5.

7.

8.

9.

10.

3.

Βρήκε ευκαιρία η «Χρυσή Αυγή» να στήσει προβοκάτσια σε βάρος του ΚΚΕ, του ταξικού εργατικού κινήματος και των απεργών της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», βάζοντας την προβιά του «προστάτη των εργαζομένων», που την περασμένη βδομάδα πήγε στο χαλυβουργείο του Ασπροπύργου για να δηλώσει τάχα συμπαράσταση στους απεργούς. Νομίζει πως έτσι θα συσκοτίσει τον πραγματικό της ρόλο ως αντιδραστικής δύναμης κρούσης για την καταστολή του εργατικού κινήματος και στην προκειμένη περίπτωση ως μοχλού του Μάνεση για το χτύπημα των απεργών. Μάλιστα, μετά την παρέμβαση, έσπευσε στην ιστοσελίδα της να διαπιστώσει πως «οι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν σιχαθεί τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές της αριστεράς και στρέφονται πλέον ανοικτά προς το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα». Επιπλέον, όλο ανακούφιση, επισημαίνει ότι μετά την παρέμβαση που έκανε «διαγράφηκαν έτσι οριστικά οι συκοφαντικές αναφορές και τα ψέματα του ΚΚΕ και των επαγγελματιών εργατοπατέρων που δυσφημούσαν το Κίνημά μας…». Ποιες είναι οι «συκοφαντίες και τα ψέματα» για τα οποία κάνει λόγο η «Χρυσή Αυγή»; Είναι η τοποθέτησή της ότι «η πρόταση της “Ελληνικής Χαλυβουργίας”, δηλαδή του Μάνεση, προς τους εργαζόμενους (σ.σ. για μείωση ωρών εργασίας και μισθών) ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στην αγορά». Ότι όποιος δεν αποδέχεται την πρόταση της εργοδοσίας είναι – γι’ αυτούς – «αδιάλλακτος», όπως «το συνδικάτο του Ασπρόπυργου», που με τη στάση του στέκεται ενάντια στο ζητούμενο, το οποίο «είναι να μην κλείσουν τα εργοστάσια και να μην βρεθεί ο κόσμος στον δρόμο».

***

Ο πυρήνας της «Χρυσής Αυγής» στη Μαγνησία είχε κυκλοφορήσει ανακοίνωση για την απεργία που εξήγγειλε το κλαδικό συνδικάτο στη «Χαλυβουργία», απειλώντας ουσιαστικά όπως και ο Μάνεσης: Μην τολμήσετε να απεργήσετε. Κάντε ό,τι σας ζητάει ο εργοδότης. Αλλιώς θα χάσετε τη δουλειά σας. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Στην ίδια ανακοίνωση έγραφε ότι οι επιχειρηματίες του κλάδου «είχαν πολύ μεγάλα κέρδη τα προηγούμενα έτη (…) Κάτι που δεν είναι κατακριτέο καθώς οι επενδυτές στήνουν εργοστάσια για να κερδίσουν και όχι για να χάσουν». Μαζί με τους καπιταλιστές η «Χρυσή Αυγή» για το ξεζούμισμα των εργατών. Τώρα, όμως, που τάχα δε βγάζει κέρδη ο Μάνεσης, επικαλούμενος την οικονομική κρίση, προκειμένου να μη χάσει ο Μάνεσης, να τσακιστούν οι εργάτες. Αυτό θέλει η «Χρυσή Αυγή». Λέει μάλιστα ότι για τους εργάτες υπάρχει ανάγκη «ενός εθνικιστικού συνδικαλιστικού κινήματος (…) που θα επιδιώκει το συμβιβασμό των διαφόρων συμφερόντων προς όφελος των εργοδοτών και εργαζομένων». Δηλαδή, υποταγή των εργατών στις άγριες ορέξεις και το βούρδουλα των καπιταλιστών για ικανοποίηση της ακόρεστης δίψας για ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη. Όλα αυτά τα τόνιζαν στην ανακοίνωση στη Μαγνησία. Έτσι αντιλαμβάνεται την αλληλεγγύη στους απεργούς η «Χρυσή Αυγή». Ως συμβιβασμό με τη δουλειά για 500 ευρώ το μήνα, όπως απαιτεί η κερδοφορία της εργοδοσίας, ακόμα κι αν αυτό συνεπάγεται δουλειά με εξαντλητικούς ρυθμούς, θανατηφόρα «ατυχήματα», διαρκή κίνδυνο της ζωής και της ασφάλειας των εργατών κ.τ.λ. Γι’ αυτό και ελπίζει σε διάρρηξη των δεσμών των εργατών με το σωματείο τους και το ΠΑΜΕ: Για να πάρει ανάσα όχι μόνο ο Μάνεσης αλλά γενικά η πλουτοκρατία για την οποία οι «Χαλυβουργίες» γεννούν επικίνδυνους εφιάλτες…

***

Το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ όχι μόνο τα κατάγγειλαν όλ’ αυτά και προειδοποίησαν τους εργάτες, αλλά συνέβαλαν στην αποκάλυψή τους ώστε να μην υπονομευτεί ο αγώνας. Γι’ αυτό η «Χρυσή Αυγή» προβοκάρισε το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ ότι κλείνουν εργοστάσια. Αλλά τούτη τη φορά στην προβοκάτσια που έστησε η «Χρυσή Αυγή» πήραν μέρος το «Ξεκίνημα», αλλά και κάποιες αυτοαποκαλούμενες αριστερές δυνάμεις, όπως ΣΥΡΙΖΑ, το ΣΕΚ, συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και άλλοι, που δε χάνουν ευκαιρία για να δείξουν τον άθλιο αντιΚΚΕ και αντιΠΑΜΕ ρόλο πιστεύοντας πως θα υπονομεύσουν το ταξικό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, ρίχνοντας νερό στο μύλο της εργοδοσίας. Τους περιμένει η χλεύη των εργατών…

Ανακοίνωση του σωματείου

Στο μεταξύ, χτες, το ΔΣ του Σωματείου των εργαζόμενων στην «Ελληνική Χαλυβουργία» «Η Ενότητα» έβγαλε ανακοίνωση, με αφορμή νέες μεθοδεύσεις σε βάρος του απεργιακού αγώνα των χαλυβουργών, στις οποίες πρωτοστατεί και η «Χρυσή Αυγή». Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Το ΔΣ του σωματείου των εργαζομένων της Ελληνικής Χαλυβουργίας καταγγέλλει την προσπάθεια της Χρυσής Αυγής και διάφορων άλλων ομάδων να προβοκάρουν, να συκοφαντήσουν και να αμαυρώσουν τον ηρωικό αγώνα μας.

Η Χρυσή Αυγή από την αρχή τάχθηκε ενάντια στον αγώνα μας, όπως και σε κάθε εργατικό λαϊκό αγώνα. Υπερασπίστηκε τον Μάνεση, λέγοντας πως η πρότασή του για απολύσεις και πεντάωρο ήταν λογική υπό τις δύσκολες συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στην αγορά. Οτι κάθε επιχείρηση γι’ αυτό υπάρχει, για να βγάζει κέρδος. Από την αρχή κατηγορούσε το σωματείο μας ως αδιάλλακτο και υποκινούμενο, ότι με τη στάση του οδηγεί το εργοστάσιο στο κλείσιμο, όπως έγινε με την ΠΙΡΕΛΙ και άλλα εργοστάσια, προσπάθησε να φέρει σε αντιπαράθεση τους συναδέλφους Χαλυβουργούς στο Βόλο με εμάς στον Ασπρόπυργο, λέγοντας ότι οι εργαζόμενοι του Ασπρόπυργου κάνουν απεργία, γιατί όταν απολυθούν έχουν εξασφαλίσει παχυλές αποζημιώσεις, σε αντίθεση με τους συναδέλφους τους στο Βόλο.

Βλέποντας ότι αυτές οι αντιδραστικές θεωρίες δεν είχαν καμία απήχηση, ότι οι Χαλυβουργοί συνέχιζαν περήφανα τον αγώνα τους ενάντια στον Μάνεση και στην τάξη του συνολικά, ότι αυτός ο αγώνας είχε τη συμπαράσταση όλων των εργαζομένων εδώ και διεθνώς από τους εργάτες όλου του κόσμου και από τους μετανάστες που εργάζονται στη χώρα μας, αποφάσισαν να χτυπήσουν με άλλους, ύπουλους τρόπους τον αγώνα μας. Την 109ημέρα απεργίας επισκέφτηκαν ξαφνικά το εργοστάσιο με πρόσχημα την υλική βοήθεια. Αφού έβγαλαν φωτογραφία στα μακαρόνια και στα νερά που έφεραν, στολισμένα με προεκλογικά εμετικά συνθήματα, τα οποία είδαμε αφού είχαν φύγει, και αφού βιντεοσκόπησαν την παρουσία τους, στη συνέχεια άρχισαν το γνωστό έργο τους. Μέσω διάφορων ανακοινώσεων άρχισαν να προβοκάρουν τον αγώνα μας, το ΔΣ του σωματείου, και τα στελέχη του. Ταυτόχρονα, κάποιοι άλλοι από άλλες ομάδες, βρήκαν την αφορμή για να πούνε ανοιχτά αυτό που τόσον καιρό έκρυβαν, δηλαδή ότι και αυτοί αξιοποιούν την απεργία μας για δικούς τους λόγους χωρίς να συμφωνούν με αυτή και το περιεχόμενό της.

Σε όλους αυτούς απαντάμε ότι είναι μικροί, για να κρίνουν και να χτυπήσουν τον αγώνα των Χαλυβουργών. Οι Χαλυβουργοί εκφράζονται μέσα από τις αποφάσεις των συνελεύσεών τους και του ΔΣ του σωματείου τους. Σε αυτές αποτυπώνεται το ταξικό περιεχόμενο και ο προσανατολισμός του αγώνα, τα αιτήματά τους.

Επαναλαμβάνουμε ξανά ότι εμείς ζητάμε την αλληλεγγύη όλων των εργαζόμενων. Δηλώνουμε όμως, για άλλη μια φορά, ότι ο αγώνας των Χαλυβουργών ούτε αποπροσανατολίζεται, ούτε εξαγοράζεται με πρόσχημα την υλική βοήθεια. Στο κάλεσμά μας, από την αρχή, ανταποκρίθηκαν εκατοντάδες συνδικάτα, μαζικές οργανώσεις και χιλιάδες εργαζόμενοι από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, που με πολλές οργανώσεις έχουμε διαφορετικές απόψεις, στόχους και κατεύθυνση.

Γνωρίζουμε ότι ορισμένοι δεν προσφέρουν την υλική βοήθεια με στόχο να βοηθήσουν, ότι άλλα έχουν στο μυαλό τους. Δηλώνουμε ότι οι Χαλυβουργοί δεν είναι για τα δόντια της Χρυσής Αυγής και διάφορων άλλων δήθεν επαναστατών. Οι Χαλυβουργοί είναι κομμάτι του οργανωμένου ταξικού κινήματος, που ήταν και παραμένει ο βασικός υποστηρικτής του αγώνα τους. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι αυτοί κατηγορούν το ΠΑΜΕ, μέσα κι έξω απ’ την Ελλάδα, που ήταν και παραμένει από την αρχή ο βασικός υποστηριχτής του αγώνα μας, που τώρα βρίσκεται σε πανελλαδική οικονομική εξόρμηση για τη στήριξη του αγώνα μας. Καλούμε όλους τους Χαλυβουργούς να απομονώσουν όσους προκαλούν ζημιά στον αγώνα μας. Λέμε στο Μάνεση και τους ανθρώπους του ότι είναι γελασμένοι αν νομίζουν ότι θα προβοκάρουν και θα χτυπήσουν το κίνημα αλληλεγγύης του αγώνα μας. Οι προβοκάτσιες δεν θα περάσουν.

Παλεύουμε για να γίνει όλη η Ελλάδα Χαλυβουργία».

(Το ξύπνημα τής Ιστορίας, κεφ. VIΙ, σελ.97-106)

Η σύναξη αυτή, τοπικά περιορισμένη σε λεωφόρους, δρόμους, σ’ εργοστάσια, όπως και η ποσοτική συστολή ή η συμπαγοποίηση, παίζουν, λοιπόν, έναν ιδιαίτερο ρόλο υποκαθιστώντας, ουσιαστικά, το πραγματικό· και αυτό γιατί η κινητήρια δύναμή τους συνίσταται στην πλεοναστική, εντασιακή και υποκειμενοποιημένη ύπαρξη μιας προπολιτικής αλήθειας και, πιο συγκεκριμένα, στο γεγονός τής βίαιης άρσης και αναίρεσης ενός μη υπαρκτού στοιχείου, που, στην περίπτωση μάλιστα των ιστορικών εξεγέρσεων, συνοδεύεται επίσης και από την «καθαίρεση» ενός αριθμού κρατικών συμβόλων. Είναι κάτι που εμφανίζεται από το τίποτα, ένα φαινόμενο προικισμένο με τη δικτατορική δύναμη τής δημιουργίας εκ τού μηδενός. Αν τυχόν εμφανιστούν ίχνη τού συμβάντος πριν από την έλευσή του — προσυμβαντικές ενδείξεις που μπορούν να αναγνωριστούν ως τέτοιες εκ των υστέρων —, τότε βεβαίως τα συμβαντικά αυτά ίχνη θα μιμούνται ή θα προεικονίζουν τον συνδυασμό αυτών των δύο γνωρισμάτων· δηλαδή, τον συνδυασμό μιας εντασιακής πλεοναστικής ύπαρξης και μιας ποσοτικής συστολής. Τέτοιες ενδείξεις εμφανίστηκαν στην Αίγυπτο, όπως ακριβώς και πριν από την εξέγερση τού Μάη το ’68: αναφέρομαι πιο συγκεκριμένα στις πολύ ασυνήθιστες εργοστασιακές απεργίες κατά τη διάρκεια τού 1967 και στις αρχές τού 1968, που διακρίνονταν από το γεγονός ότι αποφασίστηκαν από εργάτες νεαρής ηλικίας χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των αντιπροσωπευτικών συνδικάτων (εδώ βλέπουμε το στοιχείο τής συσταλτικής απεικόνισης τού όλου — ή, όπως λένε οι ανήσυχοι δημοκράτες μας, τη διάσταση τής «ενεργητικής μειοψηφίας») και συνοδεύτηκαν από πολύ νωρίς, πριν καλά καλά συνειδητοποιήσουμε ότι επρόκειτο για απεργίες, από αιφνίδιες καταλήψεις των εργοστασίων (αυτή είναι η συνδεδεμένη με την κατάληψη τού χώρου διάσταση τής ακτιβιστικής όξυνσης).

Καθ’ ο μέτρο το συμβάν συνιστά επανέναρξη τής ιστορίας, ως φορείς τού μηνύματος τής έλευσής του θα εμφανίζονται τρία στοιχεία εγγενώς συνδεδεμένα με τις μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις: η όξυνση, η συστολή και η εντοπιοποίηση. Τα σημεία αυτά αφενός μεν αποτελούν τους αναγκαίους προπολιτικούς παράγοντες τής ιστορικής αφύπνισης, που συνιστά άμεση απόρροια εκείνων των εξεγέρσεων οι οποίες υπερβαίνουν τα όρια τής άμεσης εξέγερσης και τον βαθύ της μηδενισμό, αφετέρου δε δίνουν το αρχικό έναυσμα για το έργο τής νέας αλήθειας που, στο πεδίο, ειδικότερα, τής πολιτικής, αποκαλείται «οργάνωση».

Η οργάνωση θα βρίσκεται στο σημείο όπου συναντώνται μια Ιδέα και και ένα συμβάν. Κι όμως αυτό το σημείο συνάντησης δεν υπάρχει παρά με τη μορφή διαδικασίας που έχει ως άμεσο της υποκείμενο τον πολιτικό αγωνιστή. Ο αγωνιστής είναι υβριδικό ον, ακριβώς διότι γεννιέται από το εξεγερσιακό κίνημα, όταν αυτό επιστρέφει στη σφαίρα επιρροής τής Ιδέας. Η Ιδέα ήταν για δεκαετίες ολόκληρες δημοκρατική και, στη συνέχεια, μετεξελίχθηκε διαδοχικά σε «ανώριμο» και κρατικό κομμουνισμό, κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα αντίστοιχα. Ας υποθέσουμε προς το παρόν ότι τον 21ο αιώνα θα έχει τη μορφή τού διαλεκτικού κομμουνισμού: το αληθινό της όνομα θα χαραχτεί, εντούτοις, στο αφανές περιθώριο τής ιστορικής αφύπνισης.

Πιο συγκεκριμένα, πώς πραγματοποιείται αυτή η αγωνιστική υβριδοποίηση, καθόσον εμφανίζεται ως συμβαντική πιστότητα; Είναι κατ’ αρχάς βέβαιο ότι η εξέγερση αποτελεί το πρώτο εχέγγυο τής ιστορικής αξίας τής Ιδέας. Είναι όμως εξίσου βέβαιο ότι όσον αφορά την πολιτική αξία τής εξέγερσης εχέγγυο αποτελεί η συνεπής προς αυτήν οργάνωση, υπό την έννοια ότι η πιστότητά της αυτή είναι απόρροια τού γεγονότος ότι, από τη σκοπιά τής οργάνωσης, η εξέγερση θα ερμηνεύεται ως κατάφαση τής Ιδέας.

Η «Ιδέα» θα προσδιορίζει εδώ μια μορφή ιστορικής προβολής στο μέλλον τού ιστορικού γίγνεσθαι μιας συγκεκριμένης πολιτικής, καθ’ ον τρόπο η εξέλιξή της αυτή επισφραγίστηκε και τεκμηριώθηκε αρχικά από την ίδια την εξέγερση. Θα πούμε, για παράδειγμα, ότι η ισότητα «πρέπει να γίνει» ο κανόνας, με την έννοια ότι θα αποτελεί πρότυπο και οδηγό για την διεξαγωγή όλων των μελλοντικών αγώνων. Ή, ακόμη, ότι η λέξη «κομουνισμός» παραπέμπει σε μια συνειδητά υποκειμενική δυνατότητα δημιουργίας μιας ριζικά διαφορετικής κοινωνίας, υπό την έννοια ότι ο συλλογικός βίος, έχοντας απελευθερωθεί από την κυριαρχία τού Κεφαλαίου, θα ρυθμίζεται από τον κανόνα τής ισότητας και θα οργανώνεται στη βάση τού ελεύθερου συνεταιρισμού των μελών τού κοινωνικού συνόλου. Ωστόσο, η μόνη δικαιολογητική βάση για τις δηλώσεις μας αυτές συνίσταται στο ότι αυτή η μορφή έκφρασης και αντίληψης των πραγμάτων, εφόσον θα συνοδεύεται και από τις ανάλογες δράσεις, θα συγκροτεί και θα οργανώνει μια σαφώς καθορισμένη διάρκεια προς αναπλήρωση τού κενού που αφήνει πίσω της η αποκλιμάκωση τής εξεγερσιακής έντασης. Ως εκ τούτου, η Ιδέα δεν προηγείται τής εξέγερσης, αλλά συνυφαίνεται με τα πραγματικά της αποτελέσματα στο πλαίσιο τής κατασκευής μιας χρονικής διάρκειας και συνέχειας. Κατά τον ίδιο τρόπο, η Ιδέα θα εξαρτάται από τη μεταγενέστερη προϋπόθεση τού πραγματικού τής λαϊκής πολιτικής οργάνωσης.[1]

Ισχύει γενικά ότι μια πολιτική θα αντιμετωπίζει ως αιώνιο το στοιχείο εκείνο που, έχοντας περιβληθεί τη μορφή τής ύπαρξης μιας ανυπαρξίας, θα έρθει στο φως ως αποτέλεσμα των ταραχών και το οποίο θα ταυτίζεται ουσιαστικά με το περιεχόμενο μιας ιστορικής αφύπνισης. Για να γίνει όμως αυτό, η οργάνωση οφείλει, υπό το πρίσμα τής Ιδέας που συνιστά τον αφηρημένο και θεωρητικό πόλο συσπείρωσης των αγωνιστών, να συντηρεί και να ενσωματώνει ό,τι απόμεινε από τη δημιουργική δύναμη τής ιστορικής εξέγερσης: τη συστολή, την όξυνση και την εντοπιοποίησή της.

Κατά το σύνηθες, η συστολή (το ότι δηλαδή η αληθινή ύπαρξη τής εξέγερσης εκφράζεται συνολικά από μια μικρή μειοψηφία) εξασφαλίζεται μέσω αυστηρών κανόνων συμμετοχής στην οργάνωση. Υιοθετείται, λοιπόν, μια τυπική διάκριση μεταξύ μελών και μη μελών, η οποία έχει την ίδια σημασία και βαρύτητα με τη διάκριση που γίνεται κατά τη διάρκεια των ταραχών μεταξύ εκείνων που έμειναν στα σπίτια τους και εκείνων που έδωσαν το παρών. Τα στοιχεία που συντηρούν την όξυνση είναι ο αγωνιστικός ακτιβισμός, η αφοσίωση τής ζωής μας στις απαιτήσεις τού αγώνα και γενικότερα μια μορφή υποκειμενικότητας με μεγαλύτερη ενεργητικότητα και ικανότητα ανταπόκρισης στις περιστάσεις σε σύγκριση με εκείνη που επιλέγει να επιστρέψει στην καθημερινότητα τής ύπαρξης. Η διατήρηση τού στοιχείου τής εντοπιοποίησης επιτυγχάνεται μέσω τής τήρησης ενός σταθερού πρωτοκόλλου που θα αφορά την κατάληψη χώρων, στους οποίους κάνουμε εμφανή την παρουσία μας (όπως λόγου χάρη σε κάποια λαϊκή αγορά, σε μια λέσχη αφρικανών εργατών, σε κάποιο εργοστάσιο, σε κάποιο συγκρότημα αστικών κατοικιών…). Το σύνολο των στοιχείων αυτών αποτελεί την αγωνιστική διάσταση ενός ιδιαίτερου τύπου οργάνωσης που επί σειρά δεκαετιών τού περασμένου αιώνα ονομαζόταν κομμουνιστικό κόμμα και για την οποία σήμερα θα πρέπει ίσως να βρεθεί ένα νέο όνομα.

Εκ πρώτης όψεως, οι συγκεκριμένες επιταγές πιστότητας φαίνονται δικαιολογημένες, και γι’ αυτό, άλλωστε, προσέλκυσαν εκατομμύρια εργατών, αγροτών και διανοούμενων καθ’ όλη τη διάρκεια τής περιόδου που ακολούθησε τη ρωσική επανάσταση τού 1917. Τα τρία γνωρίσματα που χαρακτήριζαν το αγωνιστικό καθήκον αποτελούσαν συμβολική έκφραση τού γεγονότος ότι η οργάνωση εξακολουθούσε να αντλεί μαθήματα από τις διαδικασίες στα πλαίσια των οποίων δοκιμαζόταν η αλήθεια μιας ιστορικής αφύπνισης, εμπλουτίζοντας, έτσι, την κομμουνιστική Ιδέα με τα συνολικά διδάγματα τού λαϊκού εξεγερσιακού πραγματικού.

Ωστόσο, δεν πρέπει να αποκλείεται η πιθανότητα μετασχηματισμού των διαδικασιών φύλαξης τού Αληθούς κατά την προσεχή πολιτική ακολουθία. Η μορφή τού κόμματος ολοκλήρωσε τον κύκλο των κρατικών της ενσαρκώσεων, έχοντας εξαντλήσει, μέσα σε ένα μόλις αιώνα, όλες τις συναφείς δυνατότητες. Προσανατολισμένα στην κατεύθυνση τής στρατιωτικής κατάληψης τής εξουσίας, τα κομμουνιστικά κόμματα δεν κατόρθωσαν να υλοποιήσουν, σε ευρεία κλίμακα, αυτό που σε τελική ανάλυση είναι η μοναδική αποστολή ενός Κράτους που κατευθύνεται προς τον μαρασμό του: τη δημιουργική επίλυση των αντιφάσεων μέσα στους κόλπους τού λαού, χωρίς ωστόσο να χρησιμοποιείται εν όψει τής πρώτης δυσκολίας ως πρότυπο αναφοράς ο τρομοκρατικός τρόπος επίλυσης των αντιφάσεων, ο οποίος εφαρμόζεται έναντι τού εχθρού. Εδώ θίγουμε ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα τής εποχής μας, που έχει να κάνει με τη δυνατότητα επινόησης μιας επαναστατικής πολιτικής πειθαρχίας που ναι μεν θα είναι αποδέκτης τής κληρονομιάς τής δικτατορίας τού Αληθούς, η οποία όπως αναφέρθηκε γεννιέται μαζί με την ιστορική εξέγερση, αλλά δεν θα βασίζεται στο ιεραρχικό, αυταρχικό και σχεδόν άκριτο πρότυπο που εκπροσωπούν οι τακτικοί στρατοί ή οι μονάδες κρούσης.

Δεν παύει ωστόσο να ισχύει ότι η οργάνωση επιτρέπει τη διατήρηση τού κύρους τού συμβάντος μέσω τής τυποποίησης των συστατικών γνωρισμάτων του. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να πούμε ότι η τυποποίηση αυτή εξασφαλίζει κατά κάποιον τρόπο το πέρασμα από το πραγματικό στο συμβολικό ή, κατ’ ισοδύναμη διατύπωση, από την επιθυμία στον νόμο. Η οργάνωση μετατρέπει σε πολιτικό νόμο τη δικτατορία τού αληθούς, από την οποία εκπορεύεται και το καθολικό κύρος τού πραγματικού τής ιστορικής εξέγερσης.

Σύμφωνα με τον Λακάν, η επιθυμία είναι το ίδιο πράγμα με τον νόμο. Το ίδιο ισχυρίζομαι και εγώ, με την απαραίτητη όμως διευκρίνιση ότι, όταν αναδιατυπώνω το λακανικό αξίωμα ως εξής: «το συμβάν και η οργάνωση είναι η μία και η αυτή διαδικασία», βασίζομαι σε μια τυπική μεσολάβηση. Ωστόσο, ακόμη και στον Λακάν, συναντάμε την ίδια βαθυστόχαστη ιδέα, στην οποία εξακολουθώ να παραμένω πιστός, ότι δηλαδή η τυποποίηση παραπέμπει σε μια μεσολάβηση μεταξύ επιθυμίας και νόμου, η οποία αποκαλείται με τον όρο «Υποκείμενο».

Μια πολιτική οργάνωση είναι το Υποκείμενο μιας συμβαντικής πειθαρχίας, μια τάξη πραγμάτων που υπηρετεί την ανατροπή τής τάξης· είναι η διαρκής μέριμνα και διαφύλαξη μιας εξαιρετέας περίπτωσης, αποτελεί διαμεσολάβηση ανάμεσα στον κόσμο και στην μεταβολή του. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, το ενδοκοσμικό στοιχείο τής κοσμικής μεταβολής, διότι η οργάνωση καταγίνεται με το υποκειμενικό ερώτημα: «Πώς μπορεί κανείς να παραμείνει πιστός στην κοσμική μεταβολή στον κόσμο όπου αυτή συμβαίνει;». Με άλλα λόγια, πώς μπορεί κανείς μέσα στον κόσμο να ξετυλίξει το νήμα τής πολιτικής αλήθειας, η οποία έχει ως συνθήκη τής ιστορικής της δυνατότητας το συμβάν (που, ας σημειωθεί, δεν μπορεί να ταυτιστεί με την πραγμάτωση τής δυνατότητας αυτής); Πώς μπορεί να αποτυπωθεί πολιτικά μια ιστορική αφύπνιση ως ενεργός υλικότητα υπό το έμβλημα τής Ιδέας;

Για να διευκρινίσουμε όλα αυτά τα ζητήματα, πρέπει μάλλον να τα ξαναδούμε σύμφωνα με τη λογική τους σειρά.

1. Ένας κόσμος αντιστοιχίζει πάντοτε τιμές υπαρξιακής έντασης σε κάθε ον που ενοικεί σ’ αυτόν. Ως προς το είναι τους, οι άνθρωποι στους οποίους αντιστοιχούν μικρές ή και μηδαμινές τιμές ύπαρξης στον συγκεκριμένο κόσμο, όπως αυτός έχει διαμορφωθεί, ευρίσκονται ουσιαστικά στην ίδια θέση και κατάσταση· είναι μεταξύ τους ίσοι. Δεν χωρεί η παραμικρή αμφιβολία ότι οι προλετάριοι που λένε «όλοι εμείς οι ασήμαντοι τής γης, θα γίνουμε το παν εμείς!»[2] είναι μέσα στην κατάσταση. Όταν όμως αυτοχαρακτηρίζονται ως οι «ασήμαντοι τής γης», δεν αναφέρονται στο είναι τους, αλλά στο γεγονός ότι ως αποτέλεσμα τού ποσοστού υπαρξιακής έντασης που τους έχει αναγνωριστεί στα πλαίσια τής οργάνωσης τού συγκεκριμένου κόσμου η εγκόσμια παρουσία τους ισοδυναμεί, σχεδόν, με ανυπαρξία. Μπορούμε επίσης να πούμε ότι, ενώ η έννοια τού είναι είναι εκτατική (δεδομένου τού ότι όλοι μας εμφανιζόμαστε εν ισότητι ως ζώντα ανθρώπινα όντα), η κατηγορία τής ύπαρξης αποτελεί εντασιακό κατηγόρημα (με άλλα λόγια, η ύπαρξή μας είναι ιεραρχημένη). Κάθε ιστορική εξέγερση δημιουργεί μια στιγμή όπου μέσω τής ανάδυσης τού εξισωμένου-είναι, που έχει πάντα χαρακτήρα συμβαντικό, καθίσταται δυνατή η αποτίμηση τής απόφασης που αφορά την υπαρξιακή μας ένταση.

2. Σε κάθε κόσμο υπάρχουν μη υπαρκτά όντα, στων οποίων το είναι ο συγκεκριμένος κόσμος προσδίδει την τιμή τής ελάχιστης υπαρξιακής έντασης. Κάθε δημιουργική κατάφαση στηρίζεται στην εντόπιση των μη υπαρκτών στοιχείων τού κόσμου. Στην πραγματικότητα, αυτό που έχει βαρύνουσα σημασία σε σχέση με κάθε γνήσια δημιουργία, όποιο κι αν είναι το πεδίο εμφάνισής της, δεν αφορά τόσο αυτό που υπάρχει-ήδη-εκεί, όσο το στοιχείο που αν-υπάρχει στον αντίστοιχο κόσμο. Πρέπει να διδασκόμαστε από το μη υπαρκτό, διότι εδώ εντοπίζονται τόσο οι προσβολές σε βάρος τής ύπαρξης των όντων όσο και τα μέσα αντιμετώπισής τους που παρέχει η θεμελιώδης ισότητα τού είναι.

3. Η έλευση ενός συμβάντος υποδηλώνεται από το γεγονός ότι ένα στοιχείο, που στο πλαίσιο ενός δεδομένου κόσμου στερούνταν έως τώρα ύπαρξης, καταλήγει να υπάρχει σε έντονο βαθμό· με άλλα λόγια, υψώνεται στο επίπεδο τής γνήσιας ύπαρξης.

4. Εξετάζοντας, τώρα, την πολιτική δράση, διαπιστώνουμε ότι οι αρχικές μορφές τής κοσμικής μεταβολής ή, εν προκειμένω, μιας αφύπνισης τής Ιστορίας — μορφές που προεικονίζονται στο συμβάν, αλλά των οποίων το μέλλον δεν είναι προδιαγεγραμμένο — είναι οι εξής: α) η επίταση ή όξυνση — πράγμα που συνάγεται από το γεγονός ότι κινητήρια δύναμη των πραγμάτων είναι, γενικά, η κατανομή και η ταξινόμησή τους σε διάφορα επίπεδα υπαρξιακής έντασης· β) η συστολή (με την έννοια ότι η κατάσταση σμικρύνεται έτσι ώστε να εμφανίζεται ως αυτοαπεικόνιση ή ως μετωνυμική αναπαράσταση τής εν γένει κατάστασης)· και τέλος γ) η εντοπιοποίηση, με άλλα λόγια, η αναγκαιότητα κατασκευής χώρων μεστών συμβολικού νοήματος, στους οποίους γίνεται ορατή η εξουσία αυτοπροσδιορισµού τής κοινής μοίρας των ανθρώπων. Πρέπει να επισημανθεί ότι η ενάργεια στην οποία αναφέρομαι εδώ δεν μπορεί επ’ ουδενί να αναχθεί στη μιντιακή παρουσία και ορατότητα, σε ό,τι, δηλαδή, αποκαλούμε «επικοινωνία».

5. Η ενάργεια που κερδήθηκε ως αποτέλεσμα τής εντοπιοποίησης τής εξέγερσης έχει εγγενή σημασία. Η εμμενής της κανονιστικότητα έχει ως λογικό επακόλουθο τον αυτοδιαυγασμό της: αποτελεί πρότυπο και κανόνα που απευθύνεται προς όλους, συμπεριλαμβανομένης και τής ιδίας. Και γιατί αυτό έχει τόση σημασία; Ακριβώς επειδή το είναι τού μη υπαρκτού πρέπει να εμφανιστεί ως υπάρχον, πράγμα που δίνει το έναυσμα για τον μετασχηματισμό και αυτών ακόμη των κανόνων τής ορατότητας. Η εντοπιοποίηση συνίσταται στην ιδέα τής ενδόκοσμης κατάφασης τής ενάργειας τής καθολικής δικαιοσύνης, που θα λαμβάνει τη μορφή τής αναίρεσης τού μη υπαρκτού. Και για να γίνει αυτό, δεν απαιτείται τόσο η επίδειξη σωματικής ή αριθμητικής δύναμης — ότι, για παράδειγμα, είμαστε πολλές χιλιάδες ή και εκατομμύρια — όσο η μαρτυρία τής εξασφάλισης τής συμβολικής κυριαρχίας επί τού τόπου.

6. Η έλευση ενός προπολιτικού συμβάντος, μιας ιστορικής εξέγερσης, προϋποθέτει το εξής: μια πλεοναστική ύπαρξη που εκδηλώνεται με σφοδρότητα θα ορίζει σε συνάρτηση με μια εκτατική συστολή έναν χώρο εντός τού οποίου θα διαθλάται ολόκληρη η κατάσταση υπό το πρίσμα μιας ορατότητας με καθολικό προορισμό. Ο εντοπισμός και η αναγνώριση μιας συμβαντικής κατάστασης γίνεται ακαριαία: εφόσον απευθύνεται προς όλους, η καθολικότητα τής ορατότητάς της θα σας αγγίξει προσωπικά, όπως και όλο τον κόσμο. Επομένως, θα έχετε επίγνωση τού γεγονότος ότι το είναι ενός μη υπαρκτού στοιχείου θα έχει μόλις εμφανιστεί στον τόπο που του αρμόζει. Γι’ αυτό, όπως είδαμε, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει δημόσια το γεγονός αυτό.

7. Στο λεξιλόγιό μου, το ζήτημα τής οργάνωσης ή τής πειθαρχίας τού συμβάντος έχει την έννοια τής δυνατότητας μιας αποτελεσματικής κατάτμησης τής Ιδέας σε δράσεις, διακηρύξεις και επινοήσεις που θα λειτουργούν ως τεκμήρια μιας συμβαντικής πιστότητας. Με λίγα λόγια, εκείνο που χαρακτηρίζει μια οργάνωση είναι η συλλογική πιστοποίηση τού γεγονότος ότι, αφενός μεν, θα βρίσκεται η ίδια σε ικανοποιητική αντιστοιχία τόσο προς το συμβάν όσο και προς την Ιδέα, αφετέρου δε η σχέση της αυτή θα διατηρείται για χρονικό διάστημα που η διάρκειά του θα ταυτίζεται πλέον με αυτήν τού κόσμου. Η στιγμή αυτή τής οργάνωσης παρουσιάζει εν πολλοίς τη μεγαλύτερη δυσκολία. Απαιτεί ιδιαίτερη συλλογική προσήλωση και τούτο, γιατί, από τη μια μεριά, αποτελεί το στάδιο τής εμφάνισης διχονοιών και διαιρέσεων, ενώ, από την άλλη, είναι η στιγμή όπου ο εχθρός (ο φύλακας τής κοιμωμένης Ιστορίας) θα επιχειρήσει να κερδίσει το χαμένο έδαφος. Αν χαθεί η ευκαιρία, η αφύπνιση τής Ιστορίας δεν θα αποτελεί παρά ένα εντυπωσιακό περιστατικό τού παρελθόντος και η πολιτική θα παραμείνει άτονη.

8. Η διαδικασία που εδώ αποκαλώ «οργάνωση» συνιστά λοιπόν μια προσπάθεια διαφύλαξης των χαρακτηριστικών τού συμβάντος (όξυνση, συστολή, εντοπιοποίηση), και μάλιστα σε μια χρονική στιγμή κατά την οποία το καθαυτό συμβάν θα έχει πλέον απολέσει την εναρκτική του ισχύ. Υπ’ αυτή την έννοια, η οργάνωση συνίσταται στον μετασχηματισμό τής συμβαντικής ισχύος σε χρονικότητα εντός τού υποκειμενικού ορύγματος όπου φυλάσσεται η Ιδέα. Πρόκειται για την επινόηση ενός χρόνου που δανείζεται τα χαρακτηριστικά του από το συμβάν, ενός χρόνου που θα έλεγε κανείς ότι ξεδιπλώνει την απαρχή του. Αυτός ο χρόνος μπορεί, λοιπόν, να θεωρηθεί ως εκτός χρόνου, με την έννοια ότι η οργάνωση απαγορεύει την εγγραφή της στην τάξη τού χρόνου όπως την είχε καθορίσει ο παρελθών κόσμος· και συναντάμε εδώ αυτό που μπορούμε να αποκαλέσουμε το παράκαιρο τού Υποκειμένου, καθόσον πρόκειται για το Υποκείμενο τής εξαίρεσης.

Αν το συμβάν, η ιστορική εξέγερση, είναι ένα ρήγμα στον χρόνο — ρήγμα απ’ όπου αναδύεται το μη υπαρκτό —, τότε η οργάνωση είναι ένα παράκαιρο διάστημα μέσα στον χρόνο, ένα εκτός-χρόνου που γεννά μια συλλογική υποκειμενικότητα, όπου η ύπαρξη με την οποία περιβάλλεται το μη υπαρκτό, καταυγασμένο από το φως τής Ιδέας, θα έρθει αντιμέτωπη με τη δύναμη συντήρησης τού Κράτους — υπέρμαχου και πιστού φύλακα κάθε χρονικού καταναγκασμού.

[1] Για το μοτίβο τής Ιδέας, ανατρέξτε στο τελικό κείμενο τής «Κομμουνιστική Υπόθεσης», έ.α.
[2] [nous ne sommes rien, soyons tout]

«Ευχαριστώ, Αδελφοί και αδελφές. Εσπεράντσα. Ευχαριστώ για την αξιοπρέπειά σας. Είχατε δίκιο. Μαζί, μπορούμε ν’ ανυψώσουμε τα πάντα. — Τότε κατάλαβα ότι είχαμε κερδίσει κάτι αναφαίρετο. Κάτι, που θα μπορούσα να το αφήσω στα παιδιά μου … και τα παιδιά μου, το αλάτι της γης, θα το κληρονομούσαν.»

Thanks, Sisters and Brothers. Esperanza. Thank you for your dignity. You were right, together we can push everything up with us as we go. — Then I knew we had won something they could never take away, something I could leave to my children … and they, the salt of the earth, would inherit it.

01:29:25 —>  01:29:55 (Μέρος 10: 3:24)

Peuple roi tu n’es pas menacé de mourir / Tu es semblable à ton amour tu es candide / Et ton corps et ton coeur ont faim d’éternité / Peuple roi tu as cru que le pain t’était dû

Et que l’on te donnait honnêtement des armes / Pour sauver ton honneur et rétablir ta loi / Peuple désespéré ne te fie qu’à tes armes / On t’en a fait la charité fais-en l’espoir

Oppose cet espoir à la lumière noire / A la mort sans pardon qui n’a plus pied chez toi / Peuple désespéré mais peuple de héros / Peuple de meurt-la-faim gourmands de leur patrie

Petite et grand à la mesure de ton temps / Peuple grec à jamais maître de tes désirs / La chair et l’idéal de la chair conjugués / Les désirs naturels la liberté le pain

La liberté pareille à la mer au soleil / Le pain pareil aux dieux le pain qui joint les hommes / Le bien réel et lumineux plus fort que tout / Plus fort que la douleur et que nos ennemis

Λαέ ελληνικέ, ρήγα λαέ, λαέ απελπισμένε. Πια τίποτα να χάσεις δεν σ’ απόμεινε απ’ τη λεφτεριά — και για τη λεφτεριά σου την αγάπη, και για το δίκιο, και τ’ άπειρο σου το φιλότιμο.

Ρήγα λαέ, ν’ αφανιστείς μην σκιάζεσαι — με την αγάπη σου ίδιος, άδολος — και το κορμί σου κι η καρδιά πεινάν’ για το αιώνιο. Ρήγα λαέ πως δίκιο σου ήταν, πίστεψες, να θες ψωμί

Και πως τον λόγο τους θα τον τιμούσαν όταν τα όπλα σού ’δωσαν να σώσεις την τιμή σου και να στηλώσεις το νόμο σου ξανά. Λαέ απελπισμένε, τα όπλα σου μπιστέψου μόν’, ελπίδα καν’ την τη συμπόνια τους

Το μαύρο φως πολέμησε με την ελπίδ’ αυτή, το θάνατο το μακελλάρη που στον τόπο σου έχ’ αφηνιάσει. Λαέ απελπισμένε, λαέ ηρώων, λαέ λιμού, λαίμαργε λαέ για την πατρίδα.

Ένδοξος ή ταπεινός, κατά πως προστάζει ο καιρός. Λαέ ελληνικέ των πόθων σου αιώνι’ αφέντης. Η σάρκα και το ιδεώδες της ζευγμένα, τής λεφτεριάς και τού ψωμιού έμφυτ’ οι πόθοι.

Η λεφτεριά όμοια με τη θάλασσα στον ήλιο και το ψωμί με τους θεούς, το ψωμί που σμίγει τους ανθρώπους. Τ’ αληθινό, το πιο περίλαμπρ’ αγαθό, πιο δυνατό απ’ όλα, πιο δυνατό απ’ τον πόνο και τους εχθρούς μας όλους.

]]> http://waltendegewalt.wordpress.com/2012/02/12/%cf%81%ce%ae%ce%b3%ce%b1-%ce%bb%ce%b1%ce%ad/feed/ 55 dkoss http://waltendegewalt.wordpress.com/2012/02/10/lucas-santtana/ http://waltendegewalt.wordpress.com/2012/02/10/lucas-santtana/#comments Fri, 10 Feb 2012 05:50:00 +0000 dkoss http://waltendegewalt.wordpress.com/?p=3517 ]]>
9.

5.

3.

7.

1.

2.

10.

4.

6.

8.

12.

Θα πρέπει να έχει γίνει αντιληπτό ότι η ιδιαίτερη αξία που αποδίδεται στη σημερινή ταραχώδη αφύπνιση τής Ιστορίας απορρέει από τη δυνατότητα που αυτή διανοίγει για μορφές πολιτικής πιστότητας οι οποίες παραμένουν αδιάφορες και αμέτοχες στην επιθυμία τής Δύσης. Τι μπορεί να εγγυηθεί ότι, πράγματι, το συμβάν, η ιστορική εξέγερση, γεννά τη δυνατότητα αυτή; Ποιος θα μας προστατεύσει από την αδιαμφισβήτητη υποκειμενική δύναμη τής επιθυμίας τής Δύσης; Δεν μπορεί να δοθεί εδώ καμία σαφής απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα. Η σχολαστική ανάλυση τής πολυσύνθετης και χρονοβόρου κρατικής διαδικασίας δεν θα ωφελούσε ιδιαίτερα, λόγου τού ότι η διαδικασία αυτή οδηγεί βραχυπρόθεσμα στη διεξαγωγή εκλογών, που όμως θα στερούνται αλήθειας. Αντιθέτως, εκείνο που απαιτείται είναι μια διεξοδική και επίμονη έρευνα πεδίου, με σκοπό τον εντοπισμό των ρήσεων που, κατά την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας υποχρεωτικής διαίρεσης, θα προκύψουν ως αποτέλεσμα τής ασύμμετρης διάσπασης τού κινήματος·[1] κι αυτό γιατί, ως γνωστόν, φορέας τής αλήθειας είναι πάντα η Δυάδα και όχι η Μονάδα.[2] Πρέπει, επομένως, να αναζητήσουμε τις ρήσεις εκείνες που δεν προσαρτώνται στο δυτικό σύμπαν. Όταν και εφόσον υπάρχουν, θα αναγνωρίζονται εύκολα. Και μόνο σε συνάρτηση με τις νεοφανείς αυτές ρήσεις είναι δυνατή η σύλληψη και η κατανόηση μιας διαδικασίας συστηματοποίησης των μορφών συλλογικής δράσης, που θα έρθει να σφραγίσει το πολιτικό τους γίγνεσθαι.

Μπορούμε τουλάχιστον να ισχυριστούμε ότι, στην περίπτωση τής αιγυπτιακής «ιστορικής εξέγερσης», που πρέπει να θεωρείται ως η σημαντικότερη και η συνεπέστερη όλων, τίποτα δεν μαρτυρεί κατηγορηματικά την ύπαρξη ενός διακαούς πόθου για τη Δύση. Όσοι διάβαζαν κάθε μέρα στα αραβικά τα συνθήματα που αναγράφονταν στα πανό των διαδηλωτών τής πλατείας Ταχρίρ, διαπίστωναν, συχνά προς μεγάλη τους έκπληξη, ότι η λέξη «δημοκρατία» δεν εμφανιζόταν σχεδόν ποτέ. Πέρα από το ομόφωνο «Σήκω και Φύγε!», τα βασικά τους στοιχεία ήταν τα εξής: η χώρα, η Αίγυπτος, η παράδοση τού ελέγχου της στον επαναστατημένο της λαό (πράγμα που εξηγεί και την παρουσία, παντού, τής εθνικής σημαίας), και επομένως το αίτημα ακριβώς τού τερματισμού τής δουλικής της εξάρτησης από τη Δύση και την ισραηλινή της συνιστώσα· το τέλος τής διαφθοράς και των τεράστιων ανισοτήτων ανάμεσα στα ολιγάριθμα μέλη μιας διεφθαρμένης κλίκας και τής μάζας των κοινών εργατών· η βούληση οικοδόμησης ενός κοινωνικού κράτους που θα βάλει τέλος στις πανάθλιες συνθήκες ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Ως φυσική συνέχεια τής διαδικασίας που έχω περιγράψει με τον όρο «κομμουνισμό τού κινήματος», που αποτελεί, μάλιστα, γνώρισμα αυτού τού είδους των αγώνων, τα εν λόγω προτάγματα μπορούν να ενσωματωθούν σε μια νέα μεγαλόπνοη πολιτική Ιδέα πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι στην απάτη τής εκλογικής κοινοβουλευτικής διαδικασίας, που πάντοτε χρησιμοποιείτο ως δέλεαρ για τη διαιώνιση τής καταπίεσης των λαών.

Τα ανωτέρω μπορούν επίσης να διατυπωθούν χρησιμοποιώντας ένα περισσότερο αφηρημένο αλλά και συνάμα απλούστερο ιδίωμα: σ’ έναν κόσμο δομημένο στη βάση τής εκμετάλλευσης και τής καταπίεσης, οι μεγάλες μάζες των ανθρώπων κυριολεκτικά στερούνται κάθε μορφής ύπαρξης· με άλλα λόγια, δεν αξίζουν τίποτα. Στον σύγχρονο κόσμο μας, όλοι σχεδόν οι Αφρικανοί, για παράδειγμα, αντιμετωπίζονται σαν να ήταν ένα τίποτα, ενώ ακόμη και στις εύπορες χώρες μας η πλειοψηφία των ανθρώπων, η μεγάλη μάζα των απλών εργαζομένων, δεν έχουν λόγο για τίποτα: η συμμετοχή τους στη λήψη των αποφάσεων που καθορίζουν τη μοίρα τους δεν είναι παρά εικονική. Μόνο μια απόμακρη και συνάμα πανταχού παρούσα ολιγαρχία κατορθώνει να οργανώσει σ’ ενιαίο σύνολο τη σειρά των διαδοχικών επεισοδίων τής συλλογικής ζωής των ανθρώπων με βάση ένα κοινό κριτήριο, το κριτήριο τού κέρδους που αυτή αποσπά.

Ας ονομάσουμε «μη υπαρκτό στοιχείο τού κόσμου» όλους αυτούς τους ανθρώπους που ναι μεν παρουσιάζονται εντός τού κόσμου, πλην όμως απουσιάζουν από την ερμηνευτική του έννοια και τις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον του. Θα πούμε λοιπόν ότι μια κοσμική μεταβολή είναι πραγματική, όταν ένα μη υπαρκτό στοιχείο τού κόσμου αρχίζει να υπάρχει μέσα στον συγκεκριμένο κόσμο με το μέγιστο δυνατό βαθμό υπαρξιακής έντασης. Και είναι αυτό ακριβώς που οι συμμετάσχοντες στις μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις στην Αίγυπτο δεν έπαψαν να επαναλαμβάνουν: μέχρι τώρα, δεν υπήρχαμε, αλλά, από εδώ και πέρα, υπάρχουμε και μπορούμε να αποφασίζουμε για την ιστορική πορεία τής χώρας μας. Πρόκειται για ένα υποκειμενικό δεδομένο εξαιρετικής δύναμης και σπουδαιότητας. Το μη υπαρκτό αίρεται. Γι’ αυτό άλλωστε μιλάμε για ξεσηκωμό: μέχρι πρότινος σερνόμαστε στο χώμα υποτελείς και υποταγμένοι, τώρα όμως αφυπνιζόμαστε, ορθώνουμε το ανάστημά μας, στεκόμαστε στα πόδια μας, εξεγειρόμαστε. Η αφύπνιση αυτή δεν είναι παρά η ίδια η έγερση τής ύπαρξης: οι φτωχοί δεν γίνονται πλούσιοι, οι άοπλοι δεν εξοπλίζονται, κ.ο.κ.· τίποτε ουσιαστικά δεν άλλαξε. Αυτό που όμως συνέβη είναι η ανάδυση στο φως τού μη υπαρκτού, σε συνάρτηση, όμως, με την έλευση εκείνου που ονομάζω «συμβάν». Και, εν αντιθέσει προς την υπερκέραση τού μη υπαρκτού, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ίδιο το συμβάν είναι σχεδόν πάντα ασύλληπτο και φευγαλέο.

Κατά τρόπο αφηρημένο, το συμβάν μπορεί να ορισθεί ως εκείνο που καθιστά δυνατή την έλευση στην ύπαρξη τού μη υπαρκτού. Το ότι πρόκειται για έναν αδιαφιλονίκητο ορισμό προκύπτει από το γεγονός τής δημόσιας διακήρυξης τής έλευσής του: αρκεί να ακούσουμε τα πρώτα λόγια των ανθρώπων. Τι διαπιστώνουμε στο επίπεδο τής εμπειρίας; Ο προσδιορισμός ενός χώρου είναι στοιχείο αποφασιστικής σημασίας: μια πλατεία τού Καΐρου γίνεται μέσα σε λίγες μέρες παγκοσμίως γνωστή. Είναι απολύτως ουσιώδες να παρατηρήσουμε ότι κάθε πραγματική αλλαγή θα συνοδεύεται από τη δημιουργία και κατασκευή ενός νέου χώρου που όμως θα υπάγεται στη γενική εντοπιοποίηση που προσιδιάζει στον συγκεκριμένο κόσμο. Έτσι, στην Αίγυπτο, οι συγκεντρωμένοι τής πλατείας πίστευαν ότι η χώρα τους ταυτιζόταν με τους ίδιους, ότι η Αίγυπτος ήταν οι άνθρωποι που είχαν συγκεντρωθεί εκεί για να διαλαλήσουν ότι υπό το καθεστώς τού Μουμπάρακ η Αίγυπτος είχε βουλιάξει στην ανυπαρξία, αλλά ότι τώρα η χώρα αρχίζει να υπάρχει και μαζί της αρχίζουν να υπάρχουν και οι ίδιοι.

Το εκπληκτικό δε είναι ότι η δύναμη τού φαινομένου είναι τέτοια ώστε όλοι υποκλίνονται μπροστά του. Όλος ο κόσμος παραδέχεται ότι ο ίδιος ο αιγυπτιακός λαός παρουσιάστηκε αυτοπροσώπως στον χώρο που κατασκεύασαν οι διαδηλωτές, ότι ο λαός τής Αιγύπτου ήταν οι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί. Ακόμα και τα ελεγχόμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ακόμα και οι κυβερνώντες μας, που πίσω από τις πόρτες αγωνιούν και αναρωτιούνται τι θα κάνουν χωρίς τις κυβερνήσεις-υποχείρια τους σε στρατηγικές περιοχές όπως η Αίγυπτος, δεν μιλάνε για τίποτε άλλο παρά για την «δημοκρατική επανάσταση στην Αίγυπτο» και επαναλαμβάνουν την αμέριστη επιδοκιμασία και αλληλεγγύη τους στον αγώνα τού αιγυπτιακού λαού (ενώ την ίδια στιγμή, αισιοδοξώντας για την επιτυχή ολοκλήρωση μιας προαναγγελθείσας εκλογικής παρωδίας, ετοιμάζουν παρασκηνιακά μια «αλλαγή» κυβέρνησης, που θα εφαρμόσει την ίδια κι απαράλλαχτη πολιτική).

Μα πώς είναι δυνατόν οι ταραξίες που συγκεντρώθηκαν σε μια πλατεία τού Καΐρου να αποτελούν τον «αιγυπτιακό λαό»; Και τι ρόλο παίζει εν προκειμένω το δημοκρατικό δόγμα, η ιερή και απαραβίαστη αρχή τής καθολικής ψηφοφορίας; Καταλαβαίνω ότι πίσω από το προσωπείο τής αμέριστης υποστήριξης προς τούς εξεγερμένους κρύβεται ένας αδιάλειπτος φόβος και μια πιεστική ανάγκη για την οριστική και ταχεία παλινόρθωση ενός καθεστώτος φιλοδυτικών ανδρεικέλων. Αλλά ακόμα και αν είναι έτσι τα πράγματα, δεν αποτελεί για τους κυβερνώντες μας ένα φρικτό ενδεχόμενο η εμφάνιση μιας νέας αντίληψης για την πολιτική, από τη στιγμή που όλος ο κόσμος χαιρετίζει και αναγνωρίζει την πρωτοφανή σημασία που αντιπροσωπεύει — ως μετωνυμική σύμπτυξη ολόκληρου τού λαού τής Αιγύπτου — η παρουσία των συγκεντρωμένων τής πλατείας με τη μαζική τους δημοκρατία, την ενότητα τής δράσης τους και τη ριζοσπαστικότητα των συνθημάτων τους; Άλλωστε, ακόμα κι αν ο αριθμός των Αιγύπτιων διαδηλωτών ανερχόταν στο ένα εκατομμύριο, δεν θα αποτελούσαν παρά ένα μικρό ποσοστό έναντι τού συνολικού πληθυσμού των 80 εκατομμυρίων. Από πλευράς εκλογικού αποτελέσματος, η όλη υπόθεση θα κατέληγε σε πανωλεθρία! Αν όμως ο πολιτικός αντίκτυπος παύει να υπολογίζεται με βάση τις αδρανείς και μεμονωμένες αριθμητικές μονάδες, όπως συμβαίνει στην περίπτωση τής ψήφου, τότε η απλή επιτόπια παρουσία τού ενός εκατομμυρίου ανθρώπων αποκτά κεφαλαιώδη σημασία.

Εμείς οι παλαιότεροι βιώσαμε μια ανάλογη εμπειρία τις τελευταίες μέρες τού Μάη τού ’68. Τη στιγμή που εκατομμύρια διαδηλωτών είχαν πάρει τότε τους δρόμους, κι ενώ υπήρχαν κατειλημμένα εργοστάσια και χώροι που στέγαζαν διαρκείς συνελεύσεις, έρχεται, λοιπόν, ο Ντε Γκολ και προκηρύσσει εκλογές, στις οποίες επικρατούν οι πλέον αντιδραστικές δυνάμεις. Ακόμα θυμάμαι την έκπληξη ορισμένων φίλων μου, όταν μου έλεγαν: «Μα είχαμε όλοι κατέβει στους δρόμους!» κι εγώ τους απαντούσα: «Κάνετε λάθος. Δεν ήμαστε όλοι εκεί!». Και αυτό, διότι, ανεξαρτήτως τού πλήθους των διαδηλωτών, κάθε διαδήλωση είναι πρωτίστως μειοψηφική. Η δύναμή της εδράζεται στην επίταση τής υποκειμενικής της ενέργειας (οι άνθρωποι βρίσκονται μέρα-νύχτα στις επάλξεις, έχουν συναίσθηση ότι απαιτείται πάθος και ενθουσιασμός) και στην εντοπιοποίηση τής παρουσίας της (οι άνθρωποι συγκεντρώνονται σε χώρους που μετατρέπονται σε απόρθητα φρούρια: πλατείες, πανεπιστήμια, λεωφόρους, εργοστάσια … ).

Από τη στιγμή που το κίνημα, παλλόμενο από ενθουσιασμό και πάντοτε απόλυτα μειοψηφικό, παγιωθεί μέσω τής εντοπιοποίησής του, θα διακατέχεται από την ακλόνητη βεβαιότητα ότι εκπροσωπεί ολόκληρο τον λαό τής χώρας, και μάλιστα σε σημείο ώστε να μην μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα, ούτε ακόμη και από τους κρυφούς και αδυσώπητους εχθρούς του. Όσον αφορά, λοιπόν, τις ιστορικές εξεγέρσεις, μέσω των οποίων ανοίγονται νέες προοπτικές και δυνατότητες, το στοιχείο αυτό αποτελεί απόδειξη τής ύπαρξης μιας κανονιστικής καθολικότητας. Ο συνδυασμός τής εντοπιοποίησης τής παρουσίας τού πλήθους, που αποκτά διαστάσεις παγκόσμιου συμβόλου, και τού στοιχείου τής επίτασης, μέσα από το οποίο αναδύονται νέα υποκείμενα, οδηγεί στην μαζική αποδοχή τού κινήματος, ούτως ώστε όποιος διαχωρίζει τη θέση του να καθίσταται αμέσως ύποπτος συνεργασίας με τους παλιούς τυράννους.

Σε αυτή την περίπτωση, λοιπόν, θα ήταν προτιμότερο να μιλάμε για λαϊκή δικτατορία παρά για δημοκρατία. Βεβαίως, στις δημοκρατικές μας κοινωνίες, το άκουσμα και μόνο τής λέξης «δικτατορία» προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς· πόσω μάλλον όταν οι εξεγερμένοι έχουν κάθε λόγο να αποδοκιμάζουν ως «δικτάτορες» τους διεφθαρμένους ηγέτες τους. Ωστόσο, όπως ακριβώς η εξισωτική και άμεση δημοκρατία τού κινήματος αντιδιαστέλλεται πλήρως από την άνιση και αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» των εντολοδόχων τού κεφαλαίου, έτσι και η δικτατορία που ασκεί το λαϊκό κίνημα διακρίνεται ριζικά από τις υπαρκτές δικτατορίες, οι οποίες αποτελούν μορφές μιας τυραννικής και απόμακρης κρατικής εξουσίας. Με τον όρο «λαϊκή δικτατορία» εννοούμε μια μορφή εξουσίας που έχει ως νομιμοποιητική της βάση το γεγονός ότι η αλήθεια της απορρέει αποκλειστικά και μόνο από την αυτονομιμοποίησή της: εν προκειμένω, σε αντίθεση με την κοινοβουλευτική εξουσία, κανένας δεν εκπροσωπεί κανέναν· σε αντίθεση, επίσης, με τα δικτατορικά καθεστώτα, κανένας δεν χρειάζεται να προσφύγει σε προπαγανδιστικούς ή κατασταλτικούς μηχανισμούς, ούτως ώστε τα λόγια του να ακουστούν από τα χείλη όλων, κι αυτό γιατί τα λόγια τού καθενός ή τής καθεμιάς αποτυπώνουν την αλήθεια τής κατάστασης. Τον λόγο έχουν οι παρόντες: όσοι βρίσκονται εκεί, ουσιαστικά μια μειοψηφία, διαθέτουν πλέον την εξουσία να ανακηρύσσουν τους εαυτούς τους πρωταγωνιστές τού ιστορικού γίγνεσθαι τού λαού τής χώρας (συμπεριλαμβανομένης εδώ και τής συντριπτικής του πλειοψηφίας, που συγκροτούν οι μη παρευρισκόμενοι). Απέναντι σε κάθε τι ξένο προς αυτήν, η «μαζική δημοκρατία» ασκεί την δικτατορική εξουσία των αποφάσεών της σαν αυτές να αποτελούσαν έκφραση μιας γενικής βούλησης.

Το μόνο ελάττωμα τού Ρουσσώ στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» είναι η παραχώρηση που κάνει στην εκλογική διαδικασία, από τη στιγμή μάλιστα που αναδεικνύει με τον πιο εμπεριστατωμένο τρόπο τον απατηλό χαρακτήρα τού κοινοβουλευτισμού, τού πολιτειακού συστήματος τής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όπως αυτό διαμορφωνόταν στην Αγγλία τής εποχής του. Γιατί θα έπρεπε η «γενική βούληση» να λάβει τη μορφή αριθμητικής πλειοψηφίας; Ο Ρουσσώ δεν μπόρεσε να δώσει ικανοποιητική απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα. Και ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι δεν έχει νόημα να μιλάμε για έκφραση τής γενικής βούλησης παρά μόνο στο πλαίσιο των ιστορικών εξεγέρσεων, κοινά χαρακτηριστικά των οποίων είναι η μειοψηφικότητα, η εντοπιοποίηση και η έξαρση τής παρουσίας των συμμετεχόντων και, τέλος, η ενωτική συσπείρωση και η συγκρότησή τους σε σώμα.

Στη θέση τού όρου «έκφραση τής γενικής βούλησης» τού Ρουσσώ θα προτιμήσω να χρησιμοποιήσω ένα άλλο φιλοσοφικό όνομα για να περιγράψω αυτό που συμβαίνει εδώ. Θα μιλήσω επομένως για την εμφάνιση μιας αλήθειας — και πιο συγκεκριμένα για την εμφάνιση στο προσκήνιο μιας πολιτικής αλήθειας που αφορά το ίδιο το είναι τού λαού, τις δυνατότητές του για δημιουργική σκέψη και δράση. Πρόκειται ουσιαστικά για μια πρωτόγνωρη προοπτική και δυνατότητα που — έχοντας αποσπαστεί από το πεδίο έλξης των νόμων τού κόσμου, και εν προκειμένω από την σφαίρα επιρροής τής επιθυμίας τής Δύσης — αναφαίνεται στο περιθώριο τής ιστορικής εξέγερσης. Η μορφή με την οποία θα εκδηλώνεται τόσο η κατάφαση, όσο, όπως θα δούμε αργότερα, και η οργάνωση τής νέας αυτής πολιτικής προοπτικής, θα έχει σαφώς δεσμευτικό και επιτακτικό χαρακτήρα. Πιο συγκεκριμένα, θα έχουμε να κάνουμε με την αυταρχικότητα τού Λόγου, με το κύρος τής Αλήθειας. Αυτή η επιτακτικότητα, που εδώ νοείται με τη στενή έννοια τού όρου, απορρέει από το γεγονός ότι, εφόσον — κατά την έναρξη τουλάχιστον τής ιστορικής εξέγερσης — συντρέχει ένας απόλυτα αντικειμενικός δικαιολογητικός λόγος για την έλευσή της, κανείς δεν θα δικαιούται να υποτιμήσει ή να αγνοήσει τη σημασία και την αναγκαιότητα της. Και είναι ακριβώς αυτό το «δικτατορικό» στοιχείο που πυροδοτεί τον ενθουσιασμό όλων, όπως άλλωστε συμβαίνει και με την ενατένιση ενός εξαίσιου έργου τέχνης, με την τελική ανακάλυψη τής απόδειξης ενός θεωρήματος, με μια παθιασμένη ερωτική εξομολόγηση που κάνει κανείς έπειτα από πολλές αναβολές — καθώς και, γενικότερα, κάθε φορά που το στοιχείο τής κανονιστικής απολυτότητας που χαρακτηρίζει κάποιο αντικείμενο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από καμία γνώμη.

[1] [la fraction irréductible du mouvement]: Πρόκειται για λογοπαίγνιο. «Fraction irréductible» είναι ο άρρητος ή ασύμμετρος αριθμός. Επιπροσθέτως, η φράση παραπέμπει στα «παράδοξα τής κίνησης», αλλά και στην αναγκαιότητα τού φαινομένου τής διαίρεσης τού πολιτικού].
[2] [Όπου με τη λέξη «Μονάδα», εννοείται επίσης και ο κόσμος τής παγκοσμιοποίησης].

Find more artists like Aldona at Myspace Music

Α. Γιατί μπορεί να ζήσει στην Κίνα η Κόκκινη Εξουσία;
Β. Ο Αγώνας στο Τσινγκανγκσάν

[Πρόκειται για τα κείμενα που αναλύει ο Α. Μπαντιού στο προτελευταίο κεφάλαιο τού έργου του «Είναι και Συμβάν ΙΙ» και στα οποία επίσης αναφέρεται στην επιστολή του προς τον Ζίζεκ (¶6 και επ. στη μετάφραση). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ενότητες υπ' αριθμόν 9 & 11 τού δεύτερου κειμένου, καθώς επίσης και τα αποσπάσματα που αφορούν την οργάνωση και τον ρόλο τού κόκκινου στρατού και τη σχέση του με το κόμμα]

Γιατί μπορεί να ζήσει στην Κίνα η Κόκκινη Εξουσία;[1]
(5 Οκτωβρίου 1928)
[Άπαντα (Εκλογή), Ι Τόμος (1926-1937)
Μετ. από τα γαλλικά τού Μ.Παναγιωτόπουλου, Εκδ. Μόρφωση, Αθήνα 1955, σελ.61-71]

1. Η πολιτική κατάσταση τής χώρας
2. Γιατί εγκαθιδρύθηκε στην Κίνα η κόκκινη εξουσία και γιατί έζησε
3. Η δημιουργία τής επαναστατικής βάσης στα σύνορα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί και η ήττα τού Αυγούστου
4. Η σημασία τής επαναστατικής βάσης τού Χουνάν-Κιανγκσί για τις επαρχίες τού Χουνάν, τού Χουπέι και τού Κιανγκσί
5. Το οικονομικό πρόβλημα
6. Το πρόβλημα των στρατιωτικών βάσεων

1. Η πολιτική κατάσταση τής χώρας

Η σημερινή κυριαρχία των καινούργιων μιλιταριστών, των μιλιταριστών τού Κουόμιντανγκ, αντιπροσωπεύει, όπως και στο παρελθόν, την κυριαρχία τής μεταπρατικής αστικής τάξης στην πόλη, και των Τουχάο και Λέσεν στην ύπαιθρο. Από την άποψη τής εξωτερικής πολιτικής, σημαίνει την συνθηκολόγηση μπροστά στον ιμπεριαλισμό, και από την άποψη τής εσωτερικής πολιτικής, την αντικατάσταση των παλιών μιλιταριστών από καινούργιους, την ένταση τής οικονομικής εκμετάλλευσης και τής πολιτικής καταπίεσης των εργατών και των αγροτών. Οι μεταπράτες αστοί, οι Τουχάο και οι Λέσεν άρπαξαν την ηγεσία τής αστικοδημοκρατικής επανάστασης που άρχισε Κουανγκτούνγκ και που είχε διατρέξει μόνο το μισό δρόμο, και την ανάγκασαν να ξαναγυρίσει πίσω, στο δρόμο τής αντεπανάστασης. Όσο για τούς εργάτες και για τούς αγρότες, τους απλούς ανθρώπους τής Κίνας και για την αστική τάξη,[2] ακόμα ζουν όπως και στο παρελθόν, υπό το ζυγό ενός αντεπαναστατικού καθεστώτος, χωρίς να πετύχουν ούτε ένα μίνιμουμ πολιτικής και οικονομικής απελευθέρωσης.

Πριν από την κατάληψη τού Πεκίνου και τού Τιεντσίν, οι τέσσερις κλίκες των καινούργιων μιλιταριστών τού Κουόμιντανγκ — η κλίκα τού Τσανγκ Κάι-Σεκ, των μιλιταριστών τού Κουανγκσί, τού Φενγκ Γιουί-Σιάνγκ και τού Γιαν Σι-Σαν[3] συμμάχησαν προσωρινά εναντίον τού Τσανγκ Τσο-Λιν.[4] Μετά την κατάληψη τού Πεκίνου και τού Τιεντσίν, η συμμαχία τους διαλύθηκε αμέσως κι ένας λυσσασμένος αγώνας άρχισε ανάμεσα σ’ αυτές τις τέσσερις κλίκες· εξάλλου, υπήρχε ο κίνδυνος να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στην κλίκα τού Τσανγκ Κάι-Σεκ και στην κλίκα τού Κουανγκσί. Οι αντιθέσεις και η πάλη ανάμεσα στις διάφορες αυτές μιλιταριστικές κλίκες τής Κίνας αντανακλούν τις αντιθέσεις και την πάλη ανάμεσα στα διάφορα ιμπεριαλιστικά κράτη. Να γιατί όσον καιρό η Κίνα θα βρίσκεται διαιρεμένη, εξαιτίας τής πάλης που διεξάγεται ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές των διαφόρων χωρών, η δυνατότητα μιας συνεννόησης ανάμεσα στις μιλιταριστικές κλίκες θα αποκλείεται απόλυτα και κάθε συμφωνία όπου μπορούσαν να καταλήξουν ανάμεσά τους θα έχει μόνο προσωρινό χαρακτήρα. Η προσωρινή λοιπόν συμφωνία όπου κατέληξαν τώρα, περικλείνει έναν καινούργιο πόλεμο ακόμα σοβαρότερο απ’ τούς προηγουμένους.

Η Κίνα χρειάζεται απόλυτα την αστικοδημοκρατική επανάσταση κι αυτή μόνο υπό την ηγεσία τού προλεταριάτου μπορεί να πραγματοποιηθεί. Επειδή το προλεταριάτο δεν έδειξε αρκετή αποφασιστικότητα για να πραγματοποιήσει την ηγετική του θέση, η ηγεσία τής επανάστασης που απλώθηκε, στα 1926-1927, απ’ το Κουανγκτούνγκ ώς το λεκανοπέδιο τού Γιανγκτσέ, περιήλθε στα χέρια των μεταπρατών, στα χέρια των Τουχάο και Λέσεν και η επανάσταση υποχώρησε μπρος στην αντεπανάσταση. Η αστικοδημοκρατική επανάσταση ηττήθηκε. Αυτή η ήττα ήταν ένα σοβαρό πλήγμα για το προλεταριάτο και τους Κινέζους αγρότες. Το πλήγμα αυτό το ένοιωσε επίσης και η αστική τάξη (αλλά όχι και η μεταπρατική αστική τάξη: οι Τουχάο και οι Λέσεν). Τους τελευταίους, όμως, μήνες, είδαμε να φουντώνουν στη βόρεια Κίνα και στη νότια Κίνα απεργίες που τις οργάνωναν οι εργάτες στις πόλεις και, στην ύπαιθρο, εξεγέρσεις των αγροτών, όλα αυτά υπό την ηγεσία τού κομμουνιστικού κόμματος. Ακόμα και μέσα στον ίδιο τον μιλιταριστικό στρατό, η έλλειψη τροφής και ρουχισμού προκαλεί σοβαρή δυσαρέσκεια. Ταυτόχρονα, βλέπουμε την αστική τάξη, εμπνευσμένη από την ομάδα Ουάνγκ-Τσιν-Ουέι Τσεν Κοάνγκ-Πο, να επεκτείνει το κίνημα για μεταρρυθμίσεις στις παράλιες περιοχές και στο λεκανοπέδιο τού Γιανγκτσέ.[5] Η έκταση αυτού τού κινήματος αποτελεί ένα καινούργιο γεγονός.

Σύμφωνα με τις απόψεις τής κομμουνιστικής Διεθνούς και τής Κεντρικής Επιτροπής τού κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος, η δημοκρατική επανάσταση στην Κίνα πρέπει να επιδιώκει την ανατροπή τής κυριαρχίας τού ιμπεριαλισμού και τού οργάνου του, των μιλιταριστών, την πραγματοποίηση τής εθνικής επανάστασης, και την ολοκλήρωση τής αγροτικής επανάστασης που θα τερματίσει τη φεουδαρχική εκμετάλλευση τής αγροτιάς απ’ τους Τουχάο και τους Λέσεν. Στην πράξη, ένα τέτοιο επαναστατικό κίνημα άρχισε ν’ απλώνεται, ημέρα με την ημέρα, ύστερα από τα αιματηρά γεγονότα τού Μαΐου 1928 στο Τσινάν.[6]

2. Γιατί εγκαθιδρύθηκε στην Κίνα η κόκκινη εξουσία και γιατί έζησε[7]

Το γεγονός πως στη χώρα μας υπάρχουν από καιρό τώρα μία ή και περισσότερες περιοχές όπου κυριαρχεί η σοβιετική εξουσία, περιοχές που είναι περικυκλωμένες απ’ όλες τις πλευρές από εδάφη όπου κυριαρχεί η λευκή εξουσία, αποτελεί φαινόμενο άγνωστο ακόμα στην ιστορία τού κόσμου. Για να δημιουργηθεί ένα τέτοιο ξεχωριστό φαινόμενο, χρειάστηκαν ορισμένοι ιδιαίτεροι λόγοι. Για να διατηρηθεί και ν’ αναπτυχθεί απαιτούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

1. Το φαινόμενο αυτό δεν μπορεί να δημιουργηθεί ούτε σε μια ιμπεριαλιστική χώρα ούτε σε μια χώρα αποικιακή,[8] που βρίσκεται υπό την άμεση κυριαρχία τής μιας ή τής άλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης. Μόνο σε μια χώρα οικονομικά καθυστερημένη, μισοαποικιακή, όπως η Κίνα, που βρίσκεται υπό την έμμεση κυριαρχία τού ιμπεριαλισμού μπορεί να δημιουργηθεί· γιατί ένα τόσο εξαιρετικό φαινόμενο δεν μπορεί παρά να συνοδεύει ένα άλλο φαινόμενο, επίσης εξαιρετικό: τον πόλεμο ανάμεσα στις διάφορες ομάδες που εκπροσωπούν τη λευκή εξουσία. Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτής τής μισοαποικιακής χώρας, όπως είναι η Κίνα, είναι η μακρόχρονη, συνεχής ύπαρξη, από τον πρώτο ακόμα χρόνο τής Δημοκρατίας,[9] πολέμων πού φέρναν αντιμέτωπες τις διάφορες κλίκες των παλιών και των νέων μιλιταριστών, και που υποστηρίζονταν από τους ιμπεριαλιστές, τούς μεταπράτες, τούς Τουχάο και τους Λέσεν. Δεν συναντούμε τίποτα απολύτως παρόμοιο, ούτε στα ιμπεριαλιστικά κράτη ούτε ακόμα και στις αποικίες που βρίσκονται υπό την άμεση κυριαρχία τού ιμπεριαλισμού. Αυτό το φαινόμενο συναντάται μονάχα στην Κίνα, χώρα που βρίσκεται υπό την έμμεση κυριαρχία τού ιμπεριαλισμού. Αυτό το φαινόμενο οφείλεται σε δύο λόγους: Πρώτα, στον κατακερματισμό τής χώρας σε απομονωμένες περιοχές, που έχουν τη δική τους αγροτική οικονομία (δεν έχουμε καπιταλιστική οικονομία ενιαία για ολόκληρη τη χώρα), δεύτερο, την ιμπεριαλιστική πολιτική τού διχασμού και τής εκμετάλλευσης τής Κίνας με την κατανομή της σε ζώνες επιρροής. Οι μακροχρόνιοι αγώνες, ο πόλεμος μέσα στους κόλπους τού στρατοπέδου των λευκών, δημιούργησαν τέτοιες συνθήκες που ήταν δυνατό, σε μια ή σε περισσότερες κόκκινες περιοχές, καθοδηγούμενες από το κομμουνιστικό κόμμα, να συγκροτηθούν και να σταθούν μολονότι από παντού τις κυκλώνουν οι λευκοί. Η περιοχή που αποσπάστηκε από τη μεθοριακή ζώνη τού Χουνάν και τού Κιανγκσί είναι ακριβώς ένα παράδειγμα από αυτές τις πολυάριθμες μικρές περιοχές. Μερικοί σύντροφοι, στις δύσκολες, τις επικίνδυνες ώρες, αρχίζουν να αμφιβάλλουν για το αν μπορεί να σταθεί μια τέτοια κόκκινη εξουσία και χάνουν το ηθικό τους. Αυτό γίνεται γιατί δεν μπόρεσαν να βρουν τη σωστή εξήγηση των αιτίων που καθορίζουν τη γέννηση και την ύπαρξη αυτής τής κόκκινης εξουσίας. Φτάνει να αντιληφθούν ότι οι εσωτερικές έριδες, οι συγκρούσεις στους κόλπους τού λευκού στρατοπέδου, στην Κίνα, έχουν χρόνιο χαρακτήρα. Τότε δεν θα χωράει πια αμφιβολία ότι η κόκκινη εξουσία μπορεί να εγκαθιδρυθεί, να διατηρηθεί και να αναπτυχθεί βαθμιαία.

2. Η κόκκινη εξουσία εμφανίζεται στην Κίνα, το πρώτο και μπορεί να σταθεί για μεγάλο διάστημα, όχι στις περιοχές που δεν έχουν υποστεί την επίδραση τής δημοκρατικής επανάστασης, όπως το Σετσουάν, το Κουεϊτσέου, το Γιουάν ή οι επαρχίες τού Βορρά, αλλά εκεί όπου, στα 1927-1927, στη διάρκεια τής αστικοδημοκρατικής επανάστασης, παρακολουθήσαμε την ισχυρή ανάπτυξη των πλατιών μαζών των εργατών, των αγροτών, των φαντάρων, όπως π.χ. το Χουνάν, το Κουανγκτούνγκ, το Χουπέι, το Κιανγκσί κ.λ.π. Σε πολλά μέρη αυτών επαρχιών υπήρχε, στην εποχή του, ευρύ δίκτυο συνδικαλιστικών οργανώσεων και αγροτικών ενώσεων. Είδαμε ν’ αναπτύσσεται εκεί πλατιά ο πολιτικός και οικονομικός αγώνας των εργατών και των αγροτών εναντίον των γαιοκτημόνων, των Τουχάο, των Λέσεν και τής αστικής τάξης.[10] Γι’ αυτό είδαμε να εγκαθιδρύεται στην Καντώνα και να κρατάει τρεις μέρες η λαϊκή εξουσία. Στις περιφέρειες τού Χάιφενγκ και τού Λούφενγκ (Κουανγκτούνγκ), στο νότιο και το ανατολικό μέρος τού Χουνάν, στα σύνορα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί, στην περιφέρεια τού Χουανγκάν (Χουπέι), οι επαναστατικές βάσεις που δημιουργήθηκαν απ’ τους αγρότες κατόρθωσαν να διατηρηθούν. Όσο για τον κόκκινο στρατό, αυτός βγήκε από τον εθνικό επαναστατικό στρατό, αφού προπαρασκευάσθηκε πολιτικά με δημοκρατικό πνεύμα κι αφού βρέθηκε υπό την επίδραση των εργατικών και αγροτικών μαζών. Στρατεύματα όπως τού Γιαν Σι-Σαν και τού Τσανγκ Τσο-Λιν, που δεν διαπαιδαγωγήθηκαν δημοκρατικά και που δεν επηρεάσθηκαν από τις εργατικές και τις αγροτικές μάζες, οπωσδήποτε δεν μπορούν να προσφέρουν δυνάμεις για τον σχηματισμό των τμημάτων τού κόκκινου στρατού.

3. Όσο για το πρόβλημα τού να ξέρουμε αν η εξουσία των λαϊκών μαζών που εγκαθιδρύθηκε σε μερικές περιοχές θα μπορέσει να ζήσει πολύν καιρό, η λύση του εξαρτάται από την ενδεχόμενη ανάπτυξη τής επαναστατικής κατάστασης σ’ ολόκληρη τη χώρα. Αν ακολουθήσει αυτή η ανάπτυξη, δε χωράει καμιά αμφιβολία πως μικρές κόκκινες περιοχές θα μπορούν να ζήσουν για μεγάλη χρονική περίοδο. Κι επί πλέον, θα γίνουν αναπόφευκτα μια από τις πολυάριθμες δυνάμεις που θα εξασφαλίσουν την κατάκτηση τής εξουσίας σ’ ολόκληρη τη χώρα. Αντίθετα, αν δεν αναπτυχθεί η επαναστατική κατάσταση, αν μεσολαβήσει μια σχετικά μεγάλη περίοδο στασιμότητας, θα είναι αδύνατο να διατηρηθούν για καιρό τα μικρά κόκκινα εδάφη. Σήμερα, δεδομένου ότι οι διχόνοιες και οι εσωτερικοί πόλεμοι εξακολουθούν στο στρατόπεδο τής μεταπρατικής αστικής τάξης, των Τουχάο και των Λέσεν, καθώς και στο στρατόπεδο τής διεθνούς αστικής τάξης, η επαναστατική κατάσταση εξακολουθεί να αναπτύσσεται στην Κίνα. Να γιατί δε χωράει αμφιβολία πως οι μικρές κόκκινες περιοχές έχουν τη δυνατότητα να διατηρηθούν για μεγάλο χρονικά διάστημα. Κι επί πλέον, θα μεγαλώσουν, φέρνοντας έτσι κοντά τη μέρα όπου θα κατακτήσουμε την εξουσία σ’ ολόκληρη τη χώρα.

4. Ο απαραίτητος όρος για την ύπαρξη τής κόκκινης εξουσίας είναι η ύπαρξη τακτικού κόκκινου στρατού αρκετά ισχυρού. Μονάχα με τα τοπικά τμήματα τής κόκκινης πολιτοφυλακής,[11] χωρίς τακτικό κόκκινο στρατό, μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τους αστυνομικούς των γαιοκτημόνων, όχι όμως και τους τακτικούς λευκούς. Γι’ αυτό, ακόμα κι όταν υπάρχουν δραστήριες εργατικές και αγροτικές μάζες, αλλά χωρίς τακτικό στρατό αρκετά ισχυρό, είναι απόλυτα αδύνατη η δημιουργία επαναστατικών βάσεων και, ακόμα περισσότερο μάλιστα, η εξασφάλιση τής μακρόχρονης ύπαρξής τους και τής αδιάκοπής τους ανάπτυξης. Να γιατί η ιδέα τής δημιουργίας και τής παγίωσης των διάφορων επαναστατικών βάσεων με τη βοήθεια τού στρατού των εργατών και των αγροτών έχει πολύ μεγάλη σημασία. Όλοι οι κομμουνιστές πρέπει να διαποτισθούν απ’ αυτήν την ιδέα, καθώς και οι εργατικές και αγροτικές μάζες των επαναστατικών βάσεων.

5. Η δυνατότητα για την κόκκινη εξουσία να διατηρηθεί για μεγάλη περίοδο και ν’ αναπτυχθεί εξαρτάται, εκτός από τους όρους που αναφέραμε προηγούμενα, και από έναν άλλον όρο, επίσης σοβαρό: Το κομμουνιστικό κόμμα χρειάζεται να έχει ισχυρή οργάνωση και ορθή πολιτική.

3. Η δημιουργία τής επαναστατικής βάσης στα σύνορα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί και η ήττα τού Αυγούστου

Οι διχόνοιες και οι πόλεμοι ανάμεσα στους μιλιταριστές προκάλεσαν την εξασθένιση τής λευκής εξουσίας. Μ’ αυτό έγινε δυνατή η εγκαθίδρυση τής κόκκινης εξουσίας, την ευνοϊκή στιγμή, σε μερικές περιοχές. Οι πόλεμοι όμως ανάμεσα στους μιλιταριστές έχουν και διακοπές. Κάθε φορά που δημιουργείται σε μια ή περισσότερες περιοχές μια περίοδος προσωρινής σταθερότητας τής λευκής εξουσίας, οι άρχουσες τάξεις τής μιας ή τής άλλης επαρχίας δεν παραλείπουν ποτέ να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να εκμηδενίσουν την κόκκινη εξουσία. Και κει που λείπουν ακόμα οι αναγκαίες προϋποθέσεις για τη δημιουργία και την παγίωση τής κόκκινης εξουσίας, ανακύπτει ο κίνδυνος να ανατραπεί από τους εχθρούς. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η κόκκινη εξουσία που εγκαθιδρύθηκε, σε μια ευνοϊκή στιγμή, πριν απ’ τον Απρίλιο τού περασμένου χρόνου, σε περιοχές όπως τής Καντώνας, τού Χάιφενγκ και τού Λούφενγκ, στα σύνορα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί, στο νότιο τμήμα τού Χουνάν, στις περιφέρειες τού Λίλινγκ και τού Χουανγκάν, εκμηδενίστηκε από τις δυνάμεις των λευκών. Μια επαναστατική βάση δημιουργήθηκε στα σύνορα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί μετά τον Απρίλιο, σε μια περίοδο προσωρινής σταθεροποίησης, στα νότια, τής εξουσίας των κυρίαρχων τάξεων. Οι «εκστρατείες αντιποίνων» που εξαπολύθηκαν απ’ το Χουνάν και απ’ το Κιανγκσί έγιναν, γενικά, τουλάχιστον με 8 ώς 9 συντάγματα, μερικές φορές μάλιστα έφθαναν στα 18. Κι όμως, οι στρατιωτικές μας δυνάμεις, αν και δεν έφθαναν ούτε στα τέσσερα συντάγματα αγωνίσθηκαν εναντίον τού εχθρού τέσσερις ολόκληρους μήνες, διευρύνοντας καθημερινά το έδαφος τής επαναστατικής βάσης, ριζώνοντας την αγροτική επανάσταση, επεκτείνοντας τους οργανισμούς τής εξουσίας των λαϊκών μαζών, αυξάνοντας τις δυνάμεις τού κόκκινου στρατού και τής κόκκινης πολιτοφυλακής: Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα τής ορθής πολιτικής που εφάρμοζαν οι οργανώσεις τού Κόμματος (οι τοπικές και οι οργανώσεις τού στρατού) στην περιοχή των συνόρων τού Χουνάν και τού Κιανγκσί. Η πολιτική τής ειδικής επιτροπής τού Κόμματος και τής επιτροπής τού στρατού τού Κόμματος επεδίωκε την πραγματοποίηση των επόμενων καθηκόντων: Αποφασιστικός αγώνας εναντίον τού εχθρού, δημιουργία των οργάνων τής εξουσίας στο κεντρικό τής τής οροσειράς τού Λοσιαοσάν.[12] Αγώνας εναντίον των πανικοβλήτων. Ρίζωμα τής αγροτικής επανάστασης στο έδαφος τής επαναστατικής βάσης. Προσφορά στην ανάπτυξη των τοπικών κομματικών οργανώσεων τής βοήθειας των στρατιωτικών οργανώσεων τού Κόμματος. Προσφορά στην ανάπτυξη τού τοπικού στρατού τής βοήθειας των τακτικών στρατευμάτων. Συγκέντρωση των τμημάτων τού κόκκινου στρατού για να πλήξουν, στην κατάλληλη στιγμή, τον εχθρό και να προωθήσουν τις θέσεις μας. Αγώνας εναντίον τής διασποράς στρατευμάτων, για να μην μπορεί ο εχθρός να μας συντρίβει το ένα τμήμα μας ύστερα από το άλλο. Εφαρμογή τής τακτικής τής προώθησης κατά κύματα για να ευρύνουμε τα ερείσματά μας, Πάλη εναντίον τής τακτικής τής προώθησης με κλειστά τα μάτια κλπ. Μόνον η ορθότητα αυτών των τακτικών αρχών, σε συνδυασμό με τις ευνοϊκές για τον αγώνα συνθήκες που προσφέρονταν από τη διαμόρφωση τού εδάφους αυτής τής χώρας και η έλλειψη πλήρους ενότητας στα εχθρικά στρατεύματα που επιτίθεντο από το Χουνάν και από το Κιανγκσί, μας έδωσε, μέσα σε τέσσερις μήνες — απ’ τον Απρίλιο ώς τον Ιούλιο — μια σειρά από στρατιωτικές νίκες. Αν και οι στρατιωτικές δυνάμεις τού εχθρού ήταν, τις πιο πολλές φορές, μεγαλύτερες αριθμητικά από τις δικές μας, όχι μονάχα δεν κατόρθωσαν να καταστρέψουν την επαναστατική βάση, αλλά δεν μπόρεσαν ούτε την μεγαλύτερη επέκτασή της να εμποδίσουν. Και η επίδραση αυτής τής βάσης στις επαρχίες τού Χουνάν και τού Κιανγκσί μεγάλωσε από ημέρα σε ημέρα.

Ο μοναδικός λόγος τής ήττας μας, τον Αύγουστο, βρίσκεται στο γεγονός ότι ένα τμήμα από τους συντρόφους μας, επειδή δεν κατάλαβαν πως είχε επέλθει προσωρινή σταθεροποίηση στο στρατόπεδο των κυριάρχων τάξεων, εφάρμοσαν τη στρατηγική που ταιριάζει στις περιόδους που υπάρχει διάσπαση μέσα στις άρχουσες τάξεις και επιτέθηκαν με κλειστά μάτια, με σκόρπιες δυνάμεις. Αυτό κατέληξε στην ήττα τόσο στην περιοχή των συνόρων όσο και στο νότιο μέρος τού Χουνάν. Ο αντιπρόσωπος τής επαρχιακής επιτροπής τού Κόμματος στο Χουνάν, ο σύντροφος Τσιού Σιού-Σινγκ, χωρίς να μελετήσει την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί και αγνοώντας την απόφαση τής κοινής συνεδρίασης τής ειδικής επιτροπής, τής επιτροπής τού στρατού και τής κομματικής επιτροπής τού διαμερίσματος τού Γιουνγκσίν, δεν θέλησε να ακούσει τίποτε άλλο εκτός από την κατά γράμμα εκτέλεση των εντολών τής επαρχιακής επιτροπής τού Χουνάν, και αφέθηκε να επηρεαστεί από το πνεύμα που επικρατούσε στο 29ο σύνταγμα[13] τού κόκκινου στρατού, που επεδίωκε ν’ αποφύγει τη μάχη και να ξαναγυρίσει στην περιοχή από όπου προέρχονταν. Αυτό ήταν ένα πάρα πολύ μεγάλο λάθος. Η επικίνδυνη κατάσταση που δημιουργήθηκε με την ήττα, διορθώθηκε μόνο χάρη στα μέτρα που πάρθηκαν, μετά τον Σεπτέμβριο, από την ειδική επιτροπή και την κομματική επιτροπή τού στρατού για τη διόρθωση των λαθών που είχαν γίνει.

4. Η σημασία τής επαναστατικής βάσης τού Χουνάν-Κιανγκσί για τις επαρχίες τού Χουνάν, τού Χουπέι και τού Κιανγκσί

Η δημιουργία και η παγίωση, από τις ένοπλες δυνάμεις των εργατών και των αγροτών, τής συνοριακής περιοχής τού Χουνάν-Κιανγκσί, με κέντρο το Νινγκ-Κανγκ, δεν έχει μεγάλη σημασία μόνο για τις συνοριακές περιφέρειες. Το γεγονός επίσης έχει τεράστια σημασία για την ανάπτυξη τής εργατικής και τής αγροτικής εξέγερσης στο Χουνάν, στο Κιανγκσί και στο Χουπέι, που επιδιώκει την κατάληψη τής εξουσίας σ’ αυτές τις τρεις επαρχίες.

Είναι απαραίτητο να επεκτείνουμε την επίδραση τής αγροτικής επανάστασης και τής λαϊκής εξουσίας απ’ τη συνοριακή περιοχή στο βόρειο τμήμα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί, και ακόμα και στο Χουπέι, να αυξάνουμε συνεχώς τις δυνάμεις τού κόκκινου στρατού και να τις βελτιώνουμε ποιοτικά, μέσα στις ίδιες τις μάχες, για να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν το έργο που τους αντιστοιχεί στη γενική εξέγερση που ετοιμάζεται στις τρεις επαρχίες που αναφέραμε. Να αυξήσουμε το στρατό και να βελτιώσουμε ποιοτικά τις τοπικές στρατιωτικές δυνάμεις στις περιφέρειες τής κόκκινης πολιτοφυλακής και των εργατικών και αγροτικών επαναστατικών αποσπασμάτων, ώστε από τώρα να μπορούν ν’ αγωνίζονται εναντίον των ενόπλων ανδρών των γαιοκτημόνων και των μικρών αποσπασμάτων τού εχθρού και στο μέλλον να προστατεύουν την εξουσία στην περιοχή των συνόρων. Να κατορθώσουμε ώστε τα τοπικά στελέχη να εξαρτώνται όλο και λιγότερο απ’ τη βοήθεια που τους δίνουν οι αγωνιστές τού κόκκινου στρατού και να μπορούν αυτά τα στελέχη να ενεργούν απόλυτα με τη δική τους πρωτοβουλία, να διεκπεραιώνουν τα ίδια τη δουλειά που χρειάζεται στη συνοριακή περιοχή και να μπορούν στο μέλλον να συμπληρώνουν τα στελέχη τού κόκκινου στρατού, για να αποσπώνται αγωνιστές για τα καινούργια εδάφη τής επαναστατικής βάσης. Αυτά είναι τα πολύ σοβαρά καθήκοντα τής κομματικής οργάνωσης τής συνοριακής περιοχής, όσον αφορά την ανάπτυξη τής εξέγερσης στο Χουνάν, στο Χουπέι και στο Κιανγκσί.

5. Το οικονομικό πρόβλημα

Μέσα στις συνθήκες τής ολοκληρωτικής περικύκλωσης από τις λευκές δυνάμεις, η έλλειψη ειδών πρώτης ανάγκης και ρευστού χρήματος στο στρατό δημιούργησε ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα. Η μεγάλη και παρατεταμένη έλλειψη καθώς και η ακρίβεια, στη μεθοριακή περιοχή τής κόκκινης εξουσίας των ειδών πρώτης ανάγκης, όπως το αλάτι, τα υφάσματα και τα φάρμακα ύστερα από την ενίσχυση τού εχθρικού μπλοκ μέσα στον τελευταίο χρόνο, δημιούργησαν μερικές φορές τρομερά δύσκολες βιοτικές συνθήκες για τις εργατικές, τις αγροτικές, τις μικροαστικές[14] μάζες, καθώς και για τους μαχητές τού κόκκινου στρατού. Ο κόκκινος στρατός πρέπει να πολεμάει και συγχρόνως να προμηθεύεται τρόφιμα. Δεν υπάρχουν τα μέσα για να εξασφαλιστούν στους μαχητές, εκτός από το ρύζι, πέντε φενγκ για καθημερινή μερίδα. Η τροφή είναι ανεπαρκής και υπάρχουν στο στρατό πολλοί άρρωστοι — ιδιαίτερα υποφέρουν οι νοσηλευόμενοι τραυματίες μαχητές. Είναι φανερό πως, όσο δεν θα έχουμε αναλάβει την εξουσία σ’ ολόκληρη τη χώρα, τέτοιες δυσκολίες θα είναι αναπόφευκτες. Αλλά είναι εξαιρετικά αναγκαίο να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να τα βγάλουμε πέρα, να βελτιώσουμε τις βιοτικές συνθήκες και ιδιαίτερα να βελτιώσουμε, όσο γίνεται, τον εφοδιασμό τού κόκκινου στρατού. Αν η κομματική οργάνωση τής συνοριακής περιοχής δεν καταφέρει να λύσει όπως πρέπει το οικονομικό πρόβλημα και αν η σταθεροποίηση των εχθρικών δυνάμεων διαρκέσει σχετικά για πολύ διάστημα, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε πολύ μεγάλες δυσκολίες αναφορικά με την παγίωση τής εξουσίας σ’ αυτή την περιοχή. Γι’ αυτό ο κάθε κομμουνιστής πρέπει να στρέψει όλη του την προσοχή για την πλήρη λύση τού οικονομικού προβλήματος.

6. Το πρόβλημα των στρατιωτικών βάσεων

Ένα άλλο καθήκον αντιμετωπίζει η κομματική οργάνωση τής συνοριακής περιοχής: Να στερεώσει τις στρατιωτικές βάσεις στα διαμερίσματα τού Ουτσίνγκ[15] και τού Τσιού-Λουνγκ. Η ορεινή περιοχή τού Ουτσίνγκ στα σύνορα των περιφερειών τού Γιουνγκσίν, τού Λινγκσιάν, τού Νινγκ-Κανγκ και τού Σουιτσουάν, όπως και μέσα στην ορεινή περιοχή τού Τσιουλούνγκ, στα σύνορα των περιφερειών τού Γιουνγκσίν, τού Νινγκ-Κανγκ, τού Τσιουλούνγκ και τού Λιανχούα, παρουσιάζουν έξοχη εδαφολογική διαμόρφωση, ιδιαίτερα το Ουστίνγκ, όπου το έδαφος πολύ δύσκολα πλησιάζεται και όπου, εξάλλου, ο στρατός έχει την υποστήριξη των λαϊκών μαζών. Οι περιοχές αυτές, ως συνοριακές περιοχές, όχι μονάχα αποτελούν σπουδαίες στρατιωτικές βάσεις για σήμερα, αλλά, το σπουδαιότερο, την ίδια σημασία θα έχουν και στο μέλλον, όταν θα αναπτυχθεί η εξέγερση στις τρεις επαρχίες τού Χουνάν, τού Χουπέι και τού Κιανγκσί. Η παγίωση αυτών των βάσεων απαιτεί:

1. Την κατασκευή γερών αμυντικών έργων.
2. Τη συγκέντρωση τροφίμων σε αρκετή ποσότητα..
3. Τη δημιουργία ενός καλά οργανωμένου νοσοκομείου για τον κόκκινο στρατό.

Η κομματική οργάνωση τής συνοριακής περιοχής πρέπει ν’ αφιερώσει όλες της τις προσπάθειες για την αποτελεσματική πραγματοποίηση των τριών αυτών καθηκόντων.

[1] Απόσπασμα τής απόφασης που συνέταξε ο σύντροφος Μάο Τσε-Τουνγκ για τη δεύτερη Διάσκεψη τού Κόμματος τής συνοριακής περιοχής των Χουνάν Κιανγκσί. Η απόφαση αυτή έφερε τον τίτλο: «Τα πολιτικά ζητήματα και τα καθήκοντα των κομματικών οργανώσεων τής συνοριακής περιοχής».
[2] Ο σύντροφος Μάο Τσε-Τουνγκ εννοεί εδώ την εθνική αστική τάξη. Ο σύντροφος Μάο Τσε-Τουνγκ εξήγησε λεπτομερειακά σε τι βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στην εθνική αστική τάξη και στη μεγάλη μεταπρατική αστική τάξη, στα έργα του: «Η τακτική τής πάλης εναντίον τού ιαπωνικού ιμπεριαλισμού» (Δεκέμβριος 1935) και «η Κινεζική επανάσταση και το κινεζικό κομμουνιστικό Κόμμα» (Δεκέμβριος 1939).
[3] Οι κλίκες τού Τσανγκ Κάι-Σεκ, τού Κουανγκσί (με επικεφαλής τους μιλιταριστές Λι Τσουνγκ-Γεν και Πάι Τουνγκ-Σι), τού Φενγκ Γιούι-Σιανγκ και τού μιλιταριστή τού Σανσί Γιάν Σι-Σαν συμμάχησαν για να πολεμήσουν εναντίον τού Τσανγκ Τσο-Λιν και τον Ιούνιο τού 1928, κατέλαβαν το Πεκίνο και το Τιεντσίν.
[4] Τσανγκ Τσο-Λιν: αρχηγός τής μιλιταριστικής κλίκας τού Φενγκτιάν (Μούκντεν), πειθήνιο όργανο των Ιαπώνων ιμπεριαλιστών. Μετά την ήττα τού Ου Πέι-Φου στη διάρκεια τού δεύτερου πολέμου, ανάμεσα στους μιλιταριστές τού Φενγκτιάν και τού Τσίλι (1924), ο Τσανγκ Τσο-Λιν έγινε ο ισχυρότερος μιλιταριστής τής βόρειας Κίνας. Στα 1926, συμμαχώντας με τον Ου Πέι-Φου, κατέλαβε το Πεκίνο, και αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει τον Ιούνιο τού 1928, για να αποσυρθεί στα νοτιοανατολικά. Δολοφονήθηκε όμως από τους Ιάπωνες ιμπεριαλιστές που ανατίναξαν το τραίνο του.
[5] Όταν ο Τσανγκ Κάι-Σεκ άρχισε, ανοικτά και αναίσχυντα να παίρνει το δρόμο τής συμφιλίωσης με τους Ιάπωνες εισβολείς, μετά απ’ την κατάληψη τού Τσινάν στις 3 Μαΐου 1928, ένα τμήμα τής εθνικής αστικής τάξης, που είχε υποστηρίξει τότε το αντεπαναστατικό πραξικόπημα τού 1927, επιχείρησε να προκαλέσει βαθμιαία μια επίσημη αντίθεση στην εξουσία τού Τσανγκ Κάι-Σεκ, επιδιώκοντας με τούτο άλλωστε ιδιοτελείς σκοπούς. Είδαμε να εμφανίζεται, μέσα σ’ αυτή τη συμμορία, μια αντεπαναστατική ομάδα κερδοσκόπων τής πολιτικής: Ο Ουάνγκ Τσινγκ-Ουέι, ο Τσενγκ Κουάνγκ-Πο κ.λπ., που, στο Κουόμιντανγκ, σχημάτισε την κλίκα των «αναδιοργανωτών».
[6] Στα 1928, με την υποστήριξη των αγγλο-αμερικάνων ιμπεριαλιστών, ο Τσανγκ Κάι-Σεκ εισέβαλε στη βόρεια Κίνα για να χτυπήσει τον Τσανγκ Τσο-Λιν. Προσπαθώντας να ανακόψουν την επέκταση τής αγγλο-αμερικανικής επιρροής στη βόρεια Κίνα οι Ιάπωνες ιμπεριαλιστές κατέλαβαν με τις ένοπλες δυνάμεις την πρωτεύουσα τού Σαντούνγκ, το Τσινάν και έκοψαν τη σιδηροδρομική γραμμή τού Τιεντσίν-Πουκέου. Στις 3 Μαΐου, οι Ιάπωνες κατακτητές άρχισαν μια τρομερή σφαγή στο Τσινάν, δολοφονώντας ένα πλήθος Κινέζων πολιτών. Αυτή η σφαγή ονομάστηκε «αιματηρά γεγονότα τού Τσινάν».
[7] Από την άποψη τής οργάνωσης, η κόκκινη εξουσία, στην Κίνα, πλησιάζει την σοβιετική εξουσία. Τα σοβιέτ, δηλαδή οι συνελεύσεις των αντιπροσώπων, ως μορφή πολιτικής εξουσίας, δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά απ’ την εργατική τάξη τής Ρωσίας στην επανάσταση τού 1905. Βασιζόμενοι στη μαρξιστική θεωρία, ο Λένιν και ο Στάλιν κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η σοβιετική δημοκρατία αποτελούσε την καλύτερη μορφή πολιτικής οργάνωσης τής κοινωνίας στη μεταβατική περίοδο απ’ τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό. Στα 1917, στην Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία, υπό την ηγεσία τού μπολσεβίκικου κόμματος, τού Λένιν και τού Στάλιν, εγκαθιδρύθηκε για πρώτη φορά στον κόσμο η δικτατορία τού προλεταριάτου — η σοβιετική, σοσιαλιστική Δημοκρατία. Μετά την ήττα τής κινεζικής επανάστασης, στα 1927. όταν γίνανε, σε διάφορες περιοχές, λαϊκές επαναστατικές εξεγέρσεις υπό την ηγεσία τού κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος, με επικεφαλής του τον Μάο Τσε-Τουνγκ, η πολιτική εξουσία των λαϊκών μαζών πήρε την μορφή των συνελεύσεων των αντιπροσώπων. Όμως σ’ αυτό το στάδιο τής επανάστασης στην Κίνα, η εξουσία αυτή είχε το χαρακτήρα τής λαϊκής δημοκρατικής δικτατορίας που πραγματοποιούσε την επανάσταση μιας καινούργιας αντιιμπεριαλιστικής και αντιφεουδαρχικής δημοκρατίας, υπό την ηγεσία τού προλεταριάτου. Σ’ αυτό βρίσκεται η διαφορά με την ΕΣΣΔ, όπου η εξουσία είχε τον χαρακτήρα τής δικτατορίας τού προλεταριάτου.
[8] Στη διάρκεια τού δευτέρου παγκόσμιου πολέμου μια σειρά από αποικιακές χώρες τής Άπω Ανατολής, που βρίσκονταν προηγούμενα υπό την κυριαρχία των Άγγλων, Αμερικάνων, Γάλλων και Ολλανδών ιμπεριαλιστών, τις κατέλαβαν οι Ιάπωνες ιμπεριαλιστές. Οι εργάτες, οι αγρότες, οι μικροαστοί των πόλεων και ένα τμήμα τής εθνικής αστικής τάξης αυτών των χωρών, υπό την ηγεσία των κομμουνιστικών κομμάτων, εκμεταλλευόμενοι τις αντιθέσεις ανάμεσα στους Άγγλους, Αμερικανούς, Γάλλους και Ολλανδούς ιμπεριαλιστές, από τη μια μεριά, και στον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό, από την άλλη, οργάνωσαν ένα πλατύ ενιαίο μέτωπο πάλης εναντίον τής φασιστικής επίθεσης, δημιούργησαν αντιιαπωνικές βάσεις και εξαπέλυσαν εναντίον τής Ιαπωνίας ένα λυσσώδη ανταρτοπόλεμο. Έτσι δημιουργήθηκαν οι βάσεις για τις μεταβολές στην πολιτική κατάσταση που υπήρχε πριν απ’ το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Στο τέλος αυτού τού πολέμου, οι Ιάπωνες ιμπεριαλιστές εκδιώχθηκαν απ’ αυτές τις αποικίες, οι Αμερικανοί, οι Άγγλοι, οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί ιμπεριαλιστές προσπάθησαν να επανεγκαταστήσουν σ’ αυτές την παλιά τους κυριαρχία. Οι λαοί όμως των αποικιών κατόρθωσαν, στη διάρκεια τού πολέμου κατά τής Ιαπωνίας, να συγκροτήσουν αρκετά σοβαρές ένοπλες δυνάμεις και δε θέλουν καθόλου να εξακολουθήσουν να ζουν όπως άλλοτε. Εξάλλου, με την αύξηση τής ισχύος τής Σοβιετικής Ένωσης και με την κατάρρευση ή την εξασθένιση, στη διάρκεια τού πολέμου, όλων των ιμπεριαλιστικών κρατών — μ’ εξαίρεση τις Ενωμένες Πολιτείες — και με τη νίκη ακόμα τής κινεζικής Επανάστασης, που άνοιξε μια ρωγμή στο ιμπεριαλιστικό μέτωπο, ολόκληρο το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, στο σύνολό του, κλονίστηκε σοβαρά. Έτσι οι λαοί των αποικιακών χωρών τής Ανατολής, τουλάχιστο ορισμένοι απ’ αυτούς, είχαν την ευκαιρία να διατηρήσουν, όπως έγινε περίπου στην περίπτωση τής Κίνας, επαναστατικές βάσεις σε ποικίλες διαστάσεις, και την επαναστατική εξουσία για μεγάλη περίοδο, να διεξαγάγουν σταθερά ένα μακροχρόνιο ασιατικό πόλεμο, να περικυκλώσουν πόλεις που βρίσκονταν στο κέντρο των επαναστατημένων επαρχιών και να προχωρήσουν βαθμιαία στην κατάκτηση των πόλεων, στην πραγματοποίηση τής ολοκληρωτικής νίκης στις χώρες τους. Υπό το φως τής καινούργιας αυτής κατάστασης, η εκτίμηση που έδωσε ο σύντροφος Μάο Τσε-Τούνγκ, στα 1928, τη δυνατότητα τής εγκαθίδρυσης τής επαναστατικής εξουσίας στις αποικίες, που βρίσκονται υπό τον άμεσο έλεγχο των ιμπεριαλιστών, τροποποιήθηκε.
[9] [Λείπει]
[10] Πρόκειται για την πάλη που αντιτάχθηκε σε διάφορες περιοχές απ’ τις λαϊκές μάζες υπό την ηγεσία τού κομμουνιστικού κόμματος, ως απάντηση, στις αντεπαναστατικές δυνάμεις, στην περίοδο που ακολούθησε αμέσως μετά τις προδοσίες τού Τσιάνγκ Κάι-Σεκ στα 1927, κι έπειτα τού Ουάνγκ Σινγκ-Ουέι. Στις 11 Δεκεμβρίου 1927, στην Καντώνα, οι εργάτες και οι επαναστάτες φαντάροι εξεγέρθηκαν, εγκαθίδρυσαν τη λαϊκή εξουσία και έδωσαν λυσσώδεις μάχες εναντίον των αντεπαναστατικών δυνάμεων που υποστηρίζονταν άμεσα απ’ τους ιμπεριαλιστές. Εξαιτίας όμως τής πολύ μεγάλης δυσαναλογίας που υπήρχε ανάμεσα στις δυνάμεις αυτές, η λαϊκή εξέγερση τελικά νικήθηκε. Από το 1923-25, οι αγρότες των περιφερειών τού Χάιφενγκ και τού Λούφενγκ, στην ανατολική παραθαλάσσια περιοχή τού Κουανγκτούνγκ, είχαν εξαπολύσει υπό την ηγεσία ενός κομμουνιστή, τού συντρόφου Πενγκ Μπάι, ένα ισχυρό κίνημα, που πρόσφερε στον εθνικό επαναστατικό στρατό τής Καντώνας ουσιαστική βοήθεια στις δυο εκστρατείες που ανέλαβε εναντίον τής αντεπαναστατικής κλίκας τού Τσενγκ Τσιουνγκ-Μινγκ. Ύστερα από το αντεπαναστατικό πραξικόπημα τού Τσανγκ Κάι-Σεκ τής 12 τού Απριλίου τού 1927, οι αγρότες αυτής τής περιοχής εξεγέρθησαν τρεις φορές συνεχώς: τον Απρίλιο, το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο και εγκατέστησαν την επαναστατική εξουσία στις περιφέρειες τού Χάιφενγκ και τού Λούφενγκ, που διατηρήθηκε ως τον Απρίλιο τού 1928, οι αγρότες τού ανατολικού τμήματος τού Χουνάν, που είχαν εξεγερθεί το Σεπτέμβριο τού 1927 καταλάβανε μια περιοχή που περιλάβαινε τις περιφέρειες τού Λιουγιάνγκ, τού Πινγκτσιάνγκ, τού Λίλινγκ και τού Τσουτσέου. Την ίδια εποχή μερικές δεκάδες χιλιάδες αγρότες εξεγέρθησαν με τα όπλα στα χέρια, στις περιφέρειες τού Σιαοκάν, τού Μάτσενγκ και τού Χουανγκάν στο βορειανατολικό τμήμα τού Χουπέι και κατέλαβαν την πρωτεύουσα τής περιφέρειας τού Χουανγκάν επί τριάντα και περισσότερο μέρες. Στο νότιο τμήμα τού Χουνάν, οι επαναστατημένοι αγρότες των περιφερειών τού Ίντσανγκ, τού Τσεντσέου, τού Λεϊγιάνγκ, τού Γιουνγκσίνγκ και τού Τσεσίνγκ εγκατέστησαν, τον Ιανουάριο τού 1928, επαναστατική κυβέρνηση, που κράτησε τρεις μήνες.
[11] Η κόκκινη πολιτοφυλακή: Λαϊκές ένοπλες δυνάμεις στο έδαφος των επαναστατικών βάσεων. Οι αγωνιστές τής κόκκινης πολιτοφυλακής εκτελούσαν την υπηρεσία τους χωρίς να διακόπτουν τη δουλειά τους.
[12] Το Λοσιαοσάν: Μεγάλη οροσειρά στα σύνορα τού Κιανγκσί και τού Χουνάν. Το κεντρικό τμήμα της το αποτελούν τα όρη Τσινγκανγκσάν.
[13] [Στο αγγλικό κείμενο: 28ο Σύνταγμα]
[14] Με τους μικροαστούς, για τους οποίους μιλάει εδώ ο σύντροφος Μάο Τσε-Τουνγκ, εννοεί, εκτός από την αγροτιά, τους βιοτέχνες, τους μικρούς εμπόρους, τους ανθρώπους των ελευθέρων επαγγελμάτων και τους εκπροσώπους των διανοουμένων που προέρχονται απ’ τη μικροαστική τάξη. Στην Κίνα, οι εκπρόσωποι αυτών των κοινωνικών στρωμάτων ζουν κυρίως στις πόλεις, αλλά βρίσκουμε ένα αρκετά μεγάλο αριθμό απ’ αυτούς στην ύπαιθρο. Βλέπε «Οι τάξεις τής κινεζικής κοινωνίας» σελ.9 αυτού τού τόμου.
[15] Με την ορεινή περιοχή Ουτσίνγκ Τσινγκ-Κανγκσάν, εννοούμε την περιοχή Τατσίνγκ-Σιαντσίνγκ-Τσουγκ[-]Τσινγκ-Σιατσίνγκ που απλώνεται στις τέσσερις περιφέρειες τού Γιουνγκσίν, τού Νινγκ-Κανγκ και τού Σουιτσουάν στο δυτικό Κιανγκσί και τού Λινγκσιάν στο ανατολικό Χουνάν.

La llorona

Abɛɛ

A vus basin

Dimna Yudda

More Sokol Pie

Коми

秘 密 花 園

Find more artists like Chet Nuneta at Myspace Music