσης, ως μεμονωμένο περιστατικό κατάχρησης εξουσίας ή να αποδίδεται σε κάποια προβληματικά μέλη τού αστυνομικού σώματος. Πρέπει, αντιθέτως, να ιδωθεί ως εχθροπραξία στο πλαίσιο ενός καθημερινού πολέμου, ως αναπόδραστη συνέπεια κάθε καθεστώτος κατοχής. Πόσο αίμα αθώων πρέπει να χυθεί ακόμη, για ανταποκριθούμε στο καθήκον μας, θέτοντας τέλος στον συνεχιζόμενο αυτόν παραλογισμό και συμβάλλοντας στη διαμόρφωση αυτόνομων κοινοτήτων που θα μπορέσουν να απεγκλωβιστούν από το αδιέξοδο αυτό σύστημα ατέρμονης βίας, τη διαφύλαξη τού οποίου έχουν αναλάβει οι ένοπλες αστυνομικές δυνάμεις!

 

Moulettes

8.

 

Λαίσκαπροι: Ο Ζίζεκ και ο Στολίσκος

Ο Ζίζεκ και ο Στολίσκος τής Γάζας
Israel Shamir

[…]

Αλλά το βραβείο [ενδοτικότητας προς την πολιτική τού Ισραήλ] πηγαίνει στον Σλαβόι Ζίζεκ, που στη διάρκεια πρόσφατης επίσκεψής του στο Ισραήλ, έχοντας προσκληθεί να μιλήσει σε εκδήλωση καλόπιστων Ισραηλινών αντιφρονούντων, ξεβρακώθηκε εντελώς μπροστά στο ακροατήριό του. Αντί να ακούσουν λόγια ενθάρρυνσης, οι παρευρισκόμενοι πληροφορήθηκαν ότι ο αγώνας ενάντια στον αντι-σημιτισμό έχει μεγαλύτερη σημασία από την υπεράσπιση των Παλαιστινίων.

Στην αρχή ο Σλοβένος φιλόσοφος μίλησε με συμπάθεια για τον απατεώνα Μπέρνι Μάντοφ, λέγοντας ότι «ήταν εύκολο να χρησιμοποιηθεί ο Μάντοφ ως αποδιοπομπαίος τράγος· αλλά στην πραγματικότητα το αληθινό πρόβλημα βρίσκεται στο ίδιο το σύστημα που επέτρεψε και ώθησε τον Μάντοφ στη διάπραξη των εγκλημάτων του». Δεν χωρά λοιπόν αμφιβολία ότι «το σύστημα» ήταν εκείνο που έσπρωξε στο έγκλημα τον καημένο τον Μάντοφ, με τον ίδιο τρόπο που «το σύστημα» έσπρωξε στο επάγγελμα τού χασάπη τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη.

Mετά την μάλλον ατυχή έναρξη τής ομιλίας του, ο φιλόσοφος συνέχισε απτόητος εξαπολύοντας έναν φιλιππικό κατά τής πανούκλας τού αντι-σημιτισμού, που υποτίθεται σαρώνει σήμερα την Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο: «δεν πρέπει να δείχνουμε καμία ανοχή απέναντι στον αντι-σημιτισμό, ακόμα κι αν προέρχεται από τους πλέον καταπιεσμένους και πλέον φτωχούς Παλαιστίνιους». Ο καθηγητής σίγουρα αναφέρεται στον αντισημιτισμό όσων εναντιώνονται στην αρπαγή τής παλαιστινιακής γης από τους Ισραηλινούς. Το μόνο δεινό, το μόνο πραγματικό πρόβλημα — δήλωσε ευθαρσώς ο φιλόσοφος — είναι ο ευρωπαϊκός και ο αμερικανικός αντι-σημιτισμός. Μπας και ξέρει ο καθηγητής κάτι που δεν ξέρουμε; Μήπως ευρωπαίοι και αμερικανικοί εβραίοι υφίστανται σήμερα βασανιστήρια σε σκοτεινά μπουντρούμια, ενώ τα σπίτια τους κατάσχονται από γαλανομάτες άρειους; Αλλά, το καλύτερο μας το επεφύλαξε για τη συνέχεια.

Σύμφωνα με τον Ζίζεκ, «κάποιος που ζει στη Λαϊκή Δημοκρατία τού Κονγκό θα πούλαγε στο πι και φι τη μάνα του στο σκλαβοπάζαρο για να πάει να ζήσει στη Δυτική Όχθη». Πρόκειται σίγουρα για τη ρήση τής χρονιάς.

Καθηγητές μαθηματικών τής δευτεροβάθμιας θα μπορούν στο εξής να χρησιμοποιούν την υπέροχη αυτή ρήση ιστορικού και γεωγραφικού χαρακτήρα στις ασκήσεις τους. Για παράδειγμα, ως εξής: «Αν ένας αράπης από τη Λαϊκή Δημοκρατία τού Κονγκό θα πούλαγε, στο πι και φι, τη μάνα του στο σκλαβοπάζαρο για να μετακομίσει στη Δυτική Όχθη, στα πόσα πι και στα πόσα φι θα πούλαγε τη μάνα του για να ενταχθεί στις τάξεις των Γάλλων ανέργων, των Ελλήνων εργαζόμενων ή των Αμερικανών απεργών;»

Ίσως ο Ζίζεκ, ως δαφνοστεφής διανοούμενος τής πάλαι ποτέ Αριστεράς, επινόησε σ’ αυτή την ομιλία του την έσχατη δικαιολογία για όσους απεργάζονται την επερχόμενη λαίλαπα των προγραμμάτων λιτότητας τού ΔΝΤ — την πλέον αποστομωτική απάντηση που θα μπορούν να δώσουν στους δυτικούς εργαζόμενους που θα ’χουν το θράσος να εκφραστούν ενάντια στους ασφυκτικούς περιορισμούς τού διεθνούς χρηματοοικονομικού κεφαλαίου. Έτσι, θα δηλώνουν στο εξής ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη, εφόσον ακολουθούν απλώς τις επιταγές τού «συστήματος» — τουναντίον, τα πραγματικά θύματα τού «συστήματος» είναι αυτοί οι ίδιοι· και εν πάση περιπτώσει, τα πράγματα είναι χειρότερα στο Κονγκό.

Να μια ακόμα καλύτερη ερώτηση για το διαγώνισμα των μαθηματικών: «Αν ένας αράπης από τη Λαϊκή Δημοκρατία τού Κονγκό θα πούλαγε, στο πι και στο φι, τη μάνα του στο σκλαβοπάζαρο, για να μετακομίσει στη Δυτική Όχθη, ποιον — και στα πόσα πι και στα πόσα φι — θα πούλαγε ο Ζίζεκ στο σκλαβοπάζαρο, για να μπορέσει να ενταχθεί στο πνευματικό κατεστημένο τής Δεξιάς;» Η απάντηση είναι βέβαια ολοφάνερη. Θα πούλαγε την Παλαιστίνη ολόκληρη και την ψυχή του θα ’δινε τζάμπα και, όσο για τη μάνα του, θα την παρέδινε ο ίδιος δεμένη χειροπόδαρα. Κι αυτό γιατί, ως καθηγητής, γνωρίζει πολύ καλά ότι η καλύτερη στρατηγική αυτοπροβολής είναι να σκούζει για τον αντισημιτισμό.

Οι ανούσιες ρατσιστικές ρητορείες του δεν φαίνεται να ενόχλησαν κανέναν. Είτε οι θαρραλέοι και καλοπροαίρετοι αντιφρονούντες-οικοδεσπότες του δεν πρόσεξαν τα όσα είπε, είτε οι απόψεις του τους φάνηκαν απολύτως φυσιολογικές, είτε τέλος προτίμησαν να κάνουν τα στραβά μάτια. Άλλωστε, τι διαφορετικό θα μπορούσε να περιμένει κανείς από έναν αράπη; Δεν θα πούλαγε και τη μάνα του στο σκλαβοπάζαρο, για να υπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα τού λευκού του αφέντη; Επιλέγοντας να αγνοήσει τις ιστορικές και διεθνείς παραμέτρους τού φαινομένου τής δουλείας, ο Ζίζεκ κατάφερε να διαστρεβλώσει τον χαρακτήρα της, παρουσιάζοντάς την σαν μέσο κοινωνικής προαγωγής των μαύρων ή, τέλος πάντων, σαν κάτι για το οποίο φταίει το μαύρο τους το κεφάλι. — Και τι έγινε, θα μου πείτε.

Ο συμπαθής καθηγητής δεν θα αποκλειστεί από το φεστιβάλ των Καννών. Τουναντίον, οι τιποτένιες του ρητορείες θα εκτιμηθούν δεόντως από τον Μπερνάρ Ανρί-Λεβί και άλλες ισχυρές διασημότητες. Δεν θα προλαβαίνει να αποδέχεται προσκλήσεις για ομιλίες μπροστά σε όλο και μεγαλύτερα ακροατήρια. Ακόμα και η κριτική μου ίσως του προσφέρει μεγαλύτερη δημοσιότητα. Κάποια στιγμή, είχα ζαρώσει στη θέση μου από φόβο μήπως και ξεστομίσει τα διάσημα πλέον λόγια τού Ντέιβιντ Μάμετ («οι Ισραηλινοί θέλουν να ζήσουν ειρηνικά στο εσωτερικό των συνόρων τους, αντίθετα με τους Άραβες που θα ήθελαν να τους σκοτώσουν όλους») — αλλά έδειξε αυτοσυγκράτηση.

Όσο οι επισκέπτες καθηγητές δεν δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει, θα είμαστε καταδικασμένοι στην επανάληψη τού φιάσκου τού Στολίσκου. Όσο δεν αντιλαμβανόμαστε τη σημασία που έχει η Παλαιστίνη για το μέλλον τού κόσμου, τόσο περισσότερο θα εγκλωβιζόμαστε σε μια ατέλειωτη «μεσανατολική κρίση».

 

Oï Da nié Bouditié

5.

(στίχοι)

 

Οι νέες μπανανίες—Bernard Cassen

Οι νέες μπανανίες
Bernard Cassen

Ο όρος «μπανανία» επινοήθηκε στις αρχές τού 20ου αιώνα από τον Αμερικάνο συγγραφέα Ο. Χένρυ για να περιγράψει τις κατ’ όνομα μόνο δημοκρατικές χώρες τής Κεντρικής Αμερικής και τής Καραϊβικής, όπου οι τοπικές ολιγαρχίες βρίσκονταν σε σχέση απόλυτης εξάρτησης από την αμερικανική πολυεθνική United Fruit Company (που μετονομάστηκε σε United Brands Company το 1970 και στη συνέχεια, το 1989, σε Chiquita Brands International) ή και από τον ανταγωνιστή της, την Standard Fruit. Οι δύο αυτές μεγάλες εταιρίες παραγωγής και εξαγωγής μπανάνας με τη σειρά τους συνδέονταν στενά με την κυβέρνηση τής Ουάσιγκτον, η οποία μάλιστα λειτουργούσε ως ο ένοπλος βραχίονάς τους. Από την διατύπωση τού δόγματος Μονρόε, το 1823, έγιναν, στην Λατινική Αμερική, τόσες πολλές στρατιωτικές επεμβάσεις, εκκαθαρίσεις προοδευτικών ηγετών και πραξικοπήματα — με την υποκίνηση και την υποστήριξη των ΗΠΑ και με σκοπό τη διατήρηση των προνομίων των αμερικανικών επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή —, που πλέον έχουμε χάσει τον λογαριασμό.

Προς τούτο, ο Λευκός Οίκος μπόρεσε να βασιστεί στην ένοχη συνεργασία και τον ζήλο των διεφθαρμένων τοπικών κυβερνήσεων που συμμορφώνονταν συστηματικά προς τις εντολές τού εκάστοτε Αμερικανού πρεσβευτή. Το 1927, ένα έγγραφο τού Στέιτ Ντιπάρτμεντ συνοψίζει τέλεια την κατάσταση που επικρατούσε στη Λατινική Αμερική: «οι διαπιστευμένοι πρέσβεις μας στις πέντε μικρές δημοκρατίες που εκτείνονται από τα μεξικανικά σύνορα μέχρι τον Παναμά έχουν αναλάβει τον ρόλο συμβούλων, οι οδηγίες των οποίων έχουν ισχύ νόμου στις πρωτεύουσες των χωρών όπου διαμένουν». Αν, ωστόσο, η Ουάσιγκτον έκρινε ότι σε μια χώρα δεν υπήρχαν (ή ότι δεν υπήρχαν ακόμα) αρκετά πειθήνιοι ηγέτες, τότε έθετε υπό τον άμεσο έλεγχό της δύο στρατηγικούς τομείς τής κρατικής διαχείρισης: τής είσπραξης των φόρων και τής διεύθυνσης των τελωνείων τής χώρας — όπως συνέβη, μεταξύ άλλων, στην περίπτωση τής Κούβας (μέσω συνταγματικής μεταρρύθμισης που έλαβε χώρα το 1902, γνωστής ως «τροποποίησης Πλατ»), τής Αϊτής, τής Δομινικανικής Δημοκρατίας και τής Νικαράγουας. Επρόκειτο λοιπόν για εδαφικούς θύλακες εντός τής επικράτειας θεωρητικά κυρίαρχων κρατών, όπου ουσιαστική εξουσία ασκούσε η αμερικανική κυβέρνηση εκτός τής κυρίαρχης επικράτειάς της.[1]

Η Ευρώπη, βέβαια, δεν παράγει μπανάνες, αλλά διαθέτει ήδη τις μπανανίες της. Για τού λόγου τού αληθές, αρκεί να βάλουμε στη θέση τής United Fruit τις τράπεζες και τις χρηματοοικονομικές αγορές· στη θέση τής τροποποίησης Πλατ το «Σύμφωνο για το Ευρώ»· και, τέλος, στη θέση τής τρόικας που αποτελείτο από τον Αμερικανό πρεσβευτή, τους πεζοναύτες και τον ελεγκτή τελωνείων μια άλλη τρόικα — αυτή τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τής Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και τού Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Πρωτεύουσες των νέων μπανανιών δεν είναι σήμερα η Αβάνα, το Πορτ-ο-Πρενς, ο Άγιος Δομίνικος και η Μανάγκουα, αλλά η Αθήνα, το Δουβλίνο, η Λισαβόνα, ενώ η ίδια μοίρα επιφυλάσσεται αύριο και για τη Μαδρίτη, μεθαύριο για τη Ρώμη και —γιατί όχι — και για το Παρίσι. Οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών συμφώνησαν στη μετατροπή τους σε απλά προτεκτοράτα που έχουν απεμπολήσει κάθε κυριαρχικό τους δικαίωμα, με μόνη εξαίρεση το «δικαίωμα» να επιβάλουν στους λαούς τους διαρκή προγράμματα λιτότητας και ξεπουλήματος τής δημόσιας περιουσίας, τα οποία εκπονούνται στα ανεξέλεγκτα κέντρα αποφάσεων των Βρυξελλών, τής Φρανκφούρτης, τού Βερολίνου και τής Ουάσιγκτον.

Οι τεχνικές τής «πειθούς» που σήμερα χρησιμοποιούνται από τα κέντρα εξουσίας έχουν, βεβαίως, εξελιχθεί σε μεγάλο βαθμό. Δεν χρειάζεται πλέον να κραδαίνουν την απειλή στρατιωτικού πραξικοπήματος. Ισχύει, μάλιστα, το αντίθετο, καθώς η «πολιτική τού ρόπαλου» των αγορών παρουσιάζεται από τα ΜΜΕ και τους περισσότερους ηγέτες τής Ευρώπης, κατά κάποιον τρόπο, ως παρέμβαση ανθρωπιστικού χαρακτήρα: πρόκειται για τη «σωτηρία» τής Ελλάδας, τής Ιρλανδίας, τής Πορτογαλίας κ.λπ. — ακόμα και εις βάρος των λαών τους! Μέχρι σήμερα, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αγνόησαν παντελώς τις απεργίες, διαδηλώσεις, τα κινήματα των αγανακτισμένων, ακόμα και τις δημοσκοπήσεις στις οποίες καταγράφεται η αποδοκιμασία τής κυβερνητικής πολιτικής προσήλωσης στις επιταγές των αγορών. Στο μεταξύ, όλοι τους τρέμουν τη στιγμή που η εθελοδουλία τους θα αποτελέσει τη θρυαλλίδα ανεξέλεγκτων κοινωνικών εκρήξεων.

[1] Αυτό εξακολουθεί να συμβαίνει στην περίπτωση τής αμερικανικής βάσης τού Γκουαντάναμο στην Κούβα.

 

Το κόστος τού πολέμου κατά τής τρομοκρατίας—M.Dinucci

Το κόστος τού πολέμου κατά τής τρομοκρατίας
Manlio Dinucci (il manifesto, 12/7/11 [γαλλική μετάφραση])

Ποιο είναι το οικονομικό κόστος τού πολέμου κατά τής τρομοκρατίας που εξαπέλυσαν, πριν από δέκα χρόνια, οι ΗΠΑ; Σύμφωνα με έρευνα τού Ινστιτούτου Διεθνών Σπουδών τού Πανεπιστημίου Μπράουν (Νέα Υόρκη), εκτιμάται ότι το κόστος τής εισβολής στο Αφγανιστάν (2001) και στο Ιράκ (2003) και τής επακόλουθης επέκτασης των εχθροπραξιών στο Πακιστάν ανέρχεται σε 4 περίπου τρισ. δολλάρια. Για να σχηματίσουμε μια ιδέα για το τι αντιπροσωπεύει το ποσό αυτό, αρκεί να σκεφτούμε ότι, από πλευράς ακαθάριστου εθνικού προϊόντος, ισοδυναμεί με την αξία των αγαθών και υπηρεσιών που θα παράγονταν στο Αφγανιστάν σε διάστημα τριών περίπου αιώνων και στο Ιράκ σε διάστημα μεγαλύτερο τού μισού αιώνα. Η ερευνητική ομάδα τού ινστιτούτου, αποτελούμενη από περισσότερους από είκοσι ερευνητές, έλαβε κατ’ αρχάς υπόψιν τις άμεσες στρατιωτικές δαπάνες, όπου περιλαμβάνονται τα εγκεκριμένα από το Κογκρέσο κονδύλια, ύψους περίπου 2 τρισ. δολ., που προσετέθησαν στον προϋπολογισμό τού Πενταγώνου. Να σημειωθεί ότι δεν επρόκειτο για ήδη διαθέσιμα ομοσπονδιακά κονδύλια, αλλά για κεφάλαια που αντλήθηκαν μέσω δανεισμού από τράπεζες και διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι όμως υποχρέωσαν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σε καταβολή υψηλών τόκων (ύψους περίπου 200 δισ. δολ. για διάστημα 10 ετών) — τόκοι που, εξυπακούεται, θα πρέπει να καλυφθούν από το κράτος. Άλλα 74 δισ. δολλάρια χορηγήθηκαν, με τη μορφή έκτακτης βοήθειας, προκειμένου να στηριχθούν τα ασταθή καθεστώτα που εγκαθιδρύθηκαν στο Ιράκ και Αφγανιστάν. Στα έξοδα τού «πολέμου κατά τής τρομοκρατίας» περιλαμβάνεται επίσης και ποσό ύψους 400 δισ. δολ. για την ενίσχυση «τής ασφάλειας τής πατρίδας». Στα παραπάνω ποσά προστίθενται και οι δαπάνες περίθαλψης και αρωγής των βετεράνων που τραυματίστηκαν ή έμειναν ανάπηροι στη διάρκεια των μαχών, οι οποίες δαπάνες ανέρχονται, μέχρι σήμερα, σε περίπου 32 δισ. δολλάρια. Αλλά τα εν λόγω ποσά είναι μόνο η κορυφή τού παγόβουνου. Ο αριθμός των βετεράνων στους οποίους παρέχεται βοήθεια λόγω τραυµατισµού ή αναπηρίας υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο. Έτσι εκτιμάται ότι στα επόμενα 30-40 χρόνια το συνολικό κόστος περίθαλψης και βοήθειας για τα άτομα αυτά θα κυμανθεί μεταξύ 600-1.000 δισ. δολ.· και, παρά το ανακοινωθέν σχέδιο μείωσης τού αριθμού των στρατευμάτων στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, έχουν ήδη προβλεφθεί επιπλέον πολεμικά κονδύλια: για το λογιστικό έτος 2012, τουλάχιστον 118 δισ. θα προστεθούν στον προϋπολογισμό τού Πενταγώνου, ο οποίος ήδη ανέρχεται στα 553 δισ. Ως εκ τούτου το συνολικό κόστος τού πολέμου θα ξεπεράσει κατά πολύ τα 5 τρισ. δολ., πράγμα βεβαίως που οδηγεί στην αύξηση τού δημόσιου χρέους — λαμβανομένου δε υπόψιν και τού ενδεχομένου αδυναμίας εξόφλησής του, οι τόκοι εξυπηρέτησης θα μπορούσαν να ανέλθουν σε περίπου 1 τρισ. μέσα στην τρέχουσα δεκαετία. Αλλά αυτό θα προκαλέσει αύξηση των επιτοκίων (δηλ. τού κόστους τού χρήματος), που θα πλήξει κυρίως την μεσαία τάξη των ΗΠΑ: για παράδειγμα, τον περασμένο χρόνο, οι αγοραστές κατοικιών είδαν το κόστος εξυπηρέτησης των στεγαστικών τους δανείων να αυξάνεται κατά μέσο όρο κατά 600 δολ. Από την άλλη όμως μεριά, ο πόλεμος γέμισε τα ταμεία των εργολάβων τού Πενταγώνου: σε διάστημα τεσσάρων ετών, το ύψος των συμβάσεων πού σύναψε η Χάλιμπερτον αυξήθηκε από λιγότερο από μισό δισ. στα 6 δισ. δολ., ενώ μέσα σε ένα έτος το ύψος των συμβάσεων τής Λόκχιντ Μάρτιν ανήλθε στα 29 δισ. Κερδοφόρες μπίζνες και για τις τις ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες: για παράδειγμα, το 2003, στο Ιράκ, ο αριθμός των «συμβασιούχων» ξεπερνούσε αυτόν των τακτικών στρατιωτικών δυνάμεων. Όσο για το συνολικό ανθρώπινο κόστος τού πολέμου για τις ΗΠΑ, οι πεσόντες εν πολέμω ανέρχονται σε πάνω από 6 χιλιάδες και οι τραυματίες σε μισό εκατομμύριο. Ο αριθμός δε των αμάχων που σκοτώθηκαν στη διάρκεια εχθροπραξιών ανέρχεται στις 125 χιλιάδες, στο Ιράκ, και στις 50 χιλιάδες, στο Πακιστάν και Αφγανιστάν. Οι αριθμοί όμως αυτοί βασίζονται σε συντηρητικές εκτιμήσεις: εκατοντάδες χιλιάδες τραυματίες και 8 περίπου εκατομμύρια πρόσφυγες συνεχίζουν να πεθαίνουν — απαρατήρητοι, μακριά από τα βλέμματα, των πολιτών των επιφανών δυτικών «δημοκρατιών», που έσπευσαν να τους προστατεύσουν από την απειλή τής τρομοκρατίας.

 

Ce matin

Exilée au milieu du continent / Je ne suis qu’un flocon dans le vent / Quand je rêve, je te revois / Fixé dans le moment / Dans la brume au bord de l’océan

Ce matin, tu sais, j’ai eu un haut le coeur / J’étais condamnée, condamnée solitaire

Ce matin, ma lettre m’est revenue / Estampé destinataire, destinataire inconnu / Ce matin un rêve m’est allé droit au coeur / Tu n’y étais guère, guère qu’une timide lueur

Ce matin je me suis couchée au point du jour / Approchant le point, le point de sans retour

 

Ισπανία: «βάλε εκεί που ξέρεις νέφτι»

–>2:41 (η ώρα των «νίντζα»)

«[είναι μόνο] κάποιοι, λίγοι, οι οποίοι όμως λειτουργούν κατ’ εντολή της φυσικής τους ηγεσίας και προσβάλλουν το σύνολο του Σώματος. Ελπίζουμε στην εξακρίβωση των φυσικών αυτουργών και στην άμεση άσκηση ποινικής δίωξης εναντίον τους, ώστε το σύνολο του Σώματος να εξαγνιστεί.»
Α. Τσίπρας (μιλώντας για τους «σαπουνισμένους»)

Ερώτηση κατανόησης 1: η «φυσική» ηγεσία στο άνω απόσπασμα αντιδιαστέλλεται προς: (α) την πνευματική· (β) την υπουργική · (γ) την κυβερνητική· (δ) τη διοικητική· (ε) την ποιμαντική ηγεσία τού σώματος· (στ) άλλο, (προσδιορίστε).

Ερώτηση κατανόησης 2: Κατά τη γνώμη σας, για ποιο λόγο ο ομιλών θεωρεί «απέλπιδη»  την προσπάθεια «εξακρίβωσης» των ηθικών αυτουργών; 

Αν γνωρίζετε τις απαντήσεις, πέστε τις και σε μένα, μήπως μπορέσω να βγάλω νόημα (εν όψει και τού χάπενινγκ τής Επιτροπής «Θεσμών»).