Ανοικτή Επιστολή όσον αφορά την Αριστερά (Στάθης Κουβελάκης)

Η εμφάνιση διαφωνιών εντός τής Αριστεράς είναι φαινόμενο φυσιολογικό ή, εν πάση περιπτώσει, αναπόφευκτο. Προκειμένου όμως αυτές να καταστούν παραγωγικές, είναι αναγκαίο να διατυπώνονται κατά τρόπο που να μην διαστρεβλώνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό οι θέσεις τού συνομιλητή.

Σε πρόσφατο τεύχος τού Socialist Worker, ο Πάνος Γκαργκάνας, απαντώντας στο ερώτημα «ποια μορφή έχει πάρει σήμερα ο ρεφορμισμός» (—ερώτημα που, κατά τη γνώμη μου, ήδη διατυπώνεται με μεροληπτικό τρόπο), συνόψισε την τρέχουσα θέση τού ΣΥΡΙΖΑ ως εξής:

«Οι ηγέτες τού ΣΥΡΙΖΑ υπόσχονται έξοδο από την λιτότητα μέσα από την μεταρρύθμιση τής ΕΕ.

Ισχυρίζονται ότι μια αριστερή κυβέρνηση δεν πρέπει να προβεί σε μονομερείς ενέργειες, όπως για παράδειγμα την ακύρωση τού χρέους ή την ρήξη με το ευρώ. Ζητούν μία διαπραγματεύσιμη έξοδο από τη λιτότητα. Υποστηρίζουν ότι ένας πλεονασματικός προϋπολογισμός θα ισχυροποιούσε τη διαπραγματευτική θέση τής Ελλάδας έναντι των πιστωτών της.

Αυτό ουσιαστικά μεταθέτει την εκπλήρωση τής υπόσχεσης να δοθεί τέλος στην λιτότητα, μέχρις ότου εξασφαλιστεί η συμφωνία τής γερμανικής κυβέρνησης και των τραπεζών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λέει ότι χρειαζόμαστε μια ισχυρή αντικαπιταλιστική αριστερά και τη συνέχιση των απεργιών.»

Με την εξαίρεση τής τελευταίας πρότασης, η δήλωση αυτή φοβούµαι ότι ανταποκρίνεται ελάχιστα τόσο στη θέση τού ΣΥΡΙΖΑ όσο και στις διαχωριστικές γραμμές που έχουν διαμορφωθεί εντός τής ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά και γενικότερα στο πλαίσιο τής παρούσας συγκυρίας.

Είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται, γενικά, υπέρ ενός εσωτερικού μετασχηματισμού τής ΕΕ, στη βάση όμως τής καταγγελίας όλων των υφιστάμενων ευρωσυνθηκών (Μάαστριχτ, Λισσαβόνας, κ.λπ.). [!]

Είναι επίσης αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τάσσεται κατά τής εξόδου από την ευρωζώνη, αν και σημαντικά ρεύματα εντός τού Συνασπισμού και άλλων συνιστωσών τού πολιτικού αυτού μετώπου (που, ειρήσθω εν παρόδω, περιλαμβάνει πολλές σημαντικές οργανώσεις τής ελληνικής ακροαριστεράς, κυρίως μαοϊκών και τροτσκιστικών καταβολών) είναι υπέρ μιας τέτοιας εξόδου (ή την αντιμετωπίζουν ως αναπόφευκτη συνέπεια [των επιλογών τους]).

Ωστόσο, ο ΣΥΡΙΖΑ απέσπασε την υποστήριξη τής πλειοψηφίας των αριστερών ψηφοφόρων και πιθανώς — σύμφωνα τουλάχιστον με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις που του δίνουν το προβάδισμα — μιας σχετικής πλειοψηφίας ολόκληρου τού ελληνικού λαού, προτάσσοντας τον στόχο τής εκλογής μιας ενωτικής κυβέρνησης όλων των αριστερών δυνάμεων που τάσσονται κατά τής λιτότητας.[1]

Όπως επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία ο Αλέξης Τσίπρας, η «ιδρυτική πράξη»[2] μιας τέτοιας κυβέρνησης θα συνίστατο στην άμεση κατάργηση, με κοινοβουλευτική ψηφοφορία, τού συνολικού πλαισίου των διαβόητων Μνημονίων. Σύμφωνα επίσης με πρόσφατη δήλωση τού Τσίπρα, το Μνημόνιο δεν είναι δεκτικό διαπραγμάτευσης, κι όποιος υποστηρίζει το αντίθετο είναι σαν να «προσπαθεί να διαπραγματευθεί την κόλαση».[3]

Επ’ αυτής τής βάσης και στο πλαίσιο τής μονομερούς αυτής ενέργειας μια κυβέρνηση κατά τής λιτότητας θα ζητήσει την αναδιαπραγμάτευση τού χρέους επιδιώκοντας τη διαγραφή τού μεγαλύτερου μέρους του. Αν απορριπτόταν το αίτημα για αναδιαπραγμάτευση, τότε η Ελλάδα θα διέκοπτε την αποπληρωμή τού χρέους[4] κηρύσσοντας μορατόριουμ για όσο διάστημα θα απαιτείτο για να οδηγηθεί σε ευνοϊκή κατάληξη η διαπραγματευτική διαδικασία, κατά το πρότυπο παρόμοιων διαπραγματεύσεων που έλαβαν χώρα στο παρελθόν — με πλέον πρόσφατο παράδειγμα τη διαπραγμάτευση τού χρέους τής Αργεντινής.

Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι οι ενέργειες αυτές δεν θα έχουν ως συνέπεια την έξοδο τής χώρας από την ευρωζώνη, αλλά ούτε και την διακοπή των τρεχουσών πληρωμών που καταβάλλονται προς την χώρα στα πλαίσια τού σχεδίου διάσωσης.

Οι δηλώσεις αξιωματούχων τής ΕΕ και ευρωπαίων ηγετών που ισχυρίζονται το αντίθετο παρουσιάζονται ως πόλεμος προπαγάνδας με στόχο την άσκηση πίεσης και την παρεμπόδιση τής ανόδου τού ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι αυτή η θέση αποτυπώνει το κλίμα που επικρατεί στη συντριπτική πλειοψηφία τού ελληνικού πληθυσμού, που απορρίπτει την λιτότητα, χωρίς όμως να επιθυμεί την έξοδο από την ευρωζώνη.

Αυτή άλλωστε η τοποθέτηση ανταποκρίνεται στο σκεπτικό, όπως εκφράστηκε και από τον Λάρι Έλιοτ στο χθεσινό φύλλο τού Γκάρντιαν, ότι «η Ευρώπη ανακαλύπτει τον εαυτό της, ακριβώς όταν πρόκειται να διασφαλίσει την «ορθή» ψήφο των εκλογέων».

Θα πρέπει, ωστόσο, να θεωρήσουμε ότι είναι εξαιρετικά απίθανο η μονομερής έξοδος από το πλαίσιο τής μνημονιακής λιτότητας να μην προκαλέσει την αντίδραση τής ΕΕ ως εκπροσώπου των συμφερόντων των δανειστών τής Ελλάδας και γενικότερα τού ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.

Σε πρόσφατες δηλώσεις τους, ηγετικά στελέχη τού ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν να αντιλαμβάνονται την ανάγκη ύπαρξης ενός αντίστοιχου σχεδίου έκτακτης ανάγκης, το οποίο, ωστόσο, δεν έχει ακόμη εξειδικευθεί,[5] δεδομένου τού ότι αυτό θα σήμαινε υποχρεωτικά την έξοδο από το ευρώ και την άμεση αθέτηση των δανειακών υποχρεώσεων.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ νικήσει στις εκλογές της 17ης Ιουνίου και ηγηθεί τής επόμενης κυβέρνησης, υπάρχουν λογικά δύο ενδεχόμενα: είτε να υποχωρήσει και να αθετήσει την υπόσχεσή του να καταργήσει το μνημόνιο, κάτι που θα ήταν απολύτως καταστροφικό όχι μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ και για ολόκληρη τη ριζοσπαστική Αριστερά αλλά και για τον ίδιο τον ελληνικό λαό· είτε να επιδοθεί σε μια παρατεταμένη μάχη, με αποτελέσματα που είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα υπερέβαιναν τους στόχους που σήμερα θέτει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η εξέλιξη αυτή θα ανταποκρινόταν σε ένα αρκετά γνωστό ιστορικό πρότυπο κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών, κατά το οποίο η δυναμική τής κατάστασης, ωθούμενη, βεβαίως, από την πίεση των λαϊκών κινητοποιήσεων, οδηγεί — ορισμένους τουλάχιστον από — τους κοινωνικούς πρωταγωνιστές σε δράσεις οι οποίες εκφεύγουν των αρχικών τους προθέσεων. Αυτό είναι που φοβίζει περισσότερο τις κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, πράγμα που εξηγεί και την υστερική εκστρατεία εναντίον τού ΣΥΡΙΖΑ με σκοπό τη ματαίωση τής προοπτικής που διανοίγεται ενόψει τής ανόδου του στην εξουσία.

Τα διακυβεύματα τής μάχης είναι τεράστια. Πρόκειται ίσως για τη μεγαλύτερη πρόκληση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στην Ευρώπη από την εποχή τής Πορτογαλικής Επανάστασης των Γαρυφάλλων. Εν μέσω μιας τέτοιας συγκυρίας, όλες οι δυνάμεις τής ριζοσπαστικής Αριστεράς οφείλουν να συνεργαστούν όσο το δυνατόν στενότερα, όχι μόνο στο πεδίο των κινητοποιήσεων και των αγώνων, πράγμα που βεβαίως αποτελεί όρο εκ των ουκ άνευ, αλλά επίσης και πολιτικά, συμβάλλοντας στη ριζοσπαστικοποίηση και στην απελευθέρωση τού πλήρους δυναμικού τής κατάστασης.

Πρέπει επομένως να αφήσουμε κατά μέρος τις στείρες πολεμικές — ακολουθώντας για πολλοστή φορά την πεπατημένη τής «αποκάλυψης τού πραγματικού προσώπου τού ρεφορμιστή εχθρού» —[6] και να ευνοήσουμε την αδερφική συζήτηση, η οποία βεβαίως θα περιλαμβάνει σε βάθος διευκρινίσεις όσον αφορά τα σημεία στα οποία διαπιστώνονται ουσιαστικές και αποδεκτές διαφωνίες ανάμεσα στις δυνάμεις τής παράταξής μας. Οι ευθύνες μας είναι τεράστιες, τα βλέμματα εκατομμυρίων προοδευτικών ανθρώπων είναι στραμμένα στην Ελλάδα, που ως όνομα και ως τόπος αντιπροσωπεύει για αυτούς μια ελπίδα και μια απτή δυνατότητα για την επίτευξη μιας πολυαναμενόμενης λαϊκής νίκης.

[1] Οι «αριστερές» δυνάμεις μαζώχτηκαν κάτω από το ψευδο-κεϋνσιανό παρασόλι τού Αλέξη …
[2] (άλλα λέει η δήλωση, αλλά τέλος πάντων)
[3] «το μνημόνιο δεν μπορεί να τεθεί υπό διαπραγμάτευση διότι η κόλαση δεν είναι διαπραγματεύσιμη» (παράφραση Κουβελάκη, να «επικαιροποιηθεί» ως εξής: «το μνημόνιο δεν μπορεί να τεθεί υπό διαπραγμάτευση, αλλά η δανειακή σύμβαση μπορεί»)
[4] Θα ξαναζήσουμε τις ηρωικές στιγμές τού Παπακωνσταντίνου;
[5] Στη δημώδη ελληνική, αυτό λέγεται και «ξεβράκωτοι στα αγκάθια».
[6] Δάσκαλε που δίδασκες …

Να συγκρίνετε τα παραμύθια στην αλλοδαπή, με τις ιστορίες τρόμου στην ημεδαπή.

(αναδημοσίευση από LeninReloaded)

Επειδή η ναυτία έχει πια οδηγήσει το στομάχι μου στα όριά του και η κατάσταση επιδεινώνεται διαρκώς, δεν έχω άλλη επιλογή παρά να καταφύγω στον τρόπο του Ζολά, παρά τις όποιες μου υλιστικές αντιρρήσεις για αυτόν.

Εγώ, ο υπογράφων αυτό το κείμενο σήμερα, 29 Μάη του 2012,

Καταγγέλλω την ύπαρξη μιας συντονισμένης, διεθνούς και μαζικής κλίμακας καμπάνιας εξαπάτησης των λαών της Ευρώπης, με επίκεντρο τον δοκιμαζόμενο λαό της Ελλάδας, από μια θλιβερή και επονείδιστη ομάδα

α) ακαδημαϊκών, Ελλήνων και ξένων, με ειδίκευση στις πολιτικές επιστήμες, την οικονομολογία, την πολιτιστική θεωρία, και άλλα συναφή αντικείμενα, οι οποίοι είναι είτε στελέχη και υποψήφιοι συγκεκριμένου πολιτικού κόμματος στην Ελλάδα (ΣΥΡΙΖΑ) είτε συνεργάζονται άμεσα με αυτούς τους υποψηφίους, είτε έχουν στενές επαγγελματικές και φιλικές σχέσεις μαζί τους στην Ελλάδα και το εξωτερικό

β) μεταπτυχιακών τους φοιτητών, κατωτέρων βαθμίδων ακαδημαϊκών που εξαρτώνται από τους πιο πάνω, άκριτων και φιλόδοξων παπαγάλων στην δημοσιογραφία και την ακαδημία που αναπαράγουν, μεταφράζουν, σχολιάζουν και διαχέουν τις λεγόμενες “ιδέες” των πρώτων

γ) δημοσιοσχετιστών, δημοσιογράφων, bloggers, ντοκουμενταριστών, συντηρητών websites, παρατρεχάμενων μεταμοντέρνων “ακτιβιστών”, φανς και γκρούπις της εύκολης και ανέξοδης διασημότητας παντός είδους.

Κατηγορώ την ομάδα αυτή, που είναι πολυάριθμη και έχει αφήσει συγκεκριμένα και ανεξίτηλα ίχνη στη δημόσια σφαίρα και τον πολιτικό διάλογο στην “αριστερά”, για τα ακόλουθα εγκλήματα σε βάρος της ιστορικής αλήθειας, της πολιτικής νοημοσύνης, της κοινής λογικής των εργαζόμενων μαζών, και ακόμα και της ανθρώπινης ζωής:

Πρώτον,
για το ότι παρήγαγαν, όπως ήδη έχει αναδειχθεί από εμένα και άλλους, τον ολοκληρωτικά αστήρικτο από τα γεγονότα αλλά βολικό για προπαγανδιστικούς σκοπούς μύθο της “συνέχειας” και ακόμα και ταυτοσημίας μεταξύ των λαϊκών εξεγέρσεων στην Αίγυπτο και στην Τυνησία και του εντελώς διαφορετικού –ιστορικά, ιδεολογικά και ταξικά– “κινήματος των πλατειών” στη Δύση ώστε να νομιμοποιήσουν ως “επαναστατικό” το δεύτερο.

Δεύτερον,
για το ότι προήγαγαν τον ίδιο μύθο της συγγένειας, αν όχι ταυτοσημίας, μεταξύ των πρώτων αραβικών εξεγέρσεων και του υποκινούμενου εμφύλιου πολέμου στη Λιβύη, νομιμοποιώντας και δικαιολογώντας την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ευρωπαϊκών και αμερικανικών δυνάμεων και συνεπώς τον φόνο εκατοντάδων αμάχων, τα πογκρόμ σε βάρος διαφωνούντων, και την εκτεταμένη καταστροφή κοινωνικών υποδομών απαραίτητων για την οικονομική ανεξαρτησία ενός κράτους που έγινε ένα ακόμα δυτικό προτεκτοράτο.

Τρίτον,
για το ότι, έχοντας κατασκευάσει ιδεολογικά μια εντελώς μυθοπλαστική αντίληψη των καθαρά δυτικού και μετανεωτερικού τύπου “κινημάτων της πλατείας”, προέβησαν –και πλέον το παραδέχονται ανοιχτά– σε οργανωμένη και υποκριτικά κεκαλυμμένη ψηφοθηρία, χωρίς να ενοχλούνται στο παραμικρό από την “αυθόρμητη” και “ακηδεμόνευτη” απαγόρευση της ανοιχτής πολιτικής δράσης, την αυτόματη περιθωριοποίηση των κομμουνιστών, που δεν δέχονται να λειτουργούν με υπόγεια μέσα, και την χρησιμότητα των κινημάτων αυτών ως χώρων ανοιχτών στην “ακτιβιστική” συγκρότηση εθνικιστικών, σωβινιστικών και φασιστικών ιδεολογικών αντιλήψεων, που εισέπραξαν τα δικά τους εκλογικά κέρδη λίγους μήνες μετά, χωρίς ποτέ να έχει αναληφθεί η πολιτική ευθύνη για αυτό από τους πιο πάνω. Ονομάζω δε ως εμπλεκόμενους και υπεύθυνους κυνικής και ανεύθυνης για τις ευρύτερες απολήξεις ψηφοθηρίας στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενσωματωμένους έλληνες και ξένους διανοουμένους που διαφήμισαν το κίνημα καλλιεργώντας ψευδείς εντυπώσεις και προσδοκίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, χαμηλόβαθμα “ακτιβιστικά” στελέχη και υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη των προαναφερθέντων κομμάτων.

Τέταρτον,
για το ότι συνεργάστηκαν για την διασπορά σε παγκόσμια κλίμακα της ιδέας ότι οι ίδιοι εκπροσωπούν κάτι που ονομάζεται “ριζοσπαστική αριστερά”, την στιγμή που δεν έχουν την παραμικρή οργανωτική σχέση ή ενδιαφέρον και σεβασμό για το εργατικό και ταξικό κίνημα, τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης, και τον επαναστατικό συνδικαλισμό. Και φυσικά, την ίδια στιγμή, οι κομματικές οργανώσεις τις οποίες διαφημίζουν ως την τελευταία λέξη στην “αντικαπιταλιστική ανατροπή” συνεχίζουν απτόητες όλο αυτό το διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την “Αραβική Άνοιξη” και δώθε να προδίδουν, μέσω των συνδικαλιστικών τους εκπροσώπων, κάθε προσπάθεια ριζοσπαστικοποίησης του εργατικού κινήματος και κάθε ρήξη του με την εργοδοσία και τον εργατοπατερισμό. Και φυσικό είναι, εφόσον πρόκειται για ανθρώπους που έχουν βαλθεί να σώσουν τον καπιταλισμό από την οργανωτική αυτονόμηση του εργατικού κινήματος και την ανασυγκρότησή του σε επαναστατική βάση. Τους κατηγορώ πως με τον τρόπο αυτό δυσφήμισαν και συνεχίζουν κυνικά να δυσφημίζουν στα φτωχά λαϊκά στρώματα κάθε έννοια αριστερού ριζοσπαστισμού, αφού τον έχουν πλέον καταντήσει συνώνυμο με την ψευδο-επαναστατική πόζα μικροαστών διανοουμένων σε ακαδημαϊκά συνέδρια, νερόβραστες και εκ του ασφαλούς επιφυλλίδες στον αστικό Τύπο, φοιτητικές “θύελλες σε φλιτζάνι” και τον εκφυλισμένο ψευδοακτιβισμό της “αριστεράς” του τουίτερ.

Πέμπτον,
για το ότι έχοντας σφετεριστεί την ταμπέλα των “ριζοσπαστών” για την εξαγωγή του συστημικότατου διαφημιστικού τους προϊόντος στις πολύ χαμηλής ταξικής συνείδησης κοινωνίες της σημερινής, ουσιαστικά ακόμα ψυχροπολεμικής Δύσης, συνεργάστηκαν οργανωμένα για την δυσφήμιση και γελοιοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο σε σειρά άρθρων και παρεμβάσεων στο εξωτερικό παρουσίασαν ως ιστορικά ασήμαντο, πολιτικά ανύπαρκτο και ιδεολογικά αντιδραστικό — όταν ενοχλούνταν καν να αναφέρουν την ύπαρξή του και τις δράσεις του. Υπάρχουν τα κείμενα και τα πειστήρια για αυτό, όπως και για όλα τα άλλα σημεία. Ταυτόχρονα και αναγκαστικά, περιθωριοποίησαν το εργατικό κίνημα, για το οποίο απέκλεισαν κάθε συζήτηση, υποστηρίζοντας, όπως είναι ήδη γνωστό μέσω του παραδείγματος Ζίζεκ, ότι “δεν υπάρχουν πουθενά απεργίες της εργατικής τάξης”, την στιγμή που οι χαλυβουργοί συνεχίζουν την μεγαλύτερη απεργία της ελληνικής ιστορίας, την στιγμή που μια σειρά άλλων κλάδων αρχίζει να ακολουθεί το παράδειγμά τους με απεργίας διαρκείας, με στάσεις εργασίας, με παραστάσεις διαμαρτυρίας, και με έμπρακτα βήματα απεξάρτησης από τον δόλιο, ενδοτικό και προδοτικό εργατοπατερισμό του καπιταλιστικού συστήματος. Για όλα αυτά τα μέτρα “έγκυρης” λοιδορίας και αποσιώπησης, καθώς και για τις απόπειρες κρατικής καταστολής και εργοδοτικής δολιοφθοράς που στήθηκαν απέναντι απ’ το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα, δεν υπήρξε κανένας σχεδόν αντίλογος ούτε εθνικά ούτε διεθνώς έξω από τις ανακοινώσεις του ίδιου του ΚΚ, αφού αυτή την δημόσια σφαίρα που αυτοπαρουσιάζεται ως “αντιδογματικά αριστερή” την ελέγχουν σχεδόν απόλυτα οι ίδιοι.

Έκτον,
για το ότι για να προετοιμάσουν την προεκλογική μορφή του σχηματισμού με τον οποίο συνδέονται και τον οποίο προωθούν εθνικά και πανευρωπαϊκά πουλώντας “ριζοσπαστισμό” σε κοινωνίες όπως η αγγλική, όπου το εργατικό κίνημα είναι χρόνια νεκρό, ή η γαλλική, όπου αργοπεθαίνει, ταύτισαν πλήρως μια εντελώς εξασθενημένη και δομικά ανέφικτη μορφή Κεϋνσιανισμού με τον Μαρξισμό τον ίδιο, διαδίδοντας μάλιστα παντού ότι η δική τους παρωδία του Κέινς είναι ουσιαστικά “μονόδρομος” για την μαρξιστική αριστερά και συνώνυμη της “ρήξης και της ανατροπής”. Πέρα από την προδοσία του εργατικού κινήματος, με το οποίο δεν είχαν ποτέ και δεν σκοπεύουν να αποκτήσουν ποτέ καμία σχέση, έσυραν στο βόθρο της στρεψοδικίας και του δικολαβισμού τους όλη την επαναστατική παράδοση του Μαρξισμού από τον Λένιν ως τον Γκράμσι, από την Λούξεμπουργκ ως τον Μπαντιού. Κλέβοντας ξεδιάντροπα συνθήματα και ιδέες που ουδεμία σχέση έχουν με το δικό τους σχέδιο “πεφωτισμένης” σωτηρίας του καπιταλισμού από την δική τους “Συνθήκη των Βερσαλιών” που λέγεται Μέρκελ, σπίλωσαν στα μάτια των μαζών το νόημα, τις αρχές και την ουσία του επαναστατικού Μαρξισμού, τον οποίο εκφύλισαν στα δικά τους τρισάθλια και υποκριτικά μικροαστικά μέτρα.

Έβδομον,
για το ότι έχοντας προβεί στα παραπάνω δεν δίστασαν να βαφτίσουν “ριζοσπαστική” μια πολιτική της οποίας το σημείο εκκίνησης είναι απείρως και αποδεδειγμένα πιο συμβιβασμένο και συστημικό από αυτό του ΠΑΣΟΚ το 1981, χωρίς καν να ενοχληθούν να εξηγήσουν τι πρέπει να περιμένει ο λαός από κάτι τόσο απελπιστικά κενό πραγματικού κοινωνικο-οικονομικού περιεχομένου, την στιγμή που έζησε τον πλήρη εκφυλισμό του “σοσιαλιστικού εγχειρήματος” του 1981 μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια, υπό απείρως ευνοϊκότερες οικονομικές συνθήκες, και με το μισό σχεδόν του εκλογικού πληθυσμού να στηρίζει και να νομιμοποιεί την πρόοδο του εγχειρήματος. Και αυτό την ώρα που τα πιο εκφυλισμένα και απονομιμοποιημένα κομμάτια του ΠΑΣΟΚ, οι σύντροφοι του υπόδικου του Κορυδαλλού, ο εργατοπατέρας που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν οι ακροαριστεροί πριν χρόνια, η σάρα και η μάρα της επαγγελματικής αποστασίας και πολυπροσωπίας, εισρέει στο φιλόξενο όχημα και στήνει το παιχνίδι της φρικτής παρωδίας του 81 στις πλάτες του μέλλοντος των παιδιών μας.

Όγδοον,
για το το ότι μη έχοντας καμία απάντηση για την σειρά στρεβλώσεων, ψεμμάτων και εξαπατήσεων στις οποίες υπέβαλλαν και συνεχίζουν να υποβάλλουν τα βασανισμένα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα και την κοινή γνώμη στο εξωτερικό, μη μπορώντας να στοιχειοθετήσουν με το παραμικρό λογικό επιχείρημα το αποτρόπαιο του ψεύδους που εκπροσωπούν, ενσωματώνουν και διαχέουν παντού, στρέφονται τώρα σε καθαρά γκεμπελικές μεθόδους κατηγορίας όσων δεν αποδέχονται την αυτοκρατορία του ψέμματος ως “κιτρινιστών” και “λαϊκιστών”, όταν οι ίδιοι μετέρχονται κίτρινων μέσων για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα που ήδη συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν, όταν οι ίδιοι έχουν κάνει τον παπανδρεϊκό λαϊκισμό να ωχριά μπροστά στην ανερυθρίαστη τιποτολογία τους.

Ένατον,
για το ότι στην ουσία εκπροσωπούν μία σύγχρονη και απόλυτα αντιδραστική εκδοχή της ελιτίστικης “εξουσίας των ειδικών”, ρόλο που μονοπωλούν με τη δέουσα σοβαροφάνεια, καθώς εκστομίζουν τις πιο αστήρικτες, ανιστόρητες και μεθοδολογικά αυθαίρετες ανοησίες στο όνομα του “αποδεδειγμένου” (για ποιους;) πολιτικού κύρους τους, καθώς και της αυτοαναγόρευσής τους σε πρωτοπορία –ω του θράσους!– του αγώνα για τον “σοσιαλιστικό μετασχηματισμό” ολάκερης της Ευρώπης.

Δέκατον,
για το ότι άφησαν την αμετροέπεια που τους υπαγόρευσε η ταξική τους αλαζονεία να ξεπεράσει τόσο πολύ κάθε έλλογο όριο, την ξεδιαντροπιά τους να βρωμίσει τόσο πολύ την λέξη “αριστερά”, που καθώς αποκαλύπτεται η θλιβερή κενολογία τους, καθώς η “ρήξη” γίνεται “καταγγελία” γίνεται “αναδιαπραγμάτευση” γίνεται “παραμονή” σε ένα ατέλειωτο θέατρο αξιογέλαστης λεξιπλασίας, προετοιμάζεται και το έδαφος για ένα μετεκλογικό πολιτικό φιάσκο τόσο μεγάλο, τόσο δραματικό, που η απογοήτευση που θα προκαλέσει απειλεί να θάψει τελεσίδικα κάθε χειραφετητική για το λαό προοπτική στην Ελλάδα και την Ευρώπη και να στρέψει τα λαϊκά στρώματα, με όλη τους την δίκαιη μελλοντική οργή και αγανάκτηση για την χυδαιότητα της εξαπάτησης και της εκμετάλλευσης της ελπίδας, ολοταχώς στα ήδη ανερχόμενα ρεύματα του φασισμού και του ακροδεξιού αυταρχισμού.

Για μια τέτοια εξέλιξη, τους θεωρώ όχι απλά ηθικά και πολιτικά υπεύθυνους αλλά και κάτι παραπάνω: είναι αυτοί που θα έχουν προετοιμάσει και ενορχηστρώσει την αποστροφή των μαζών για τις ιδέες που καπηλεύτηκαν, στρέβλωσαν, φαλκίδευσαν και γελοιοποίησαν. Αυτοί, οι ξεδιάντροποι λαθρεπιβάτες του κομμουνιστικού κινήματος, οι επηρμένοι σκηνοθέτες αυτής της γελοίας ναρκισσιστικής παράστασης την οποία έχουν το θράσος να αποκαλούν “ριζοσπαστική προοπτική.”

Για τους πιο πάνω λόγους, θεωρώ όλους τους προαναφερθέντες ταξικούς προδότες και άξιους της αιώνιας περιφρόνησης της εργατικής τάξης και των τάξεων των υποτελών: των ανέργων, πρεκάριων, υποαπασχολούμενων, ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, με προβλήματα υγείας, υπερήλικων, εξαθλιωμένων μικροαστών και αγροτών.

Η ντροπή και το όνειδος ας μείνουν αιώνια πάνω τους, και τα ονόματά τους ας περιβληθούν για πάντα με το μαύρο στίγμα της ενσυνείδητης προδοσίας των αδυνάτων.

7.

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν στο Ενέν-Μπομόν και τα διδάγματα από την εξαφάνιση τού ΚΚΓ στη Γαλλία και την Ευρώπη
Marie-Christine Burricand

Η αντικατάσταση τής υποψηφιότητας τού Ερβέ Πολί, νομαρχιακού γραμματέα τού ΚΚΓ-62, με αυτήν τού Ζαν-Λυκ Μελανσόν, βρίθει διδαγμάτων. Για να δούμε τι συνεπάγεται αυτή η υπόθεση για το μέλλον τού ΚΚΓ, θα πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πέρα από τη στενή συγκυρία των εκλογών.

Θα ήθελα να καταθέσω ορισμένες προσωπικές σκέψεις, για να ανοίξει η συζήτηση για το μέλλον τού ΚΚΓ.

Καταρχάς, θα ασχοληθώ με τρία ζητήματα για τα οποία νομίζω ότι δεν χρειάζεται να ξοδέψουμε πολύ χρόνο.

• Η θέση τής Ομοσπονδίας τού Πα-ντε-Καλέ

Πρόκειται για πρόταση που εκπορεύθηκε από τον Πιέρ Λοράν, τον γενικό γραμματέα τού ΚΚΓ, αμέσως μόλις άρχισαν οι πρώτες μετεκλογικές συζητήσεις με τους αριστερούς εταίρους του σε σχέση με τις επερχόμενες νομοθετικές εκλογές.

Είναι προφανές ότι η ομοσπονδία τού Πα-ντε-Καλέ έκανε δεκτή την πρόταση. Ελάχιστη σημασία έχει σήμερα το εάν η αποδοχή τής πρότασης ήταν αποτέλεσμα εξαναγκασμού, αδυναμίας, ειλικρινούς πεποίθησης ή σκοπιμότητας. Είναι αδύνατο να παραβλεφθεί το γεγονός αυτό, το οποίο συνεπάγεται μια σειρά εγγενών συνεπειών.[1] Όσον αφορά τις μελλοντικές στρατηγικές τοποθετήσεις και εκτιμήσεις τής ομοσπονδίας, τα ερωτήματα θα απαντηθούν στην ώρα τους. Ας μη βιαστούμε να προδικάσουμε το μέλλον.

• Ο αλεξιπτωτισμός

Δεν πρόκειται για αλεξιπτωτισμό, αλλά για απόπειρα επιθετικής εξαγοράς μιας εκλογικής περιφέρειας η οποία είχε προοριστεί για το ΚΚΓ στην εκλογική συμφωνία για τις νομοθετικές στην οποία είχαν καταλήξει οι εταίροι τού Μετώπου τής αριστεράς.[2]

• Γιατί το Ενέν-Μπομόν;

Κανείς δεν πρέπει να εκπλήσσεται από το γεγονός ότι κάποιος προεδρικός υποψήφιος επιθυμεί να εκλεγεί βουλευτής, πόσω μάλλον όταν αυτός εξέφρασε τη βούλησή του να δημιουργήσει μια νέα πολιτική δύναμη, τής οποίας προτίθεται να ηγηθεί, και ετοιμάζεται ήδη να ανέλθει στο προσκήνιο τής εθνικής πολιτικής ζωής.[3]

— Μπορεί να ηττηθεί η Μαρίν Λε-Πεν; Ναι, η αριστερά πέτυχε να έχει υποψήφιό της στο δεύτερο γύρο των εκλογών, ο Φρανσουά Ολάντ προηγείτο στην συγκεκριμένη περιφέρεια το βράδυ τού δεύτερου γύρου, ενώ ο απερχόμενος βουλευτής ήταν επίσης σοσιαλιστής.

— Είναι δυνατόν το Μέτωπο τής Αριστεράς να προπορεύεται των υπολοίπων αριστερών δυνάμεων το βράδυ τού πρώτου γύρου; Ναι, επειδή το Σοσιαλιστικό Κόμμα έχει περιπέσει σε ανυποληψία λόγω σκανδάλων, επειδή η τροποποίηση των ορίων των εκλογικών περιφερειών ευνοεί περισσότερο τους κομμουνιστές και, τέλος, επειδή οι υποψήφιοί τους έχουν επιδοθεί σε έναν πολύμηνο προεκλογικό αγώνα στη συγκεκριμένη περιφέρεια.

— Είναι βέβαιη η ήττα τής Μαρίν Λε-Πεν; Κάθε άλλο. Η Λε-Πεν έχει αυξήσει τα ποσοστά της στην περιφέρεια, ενώ μπορεί να καρπωθεί οφέλη και από το αποτέλεσμα των προεδρικών.

— Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν είναι ο μόνος που μπορεί να την νικήσει; Βεβαίως και όχι![4]

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν κατεβαίνει υποψήφιος στο Ενέν-Μπομόν, επειδή χάρη στην πολύμηνη προεκλογική εκστρατεία τού ΚΚΓ η συγκεκριμένη έδρα μπορεί να κερδηθεί (αν και αυτό δεν είναι απόλυτα σίγουρο), επειδή ελπίζει να βρεθεί μπροστά από το ΣΚ, επειδή εμμένει στη γραμμή «Μέτωπο εναντίον Μετώπου»[5] και, τέλος, επειδή είναι βέβαιο ότι η εκστρατεία του θα τύχει μεγάλης δημοσιογραφικής κάλυψης, πράγμα απολύτως αναγκαίο για την ενεργό του παρουσία στο πολιτικό προσκήνιο.

Η πάλη εναντίον των ιδεών τού Εθνικού Μετώπου

Το ενδεχόμενο τής ήττας τής ηγέτιδος τού μετώπου δεν μπορεί παρά να μας χαροποιεί.

Ωστόσο, η πάλη εναντίον των ιδεών τού Εθνικού Μετώπου δεν σταματάει εδώ. Πιστεύω, πράγματι, ότι έχουμε περάσει σε μια νέα φάση τού αγώνα κατά τής ακροδεξιάς, δεδομένου τού ότι οι ιδέες τού ΕΜ έχουν υιοθετηθεί και από μια μερίδα τής Δεξιάς ως λύσεις για την αντιμετώπιση των τρεχόντων προβλημάτων.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν πρέπει να χαλαρώσουμε τις προσπάθειες στον «αγώνα κατά τής Δεξιάς».

Άλλωστε, η διάχυση των ιδεών τού ΕΜ δεν αφήνει ανέγγιχτους και τους ψηφοφόρους τής αριστεράς.[6]

Πρέπει να επισημάνουμε ότι το ΕΜ έχει αναγάγει σε προτεραιότητα τη μιντιακή προβολή των ιδεών του, πράγμα που συνεπάγεται ότι η ήττα των ηγετών του δεν αποτέλεσε ποτέ αναχαιτιστικό παράγοντα για την επίτευξη των στόχων του. Είναι επίσης γνωστό ότι οι δημόσιες αντιπαραθέσεις πρόσωπο-με-πρόσωπο αποτελούν παιχνίδι υψηλού κινδύνου, από το οποίο οι ηγέτες τού μετώπου μπορούν να επωφεληθούν στον ίδιο βαθμό με τους αντιπάλους τους.

Αν υπάρχει ένα δίδαγμα που μπορεί να εξαχθεί από τις προεδρικές εκλογές είναι ότι τα επιχειρήματα ηθικής τάξης, όσο δικαιολογημένα και αν είναι, δεν αρκούν για την αντίκρουση των ιδεών τού ΕΜ.

Πρέπει να λάβουμε υπόψη την εμπειρία τής βίας που αγγίζει κάθε πλευρά τής ζωής των πολιτών: στο σχολείο, στη δουλειά, στην εργασία … το κεφάλαιο σπέρνει την καταστροφή, στρέφοντας μας τον ένα ενάντια στον άλλο.

Και σε αυτές τις συνθήκες, το ΕΝ αναλαμβάνει να κάνει τη βρώμικη δουλειά για το κεφάλαιο: ο κόσμος είναι σκληρός, δεν μπορούμε να τον αλλάξουμε, ο καθένας με τους ομοίους του και ας είμαστε ευχαριστημένοι με τα λίγα που έχουμε. Πέρα από την αναδίπλωση στην εθνική ταυτότητα, προτείνεται, κατ’ αυτόν τον τρόπο, μια φασιστική απάντηση στην κρίση: ο καθένας για την πάρτη του, αφού ο νόμος τού ισχυρότερου, ο νόμος τού κεφαλαίου, αποτελεί τον ανυπέρβλητο ορίζοντα τής εποχής μας. Και, από τότε που το ΚΚΓ έσπευσε να συντονιστεί με την φιλοευρωπαϊκή κατεύθυνση τού ΚΕΑ, το ΕΝ — έχοντας πλέον το πεδίο ελεύθερο — μπορεί ανενόχλητο να χρησιμοποιεί το μοτίβο τού έθνους, όπως συμβαίνει με κάθε φασιστικό κίνημα που σέβεται τον εαυτό του. Από αυτό προκύπτει πόσο μεγάλη είναι σήμερα η ανάγκη τού κεφαλαίου για τις ιδέες που προωθεί το ΕΝ, αλλά και σε ποιο βαθμό θα πρέπει να ενισχυθεί ο αγώνας μας.

Αναφέρω εδώ συνοπτικά τις απαραίτητες, κατά τη γνώμη μου, προϋποθέσεις τής πάλης εναντίον των ιδεών τού ΕΜ:

— Παρεμβαίνοντας στην καθημερινή πραγματικότητα των ανθρώπων, πρέπει να διεξάγουμε τον ιδεολογικό αγώνα, παρακολουθώντας στενά τις εξελίξεις και αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες με σκοπό την τροποποίηση τής πραγματικότητας αυτής μέσα από το δρόμο τού αγώνα και τής αλληλεγγύης, πράγμα που απαιτεί μια λαϊκή οργάνωση στο πρότυπο τού κομμουνιστικού κόμματος, επινοητικότητα, ικανότητα για πειραματισμό, όπως επίσης και διάθεση χρόνου και κόπου εκ μέρους εκείνων που αναλαμβάνουν δραστηριότητες βάσης, είτε αυτό αρέσει, είτε δεν αρέσει στον Μελανσόν (δείτε τις δηλώσεις [του] για τους τοπικά εκλεγμένους αντιπροσώπους).

— Πρέπει να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα επιτρέψουν στην αριστερά να δείξει την ικανότητά της να αναλαμβάνει δράση για τον μετασχηματισμό τής πραγματικότητας προς φιλολαϊκή κατεύθυνση, πράγμα που αποτελεί την καλύτερη απάντηση στην νοοτροπία τού «δεν μπορεί να γίνει τίποτε».

— Πρέπει να αναζωογονήσουμε τους δεσμούς μας με τον μαρξισμό και να μπούμε συνειδητά στον αγώνα για τον σοσιαλισμό εμπνεόμενοι από το κομμουνιστικό ιδεώδες, πράγμα που ισοδυναμεί με το εξής: να έρθουμε σε αντιπαράθεση με την φασιστική ιδεολογία ενός κόσμου που έχει παραδοθεί στην αβεβαιότητα και στις δυνάμεις τού κακού, ενός κόσμου που υπακούει στον νόμο τού ισχυρότερου, προκειμένου να χαραχθεί μια πορεία διεξόδου από τον καπιταλισμό.

— Πρέπει να νοηματοδοτήσουμε ξανά την έννοια τού έθνους, προβάλλοντας το αίτημα τής αποκατάστασης τής λαϊκής κυριαρχίας, που έχει αλλοτριωθεί με την υπογραφή των ευρωπαϊκών συνθηκών.

Θα έλεγα ότι εδώ εντοπίζονται οι αδυναμίες τής εκστρατείας τού Μετώπου τής αριστεράς κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών.

Η εξαφάνιση τού ΚΚΓ

Η αντικατάσταση τού υποψηφίου τού ΚΚΓ στο Ενέν-Μπομόν από τον Μελανσόν εμπεριέχει ένα μήνυμα: το ΚΚΓ δεν είναι το καλύτερα πλασαρισμένο από πλευράς ικανότητας συσπείρωσης για την επίτευξη τής νίκης σε βάρος τού Εθνικού Μετώπου.

Αυτό είναι άλλωστε κάτι στο οποίο αναφέρεται χωρίς περιστροφές και ο ίδιος ο Μελανσόν σε διάφορες δηλώσεις του.[7]

Στην Ουμανιτέ τής Κυριακής, ο Μελανσόν διευκρινίζει ότι «ο Ερβέ Πολί δεν θα είναι απλά αναπληρωτής βουλευτής, αλλά βοηθός και συμπαραστάτης τού βουλευτή. Θα είναι εκείνος που με τους συναδέλφους του θα διαδραματίζει το ρόλο διεπαφής μεταξύ τής αντιπροσώπευσης σε εθνικό επίπεδο και τής περιφέρειας».

Τέτοιες παράλογες δηλώσεις θα έκαναν πολλούς να μειδιάσουν. Ωστόσο, τα προσχήματα δεν μπορούν να κρύψουν τον χαρακτήρα τού εγχειρήματος: στον Μελανσόν η εθνική προβολή και το βουλευτιλίκι, στους κομμουνιστές η αγγαρεία στην εκλογική περιφέρεια.

Θα έπρεπε λοιπόν να δώσουμε στις νομοθετικές εκλογές προεδρικό χαρακτήρα και μάλιστα σε σημείο, ώστε να εξαλείψουμε τη σημασία τού έργου των κομμουνιστών αντιπροσώπων τόσο στη Βουλή όσο και στην περιφέρεια, επιτρέποντας στον Μελανσόν να αναλάβει τον ηγετικό ρόλο στη συγκεκριμένη μάχη; Για μια ακόμα φορά, κρύβουμε κάτω από το χαλί τον ρόλο τού ΚΚΓ.

Ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν προσανατολίζεται ανοιχτά σε μια συγκεκριμένη γραμμή δράσης: την οικοδόμηση μιας νέας πολιτικής δύναμης που θα συσπειρώσει ψηφοφόρους στα αριστερά τού σοσιαλιστικού κόμματος. Διαβάζοντας διάφορες δηλώσεις, θα μπορούσε κανείς επιπλέον να σκεφτεί ότι ο στόχος του είναι πιο φιλόδοξος, ότι αποσκοπεί στην δημιουργία ενός νέου Σοσιαλιστικού Κόμματος, κάτι ανάλογου με το παλιό SFIO [το Γαλλικό Τμήμα τής Εργατικής Διεθνούς] τής περιόδου προ τού 1920.[8]

Πρέπει να του αναγνωρίσουμε ως ένα σημείο ότι διαθέτει μεγάλο πείσμα, ότι δεν χάνει το στόχο από τα μάτια του. Αναφέρθηκε επανειλημμένα στο σχίσμα τού Συνεδρίου τής Τουρ, λέγοντας με βεβαιότητα ότι ανήκει πλέον στο παρελθόν. Όλο και συχνότερα, δηλώνει απερίφραστα ότι νιώθει σαν στο σπίτι του στο ΚΚΓ, ενώ μας βομβαρδίζει με τις αλάνθαστες διαγνώσεις του για το πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν οι κομμουνιστές που τους «ξέρει από πρώτο χέρι». Όλο και συχνότερα, μιλάει εξ ονόματος όλων των συνιστωσών τού Μετώπου τής Αριστεράς, χωρίς να ζητά τη γνώμη τους. Όταν αναφέρεται στον ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποιεί τη φράση το «κόμμα μας στην Ελλάδα».

Όλα αυτά δείχνουν ότι πιστεύει πως βρίσκεται κοντά στο στόχο του. Με άλλα λόγια, να δημιουργήσει, μετά την επιτυχημένη απόπειρα επιθετικής εξαγοράς τού ΚΚΓ, μια νέα πολιτική δύναμη τής αριστεράς, τής οποίας προφανώς θα ηγηθεί.

Οι ευθύνες τής ηγεσίας τού ΚΚΓ

Αν ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν βρίσκεται ένα μόλις βήμα από τον στόχο του, αυτό βεβαίως οφείλεται στη συνδρομή τής ηγεσίας τού ΚΚΓ.

Και τούτο διότι η κατάσταση θα ήταν πολύ διαφορετική, αν το κομμουνιστικό κόμμα προσπαθούσε να διαμορφώσει τη σκέψη και τη δραστηριότητά του διατηρώντας την αυτονομία του από το Μέτωπο τής Αριστεράς — πράγμα που θα ήταν σύμφωνο με τον χαρακτήρα τού τελευταίου ως εκλογικής συμμαχίας. Στην πραγματικότητα, είναι το αντίθετο που συμβαίνει, με την φωτογραφία τού Μελανσόν να χρησιμοποιείται ως επισκεπτήριο από πολλούς υποψηφίους μας, που δεν κάνουν πλέον τον κόπο να σκέφτονται και να εκφράζονται σαν κομμουνιστές. Ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει για το ότι διάλεξαν τον εύκολο δρόμο;

Όλο και συχνότερα το έμβλημα τού ΚΚΓ, έχοντας αφαιρεθεί από τις αφίσες και τα φυλλάδιά μας, καταλήγει να εμφανίζεται μόνο σε κάποιο γκραφίτι στη γωνία ενός δρόμου και να υποβαθμίζεται σε κάτι που αποτελεί έκφραση μιας ιδιωτικής ιδιοτροπίας. Η κοινοβουλευτική ομάδα θα φέρει το όνομα τού Μετώπου τής Αριστεράς και οι κομμουνιστές ας έχουν υπόψιν τους πως δεν χρειάζεται να περιμένουν μέχρι τις 17 Ιουνίου για να μάθουν ποιος θα είναι ο πρόεδρός της: δεν είναι καθόλου απίθανο να προταθεί για τη θέση αυτή ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν, εφόσον βεβαίως εκλεγεί.

Στη συνάντηση με τον ηγέτη τού ΣΥΡΙΖΑ (που είναι επίσης αντιπρόεδρος τού ΚΕΑ) προσκληθήκαμε με την ιδιότητά μας ως μέλη τού ΚΕΑ ή τού Μετώπου και όχι με αυτή τού ΚΚΓ.[9]

Και στο τελευταίο εθνικό συνέδριο, ο Πιέρ Λοράν προσκάλεσε νεαρούς αγωνιστές να συμμετάσχουν σε πρόγραμμα «μαθητείας» [στέιτζ] στην Ελλάδα υπό την αιγίδα τού ΚΕΑ.

Σε επιφυλλίδα σε πρόσφατο τεύχος τού «Élu d’aujourd’hui», ο Πιέρ Λοράν δεν διστάζει να υπογράψει ως Πρόεδρος τού ΚΕΑ.

Είναι άξιο επισήμανσης ότι όλα τα σύμβολα και τα πεπραγμένα που συγκροτούν την ύπαρξη ενός κόμματος σε εθνικό και διεθνές επίπεδο βαίνουν προς εξαφάνιση και τείνουν να αντικατασταθούν από εκείνα τού Μετώπου τής Αριστεράς, στο εθνικό επίπεδο, και τού ομόλογού του ΚΕΑ, στο ευρωπαϊκό επίπεδο.[10]

Ας θυμηθούμε ότι δεν είναι η προσωπική μας πεποίθηση που μας κάνει να ξεχωρίζουμε ως κομμουνιστές στα μάτια των άλλων, αλλά το γεγονός ότι μας αναγνωρίζουν ως τέτοιους — αναγνώριση που διαμεσολαβείται από τα σύμβολα και τα πεπραγμένα που επιτρέπουν την ταυτοποίησή μας, πράγμα που συνεπάγεται ότι δεν είναι ποτέ αθώα η αντικατάσταση ενός εμβλήματος από ένα άλλο.

Πρέπει επίσης να εκτιμήσουμε το τι διαδραματίζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο: όλες οι δυνάμεις που έχουν ως σημείο αναφοράς τους ένα ΚΕΑ που έχει επιλέξει συνειδητά τον ρεφορμισμό θα οδηγούνται ολοένα και περισσότερο στην πλήρη απόρριψη τού εθνικού πεδίου ως πλαισίου τής λαϊκής κυριαρχίας και στην προβολή τής προσδοκίας αλλαγής αποκλειστικά στην προοπτική μιας μεταρρύθμισης των ευρωπαϊκών θεσμών, χωρίς όμως καμία ουσιαστική ρήξη με το κεφάλαιο.

Υπό αυτές τις συνθήκες, θα πρέπει κανείς να είναι τυφλός ή υπερβολικά αισιόδοξος, για να μην βλέπει τα ανησυχητικά βήματα προς την κατεύθυνση δημιουργίας μιας νέας πολιτικής δύναμης.[11]

Το μέλλον τού ΚΚΓ

Πολλοί σύντροφοι, όταν με βλέπουν, μου λένε: Μα τι λες τώρα; Μέσα από τη δυναμική των προεδρικών βγαίνουμε ενισχυμένοι, οι οργανώσεις βάσης τού κόμματος έχουν μεγαλύτερη δύναμη, θα εκλέξουμε περισσότερους βουλευτές και ας μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος ξέρει ότι το Μέτωπο τής Αριστεράς απαρτίζεται κυρίως από κομμουνιστές …

Όλα αυτά περιέχουν αρκετή δόση αλήθειας και συμβάλλουν στη δημιουργία μιας μη αμελητέας δύναμης αντίστασης.

Αλλά αυτό που συμβαίνει στο Ενέν-Μπομόν θα έπρεπε να τους θορυβήσει. Δεν είναι αλήθεια ότι οι βουλευτές μας θα είναι βουλευτές τού Μετώπου; Εξάλλου, σε πολλά μέρη, έχει εγκαταλειφθεί κάθε αυτόνομη δραστηριότητα τού ΚΚΓ εκτός των πλαισίων τού Μετώπου τής Αριστεράς.

Πάνω από όλα, όμως, πρέπει να επισημανθεί ότι για την προβολή της σε εθνικό επίπεδο κάθε τοπική πρωτοβουλία πρέπει να συνοδεύεται από μια κατευθυντήρια βούληση. Εν προκειμένω, ωστόσο, δεν χωρούν πλέον αυταπάτες ως προς τον χαρακτήρα τής κατευθυντήριας βούλησης.[12]

Άλλοι πάλι, μέσα ή έξω από το Κόμμα, θεωρούν ότι το ΚΚΓ έχει προ πολλού απεμπολήσει τον επαναστατικό του ρόλο, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν το Μέτωπο τής Αριστεράς ως αδιάφορο υποκατάστατο. Ο Μελανσόν δεν μοιάζει στα μάτια τους χειρότερος από τη Μαρί Ζορζ Μπυφέ ή από τον Πιέρ Λοράν.

Αλλά το να θυσιάσουμε την ύπαρξη ενός κομμουνιστικού κόμματος δεν σηματοδοτεί παρά την εγκατάλειψη τού μαρξισμού, τής προοπτικής ανατροπής τού καπιταλισμού, τής προοπτικής μετάβασης στον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, και μάλιστα την ίδια στιγμή που η ιστορική συγκυρία απαιτεί ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο που δεν θα περιορίζει τη φιλοδοξία μας στα όρια των καθορισμένων θεσμικών μας ρόλων. Με λίγα λόγια, κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με παραίτηση από την επανάσταση.

Το ζήτημα τής ύπαρξης ενός κομμουνιστικού Κόμματος στη Γαλλία παραμένει ύψιστης σημασίας για όλους εκείνους που μένουν προσηλωμένοι στο στόχο τού μετασχηματισμού του συστήματος και όχι σε αυτόν τής διαχείρισής του.

Σοβαρές ανησυχίες και απειλές βαρύνουν το μέλλον τού ΚΚΓ, αλλά οι δυνάμεις που το συγκροτούν και το επηρεάζουν εκπροσωπούν μια σημαντική μερίδα όλων όσων επιθυμούν τη γέννηση και την ύπαρξη μιας επαναστατικής δύναμης στη Γαλλία.

Έχουμε μπροστά μας το συνέδριο του Κόμματος το 2012 και, παρά τις όποιες δυσκολίες τού εγχειρήματος, θα ήταν ανόητο εκ μέρους μας να παραιτηθούμε από τον αγώνα για την ύπαρξη τού ΚΚΓ, πόσω μάλλον όταν το πολιτικό και το κοινωνικό μας μέλλον δεν είναι ήδη προδιαγεγραμμένο.

Θα πρέπει όμως να είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε τις δυσκολίες τού εγχειρήματος. Οι τακτικισμοί και κάποιες ρυθμίσεις στο περιθώριο δεν θα βοηθήσουν σε τίποτα. Η προεκλογική περίοδος ολοκληρώνεται σε μερικές εβδομάδες. Στο μεταξύ, θα πρέπει να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, ούτως ώστε να τεθούν, τόσο στο εσωτερικό τού ΚΚΓ όσο και στο εσωτερικό τού λαϊκού κινήματος, τα ζητήματα στρατηγικής που άπτονται τής ύπαρξης και τού μέλλοντός του, με πνεύμα ευθύτητας και αδελφοσύνης και χωρίς καμιά διάθεση απομόνωσης.

Ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή αποτελούν οι συνεδριάσεις που θα λάβουν χώρα στις 6, 7 και 8 Ιουλίου στη Μασσαλία. Είναι επιβεβλημένη η μαζική μας συμμετοχή.

[1] Όταν κάνω λόγο για «εγγενείς συνέπειες» εννοώ ότι, αν κάποιος πάρει μια απόφαση, πρέπει να είναι αμέσως σε θέση να διευκρινίσει ή και να αιτιολογήσει το περιεχόμενό της, εκφράζοντας συγχρόνως τη δέσμευσή του για την τήρησή της. Υπό αυτές τις συνθήκες, πρέπει να διασφαλίζουμε τη θέση τού Κόμματος, να κάνουμε αισθητή τη παρουσία του, και να ενεργούμε κατά τρόπο ώστε να προκύπτουν οφέλη υπέρ τής ομοσπονδίας. Πρόκειται για μια φυσιολογική — αν και όχι, απολύτως ουσιώδη — απαίτηση.

[2] Διαπιστώνω, ωστόσο, ότι το συγκεκριμένο ζήτημα προκαλεί αμηχανία στον Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Επικαλείται ένα επιχείρημα τού τύπου «εκπροσωπούμε όλους τους πολίτες», με σκοπό να παρουσιάσει όσους αντιδρούν με έκπληξη ως καθυστερημένους σωβινιστές (ή και ως λίγο φασίστες). Πρέπει να πούμε ότι η κάθοδός του στο Πα-ντε-Καλαί φανερώνει μια ουσιαστική αδυναμία. Παρά τη μακρά του πορεία, ο Μελανσόν δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα να δημιουργήσει σταθερούς δεσμούς με μια εκλογική βάση. Επιπλέον, λόγω τού ότι το κόμμα τής αριστεράς είναι πολύ αδύναμο, δεν μπορεί να του εξασφαλίσει βουλευτική έδρα. Δεν πρόκειται για ελάττωμα, αλλά για χαρακτηριστικό βεβαίως των πολιτικών που χτίζουν την καριέρα τους δραστηριοποιούμενοι κυρίως στο πλαίσιο των κομματικών μηχανισμών.

[3] Ο Μελανσόν δήλωσε επανειλημμένα ότι δεν θα συμμετάσχει σε κυβέρνηση στην οποία δεν θα είναι ο ίδιος πρωθυπουργός. Όπως βλέπουμε, το ζήτημα έχει μία πολιτική και μία προσωπική διάσταση. Ειρήσθω εν παρόδω ότι αυτή η δήλωση μού φαίνεται πολύ αριστερίστικη. Το αν πρέπει κανείς να συμμετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα και με βάση ποιο σκεπτικό είναι ζήτημα που πρέπει να κριθεί σύμφωνα με τον πραγματικό συσχετισμό των δυνάμεων· διαφορετικά οι κομμουνιστές δεν θα έμπαιναν στην κυβέρνηση το 1945, με ό,τι αυτό θα συνεπαγόταν για το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και τη Δ.Ε.Η. [EDF].

[4] Στη συγκεκριμένη περιφέρεια η εκστρατεία είχε ήδη ξεκινήσει και εάν ο υποψήφιος που επέλεξαν οι κομμουνιστές χρειαζόταν χείρα βοηθείας, ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν ως υπεύθυνος σε εθνικό επίπεδο θα μπορούσε να τον υποστηρίξει και να τον συνδράμει με την παρουσία του. Και αυτό, χωρίς να ληφθεί υπόψη η παρουσία στην περιοχή γνωστών προσωπικοτήτων· αρκεί να αναφέρουμε τον ευρωβουλευτή Ζακί Ενάν και τους δύο βουλευτές τής περιφέρειας τού Νορ, τον Αλέν Μποκέ και τον Ζαν-Ζακ Καντελιέ. Και, αν έπρεπε οπωσδήποτε να κατέβει ως υποψήφιος κάποιος από το κεντρικό επιτελείο, γιατί δεν επιλέχθηκε ο Πιέρ Λοράν, ο γενικός γραμματέας τού ΚΚΓ, για τον οποίο μάλιστα η υποψηφιότητα θα ήταν μια εξαιρετική πρόκληση;

[5] Η στρατηγική τού «Μετώπου εναντίον Μετώπου» πρέπει να εγείρει ερωτήματα. Από μια άποψη, δεν θέτει υπό αμφισβήτηση την δικομματική εναλλαγή, ενώ επίσης συγκαλύπτει το γεγονός ότι μια μερίδα τής δεξιάς υιοθετεί σταδιακά ολοένα και σκληρότερες θέσεις. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η «σκληρή» δεξιά και το ΕΜ δεν είναι παρά όργανα στην υπηρεσία των συμφερόντων κεφαλαίου: η κύρια λειτουργία τους είναι να εξασφαλίσουν συναίνεση στα μέτρα λιτότητας, στις κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές οπισθοδρομήσεις. Για το θέμα αυτό αξίζει να διαβάσουμε το εξαιρετικό άρθρο τού Ζαν-Κλοντ Ντελονέ «Η στρατηγική τού αριστερισμού».

[6] Σε συζητήσεις με ψηφοφόρους τής αριστεράς δεν είναι σπάνιο να ακούμε να διατυπώνεται η άποψη ότι «στο συγκεκριμένο θέμα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η Μαρίν Λε-Πεν δεν έχει άδικο». Επιπλέον, αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός εκείνων που δηλώνουν ότι δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να ψηφίσουν κάποια στιγμή τη Λε-Πεν.

[7] Πβ. «Ο Ερβέ Πολί έθεσε υποψηφιότητα επειδή τού το ζήτησαν οι σύντροφοί του, αλλά η πραγματικότητα τον ξεπέρασε»· «[ε]ίναι πιο εύκολο να με ψηφίσει κανείς, αφού είμαι σοσιαλιστής».

[8] Κάποιοι σύντροφοι μού έλεγαν ότι στις προεδρικές ήταν δύο οι σοσιαλιστές υποψήφιοι, ο Ολάντ και ο Μελανσόν. Πρόκειται για ορθή εκτίμηση, την οποία επιβεβαιώνει και ο ίδιος ο Μελανσόν, που δεν κουράζεται να επαναλαμβάνει ότι είναι σοσιαλιστής.

[9] Η συνάντηση αυτή σηματοδοτεί επίσης μια συνειδητή ρήξη με το ΚΚΕ και την κοινή δήλωση 16 κομμουνιστικών κομμάτων από όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία καλούν σε αντίσταση, κατά το μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, τόσο στο Σύμφωνο σταθερότητας συντονισμού και διακυβέρνησης στα πλαίσια τής οικονομικής Ένωσης όσο και στην αναθεωρημένη Συνθήκη για τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕΜΣ).

[10] Και για την Ιστορία: ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν πρόσκειται επίσης στο ΚΕΑ.

[11] Εφόσον βεβαίως χρειαστεί, η πολιτική αυτή δύναμη θα είναι ικανή να επιτρέψει τη διατήρηση, κατά το μέτρο τού αναγκαίου, ενός ΚΚΓ τοπικής αποκλειστικά εμβέλειας, το οποίο θα βρίσκεται σε ετοιμότητα να παράσχει την πολιτική του υποστήριξη, χωρίς όμως έχει ανεξαρτησία κινήσεων σε εθνικό επίπεδο και τους απαραίτητους μηχανισμούς επιβίωσης εντός τού νέου πλαισίου που θα έχει διαμορφωθεί. Ας μην συγχέουμε τον ταξικό αγώνα με τον αγώνα για τα αξιώματα.

[12] Δείτε για τον ρόλο τής κεντρικής καθοδήγησης στη διάλυση των κομμουνιστικών κομμάτων το βιβλίο τού Γκ. Λιγκουόρι «Ποιος εκτέλεσε το ιταλικό κομμουνιστικό κόμμα».

2.

1.

Arboles lloran por lluvia

3.

1.

2.

12. Milte Hi Ankhen—Wildling

Teufelskamin

6.A Different Karmic Thermal

2. Never Collapse, Always Dazzle!

1.Coricidin Boogie

4.Shangrila

5.Soft Machine

10.People United

Wildling

4. In Transition

5. Spooking the horse

1. Move Right In

Μετάφραση: Lenin Reloaded
Επιμέλεια μετάφρασης: dkoss
Πηγή: Le Monde, αφιέρωμα στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012

Ο Πρόεδρος τού ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας απευθύνει επιστολή προς τον Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και την ηγεσία τής ΕΕ προσφέροντας τη συνεργασία του στη διάσωση τής Ελλάδας και τής Ευρώπης
(Solidarité Internationale PCF)

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι το νέο ίνδαλμα των γαλλικών και ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης. Προκαλεί απορία το γεγονός ότι ένας ηγέτης που υποτίθεται ότι ανήκει στη «ριζοσπαστική αριστερά» απολαμβάνει τής ανοχής των ταγμένων στην υπηρεσία τής κυρίαρχης ιδεολογίας μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Πρέπει όμως να διαπιστώσουμε ότι οι δηλώσεις και οι προτάσεις τού ηγέτη τού ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο παρά ανησυχούν την ελληνική και ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη.

Πέραν των τακτικών ελιγμών και των μεταβαλλόμενων θέσεών τους ανάλογα με τις απαιτήσεις τής πολιτικής συγκυρίας, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και ο ηγέτης του επιμένουν απαρέγκλιτα στις εξής αρχές: τη μεταρρύθμιση τού καπιταλιστικού συστήματος και την υπεράσπιση τής ΕΕ.

Μέσα στα στενά όρια ενός άρθρου είναι αδύνατο να απαριθμήσει κανείς όλες τις οπορτουνιστικές δηλώσεις τις οποίες έκανε τα τελευταία χρόνια ο Τσίπρας. Αν περιοριστούμε όμως στις δηλώσεις του των τελευταίων εβδομάδων, είναι διαφωτιστικό και χρήσιμο να αναφερθούμε αφενός στη συμβατότητα τής «ριζοσπαστικής» αυτής «αριστεράς» με το κυρίαρχο σύστημα και αφετέρου στον χαρακτήρα τού περιεχομένου των προτάσεων που απηύθυνε προς το ΚΚΕ για μια «κυβέρνηση τής αριστεράς».

Μια «κυβέρνηση τής αριστεράς» για το συμφέρον τού ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου

Μια «κυβέρνηση τής αριστεράς» διευρυμένης … ώστε να συμπεριλάβει και τη δεξιά: «Εάν, όμως, [...] εμείς [...] χρειαζόμαστε πέντε ψήφους τού Καμμένου (πρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, ενός νέου δεξιού φιλελευθέρου κόμματος) και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε.» (Αλέξης Τσίπρας στο TVXS, 25 Απριλίου 2012)

Μια «κυβέρνηση τής αριστεράς» για τη διάσωση τής Ευρώπης τού κεφαλαίου: «Την ενωμένη Ευρώπη τής κοινωνικής συνοχής μπορεί να την εγγυηθεί μόνο η ευρωπαϊκή Αριστερά.» (Αλέξης Τσίπρας στα ΝΕΑ, 2 Μαΐου 2012).

Όταν ο ηγέτης τής «ριζοσπαστικής αριστεράς» προσφέρει τις υπηρεσίες του στους ιθύνοντες τής ΕΕ για τη σωτηρία τής Ευρώπης!

Ο Αλέξης Τσίπρας προχώρησε ένα βήμα πέρα από την απλή υιοθέτηση διακηρύξεων όσον αφορά την υποστήριξη τής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην επιστολή που απηύθυνε προσωπικά στους Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, Χέρμαν Βαν Ρομπάϊ και Μάριο Ντράγκι, φανερώνει την πραγματική του αποστολή: να προσφέρει την ενεργή του συμβολή στην προσπάθεια διάσωσης τής ΕΕ.

Όπως γίνεται εύκολα φανερό, η συγκεκριμένη δήλωση αιτιάσεων δεν συνιστά παρά πρόταση συνεργασίας προς τα ηγετικά κλιμάκια τής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ξεκινά με τη διαπίστωση τής απόρριψης τού Μνημονίου και των κομμάτων που το υποστήριξαν στις εκλογές τής 6ης Μαΐου. Συνεχίζει υπογραμμίζοντας ότι «[οι μνημονιακές πολιτικές] έχουν αποτύχει να αντιμετωπίσουν τις δομικές ανισορροπίες και ανισότητες τής ελληνικής οικονομίας».

Δίδεται έτσι η ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ να προσφέρει τις υπηρεσίες του, αφού μάλιστα ήταν το μοναδικό πολιτικό κόμμα που «[είχε επισημάνει] τις ενδογενείς αδυναμίες τής [ελληνικής] οικονομίας», η κατάρρευση τής οποίας αποδίδεται στο ότι η ελληνική άρχουσα τάξη «αγνόησε τις προτάσεις [του] για συγκεκριμένες [διαρθρωτικές] μεταρρυθμίσεις».

Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές, το μήνυμα είναι το εξής: με τον ΣΥΡΙΖΑ στο τιμόνι, θα είναι εξασφαλισμένη η σταθερότητα τής ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας.

Ποια είναι η συνταγή για την οικονομία την οποία προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Στο κείμενο δεν γίνεται συγκεκριμένη αναφορά σε κάποια από τα μέτρα εκείνα που ο ΣΥΡΙΖΑ ενίοτε θέτει ενώπιον τού ελληνικού λαού (αύξηση μισθών, κοινωνικές παροχές, κ.λπ.). Ο Τσίπρας επικαλείται απλώς την αναγκαιότητα «αντιστροφής [τής δυναμικής] τής λιτότητας και τής ύφεσης».

Υπό ποια έννοια οφείλει να μετριαστεί η λιτότητα τής οποίας θύμα είναι ο ελληνικός λαός;

Κατ’ αρχάς, προέχει να «[διασφαλιστεί] η οικονομική και κοινωνική σταθερότητα στη χώρα μας» — να διασφαλιστεί, με άλλα λόγια, το καπιταλιστικό σύστημα στην Ελλάδα.

Στη συνέχεια, επισημαίνεται η ανάγκη αποκατάστασης τής οικονομικής και κοινωνικής σταθερότητας σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ως εκ τούτου, πρέπει να επανεξεταστεί «ολόκληρο το πλαίσιο τής υπάρχουσας στρατηγικής, δεδομένου ότι δεν απειλεί μόνο την κοινωνική συνοχή και τη σταθερότητα στην Ελλάδα, αλλά αποτελεί και πηγή αστάθειας για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη».

Ο Τσίπρας κλείνει με μια συγκινητική έκκληση συνεργασίας όλων των δυνάμεων τής ευρωπαϊκής προοπτικής για τη διάσωση τής Ευρώπης: «Το κοινό μέλλον των ευρωπαϊκών λαών βρίσκεται υπό την απειλή αυτών των καταστροφικών επιλογών. Είναι βαθιά η πίστη μας ότι το πρόβλημα τής κρίσης είναι ευρωπαϊκό, και άρα σε ευρωπαϊκό επίπεδο πρέπει να βρεθεί η λύση».

Αποτελεί όντως άθλο των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης, τόσο στην Ελλάδα και στην Γαλλία, όσο και αλλού, το ότι μπόρεσαν να πλασάρουν έναν πρόθυμο υπάλληλο και υπηρέτη τής Ευρωπαϊκής Ένωσης τού κεφαλαίου — την καινούργια μορφή μιας δευτεροκλασάτης σοσιαλδημοκρατίας — ως τον υποτιθέμενο ηγέτη τής αριστερής αντιπολίτευσης στην κυρίαρχη φιλελεύθερη και ευρωπαϊστική συναίνεση.

Έχοντας απέναντί της μια τέτοια επίσημη αντιπολίτευση, η ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη μπορεί να συνεχίσει ανενόχλητη τόσο την πολιτική υπερλιτότητας, εξουδετερώνοντας την εμφάνιση μιας εναλλακτικής πολιτικής πρότασης στο ληστρικό οικονομικό σύστημα τού καπιταλισμού, όσο και την περαιτέρω επίρρωση του αντιδημοκρατικού οικοδομήματος που ακούει στο όνομα «Ευρωπαϊκή Ένωση».

[1]   Οι δηλώσεις τού ΑΤ, εδώ και εδώ.

Στην Ελλάδα, επιτυχία τής ριζοσπαστικής Αριστεράς, θεσμικό αδιέξοδο

Le camarade Staline peut reposer tranquillement dans sa tombe, le Parti communiste (PC) grec veille, bien décidé à poursuivre sa mission éternelle : servir la révolution ouvrière, guetter son arrivée, préparer les troupes, et surtout ne pas permettre aux sirènes de faire entendre le chant d’une victoire de la gauche. Pendant la courte campagne électorale, en Grèce, tous les invités communistes des plateaux de télévision insistaient sur une chose : nous sommes le PC, pas la gauche … Cette fois, [Alexis] va aller plus loin, proposer des congrès communs, tendre la main aux écologistes (qui n’ont pas pu franchir le seuil de 3 %), aux maoïstes, aux léninistes, aux trotskistes, aux dissidents du PC, à toute la galaxie des partis de la gauche. But inavoué et vœu cher à tous les grecs de gauche, faire imploser le PC pour le reformer sur de nouvelles bases et donner à la gauche grecque sa juste position dans la société.

Ο σύντροφος Στάλιν μπορεί να αναπαύεται ήσυχα στον τάφο του, το ΚΚΕ επαγρυπνεί, αποφασισμένο να εκπληρώσει την αιώνια αποστολή του: να υπηρετήσει την εργατική επανάσταση, να σταθεί φρουρός τής άφιξής της[1], να προετοιμάσει τα στρατεύματα και πάνω από άλλα να μην αφήσει να ακουστεί το τραγούδι των σειρήνων που υπόσχονται νίκη τής αριστεράς. Κατά τη διάρκεια τής σύντομης προεκλογικής εκστρατείας στην Ελλάδα, όλοι οι κομουνιστές που προσκλήθηκαν να εμφανιστούν στα τηλεοπτικά πλατό επέμεναν σε ένα σημείο: είμαστε το Κομουνιστικό Κόμμα, και όχι «αριστερά». [...] Τώρα όμως, [ο Αλέξης-ΣΥΝ/ΡΙΖΑ] επιχειρεί ένα βήμα παραπάνω [το πρώτο ήταν το «μήνυμα ενότητας»], προτείνοντας [στις δυνάμεις τής αριστεράς] να κατεβάσουν κοινό ψηφοδέλτιο, [;[2]], τείνοντας το χέρι στους οικολόγους (που δεν μπόρεσαν να υπερβούν το εκλογικό κατώφλι τού 3%), στους μαοϊστές, τους λενινιστές, τους τροτσκιστές, τους διαφωνούντες τού ΚΚΕ [!!!!!], σε όλο τον «γαλαξία» των κομμάτων τής αριστεράς. Ανομολόγητος σκοπός και διακαής επιθυμία όλων των ελλήνων τής αριστεράς είναι η κατάρρευση τού ΚΚΕ με σκοπό τον μετασχηματισμό του σε νέες βάσεις, ούτως ώστε η ελληνική αριστερά να λάβει τη θέση που της αρμόζει στην ελληνική κοινωνία.

[1] [οι οπορτούνες έχουν πρόβλημα με τις μεταφορές, δεν φταίει ο μεταφραστής]
[2] [Αναφέρεται μάλλον σε αυτό: «Κι αν δεν καταφέρει και το τρίτο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, με τη διερευνητική εντολή, δεν καταφέρει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να σχηματίσει κυβέρνηση με συνεννόηση, δεν ξέρω ποιόν, πάμε σε εκλογές, χωρίς δική μας ευθύνη και χωρίς να τις ζητάμε θα απευθύνουμε μήνυμα κάλεσμα στις δυνάμεις της Αριστεράς να κατεβάσουμε κοινό ψηφοδέλτιο, πήραμε 35% όλοι μαζί πρόκειται ιστορικά υψηλό ποσοστό για την Αριστερά, ώστε το πρώτο βήμα που κάναμε να έρθουμε δεύτερη δύναμη με νίκη της όλης Αριστεράς στις εκλογές να κάνουμε πράξη την Αριστερή κυβέρνηση» (Δ.Στρατούλης, Βήμα 8/5· δείτε και το εξής).