RSS

Η ράβδος—Bruno Odent

Η ράβδος Bruno Odent

(http://www.humanite.fr/Le-baton) 17/06/10

Η Ευρώπη παραδίδεται στον απολυταρχισμό. Οι αρχηγοί κρατών των 27, στη χθεσινή σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες, αποφάσισαν να εξοπλιστούν με τα μέσα που απαιτούνται για να εξαναγκασθούν τα Κράτη-Μέλη να μπουν σε τροχιά λιτότητας. Η βασική ιδέα είναι ότι προκειμένου να επανέλθουν όσο το το δυνατόν πιο γρήγορα τα ελλείμματα και δημόσια χρέη των κρατών-μελών εντός των αυστηρών ορίων τού συμφώνου σταθερότητας (δηλ. 3% και 60% τού ΑΕΠ αντιστοίχως), πρέπει όλοι να υποχρεωθούν να πιουν το καθάρσιο — είτε το επιθυμούν είτε όχι. Έξω από τα όρια αυτής τής γενικευμένης κοινωνικής οπισθοδρόμησης, που ήδη προγραμματίζεται να εφαρμοστεί σε περισσότερες χώρες — και στο πλαίσιο τής οποίας προωθείται και η γαλλική αντιμεταρρύθμιση στο συνταξιοδοτικό — δεν υπάρχει άλλος τρόπος, μας διαβεβαιώνουν, για να επιτευχθεί ο καθησυχασμός των αγορών και η σωτηρία τού παραπαίοντος ευρώ.

Οι κρατικοί προϋπολογισμοί οφείλουν, επομένως, να τεθούν υπό την ενισχυμένη επιτήρηση τής Επιτροπής και κάθε ελάχιστη «πρόσθετη» δαπάνη θα υποβάλλεται, εν ονόματι τής «καλής διακυβέρνησης», στην έγκριση των «εταίρων», των άλλων μελών τού Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Τα εθνικά κοινοβούλια θα έχουν μόνον την ευχέρεια να συζητούν σχετικά με τα περιθώρια τής ορθότητας των επιλογών, έχοντας ήδη υποβληθεί στον προκαταρκτικό έλεγχο και, εφόσον είναι αναγκαίο, στις κυρώσεις των αρχών στις Βρυξέλλες. Το γαλλογερμανικό ζεύγος επιθυμεί ακόμη και την αναστολή τού δικαιώματος ψήφου των υπερβολικά «έκλυτων» κρατών στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Όσο για τη δημοκρατία, την έχουν γραμμένη στα παλιά τους τα παπούτσια.

Η υπερχρέωση όλων των κρατών-μελών μετά το κραχ τού 2008 οφείλεται στην εσπευσμένη διάσωση ενός νοσούντος τραπεζικού και χρηματοοικονομικού συστήματος λόγω τής έκρηξης τής κερδοσκοπικής φούσκας, από την οποία επωφελήθηκαν για δεκαετίες ολόκληρες· και καλούνται τώρα τα κράτη, οι φορολογούμενοι, οι λαοί, να πληρώσουν τα σπασμένα. Και, παν’ απ’ όλα, δεν πρέπει ούτε να σκεφτούν να προβάλουν οποιαδήποτε αντίρρηση σχετικά με την ορθότητα των μέτρων, αφού κινδυνεύει η ίδια η επιβίωση τού συστήματος, που είναι στα τελευταία του και για το οποίο πρέπει να θυσιάσουν τα πάντα. Και, όπως θα ’λεγαν και οι αυλικοί, σε μια άλλη ιστορική συγκυρία, κατά το τέλος τής μοναρχίας τα χρόνια τού 1780, εκείνο που προέχει είναι να κλείσουμε τα στόματα των ζητιάνων. Ποιος νοιάζεται τώρα για τη φιλοδοξία κατάργησης αυτού τού (όχι και τόσο αρχαίου) καθεστώτος, ταγμένου στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ραντιέρηδων — άλλως ειπείν, στην πορεία απόδοσης των χρηματοπιστωτικών τίτλων.

Οι δημοκρατικές ελευθερίες είχαν ήδη ποδοπατηθεί στη Γαλλία, όπως και στις Κάτω Χώρες, όταν οι λαοί «ψήφισαν λάθος», απορρίπτοντας, όπως θυμόμαστε, εκείνο το κείμενο που είχε τεθεί σε δημοψήφισμα και που επέβαλε τη δικτατορία των αγορών υπό το πρόσχημα τού συνταγματικού χάρτη τής Ευρώπης. Πρέπει να υπερασπιστούμε τα υπό απειλή δημοκρατικά κεκτημένα και να υποστηρίξουμε τις αντιστάσεις που ήδη άρχισαν να προβάλλονται ξεκινώντας με τις γενικές απεργίες στην Ελλάδα, την Πορτογαλία ή, προσεχώς, στην Ισπανία και το συλλαλητήριο στις 24 Ιουνίου στη Γαλλία για τη σύνταξη στα 60. Κι αυτό γιατί η αφαίμαξη που συστήνουν οι Ντιαφουαρίς[1] τής ΕΕ και τού ΔΝΤ ενέχει τον κίνδυνο να αποτελειώσει μια ήδη βραδεία ανάπτυξη. Υπόσχεται ως θεραπεία μια νέα βύθιση σε ύφεση της ευρωπαϊκής οικονομίας. Στην πραγματικότητα, σε αντίθεση προς την απολυταρχική εκτροπή που πανηγύρισαν χτες στις Βρυξέλλες, θα ήταν αναγκαία μια πρωτοφανής, για τα δεδομένα των καιρών, διεύρυνση της δημοκρατίας, ως απάντηση στις προκλήσεις τής στιγμής. Δεν πρέπει καθόλου να περιορισθούν οι αναγκαίες δαπάνες για την απασχόληση, την έρευνα, την εκπαίδευση, την προστασία τού περιβάλλοντος, αλλά, αντιθέτως, πρέπει να διακοπεί η προνομιακή πρόσβαση τού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου στις τραπεζικές πιστώσεις μέσω τής διατήρησης πολύ χαμηλών επιτοκίων και να ανατραπούν τα επιλεκτικά κριτήρια τα οποία σήμερα ευνοούν σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό τις κερδοσκοπικές συναλλαγές, έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος τόσο για μια πραγματικά αλληλέγγυα και ενωμένη Ευρώπη όσο και για ένα νέο πολιτισμό που είναι ήδη προ των πυλών μας.


[1] Σημ. Μετ. Ο γιατρός στον «Κατά Φαντασία Ασθενή» τού Μολιέρου.

Εικόνα: http://www.bloody-disgusting.com/photosizer/upload/tzonemasks102010.jpg

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s