RSS

Παλιανθρωπιές και Παλιάνθρωποι—Jean-Emmanuel Ducoin

Παλιανθρωπιές και Παλιάνθρωποι
από το σημειωματάριο τού Jean-Emmanuel Ducoin

Εκτροπές. Ποτέ μέχρι σήμερα δεν τολμήσαμε να το γράψουμε — αλλά είμαστε πλέον αναγκασμένοι από τις περιστάσεις να το κάνουμε. Από το 2007 είχαμε τόσες ευκαιρίες να εκφράσουμε την αντι-νικολεονική αγανάκτησή μας, ώστε μπήκαμε συχνά στον πειρασμό να χρησιμοποιήσουμε κάποιες σοκαριστικές εκφράσεις. Η συμβολική τους γλώσσα, η οποία χαρακτηρίζεται από σκοπίμως μεγαλοποιημένες ιστορικές αναφορές, συνέβαλε μερικές φορές, αλλά όχι πάντοτε, στο να παραμείνουμε εντός των ορίων τής σύνεσης. Έτσι οι φράσεις «πεταινισμός» ή «εκτροπές τύπου Βισύ» ακούστηκαν ψιθυριστά, εδώ κι εκεί, στις απρόβλεπτες τροπές των βιαστικών σχολιασμών μιας καυτής και συχνά αποκρουστικής επικαιρότητας. Κάποια μέρα, στη διάρκεια μιας σύσκεψης συντακτών, ο υπογράφων το παρόν σημείωμα, έχοντας βαρεθεί πλέον να ακούει για την «εθνική ταυτότητα», για τον «υπουργό» αρμόδιο επί των θεμάτων ταυτότητας, για τους «καλούς πατριώτες» και για τις «χριστιανικές αξίες» και άλλες τέτοιους υπανιγμούς, που εμμένοντας σε μια ρητορική τύπου Σαρλ Μοράς ξυπνούσαν ανατριχιαστικές μνήμες άλλων εποχών, και σοκαρισμένος απ’αυτό το πολιτικό κλίμα, το οποίο ταιριάζει περισσότερο στη «Γαλλική Δράση» παρά στη Γαλλική Δημοκρατία, εκφράστηκε ως εξής: «Φανταστείτε τις αντιδράσεις αν οι Γερμανοί μιλούσαν έτσι!» — επιχείρημα το οποίο ίσως είχε κάποια αξία. Από τότε όμως πέρασε ένας χρόνος.

Γερμανία. Μιας και «το μέλλον είναι κάτι το σπάνιο» και «το αύριο δεν φέρνει πάντα μια νέα μέρα», όπως το διατύπωσε ο Μορίς Μπλανσό, αυτή τη βδομάδα μας πρόλαβε, απ’ ότι φαίνεται, η επικαιρότητα. Το σοκ ήρθε … από τη Γερμανία. Από εκεί που δεν το περιμέναμε. Η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ σε συγκέντρωση της νεολαίας τού συντηρητικού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος (τι εμπειρία κι αυτή) δεν δίστασε να παραβιάσει ένα ηθικό φραγμό δηλώνοντας ότι το μοντέλο μιας «Μουλτικουλτί» Γερμανίας «απέτυχε, απέτυχε εντελώς». Με τον όρο «Μουλτικουλτί» εννοείται μια πολυπολιτισμική, πολυθρησκευτική, ετερογενής κοινότητα, μια κοινότητα ανοχής, κ.λπ. Πρόκειται για έννοια που, επί των ερειπίων τού τρίτου Ράιχ, επιτελούσε έως σήμερα μια ενωτική λειτουργία ή — και γιατί όχι — μια λειτουργία θεμελίωσης. Εξού και η πολύ μεγάλη δυσφορία μας, σε σημείο που να θεωρούμε ότι το γεγονός αυτό σηματοδοτεί τη στιγμή μιας σημαντικής συμβολικής ανατροπής. Κι αυτό γιατί στη Γερμανία, την οποία στοιχειώνει ακόμα το ναζιστικό της παρελθόν και όπου η «εκκοσμίκευση» έχει σημειώσει τόσο μικρή πρόοδο, ώστε η ίδια η έκφραση να στερείται νοήματος (ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι η αναφορά στο «Θεό» εμφανίζεται στο προοίμιο τού συντάγματος), οι κυβερνώντες συνήθως λαμβάνουν, όχι χωρίς λόγο, ιδιαίτερη μέριμνα ώστε ο χειρισμός των θεμάτων των «αλλοδαπών» και των «μειονοτήτων» να γίνεται με απόλυτη περίσκεψη. Η Άγκελα Μέρκελ, κόρη πάστορα, που κρατούσε μέχρι σήμερα επιφυλακτική στάση στο ιδεολογικό μέτωπο, τα τίναξε όλα στον αέρα; «Μας ενώνουν χριστιανικές αξίες» πρόσθεσε και συνέχισε: «Και αυτοί που δεν τις αποδέχονται δεν έχουν θέση εδώ». Μετάφραση: «Μας ενώνουν»: εμάς τούς χριστιανούς. «Και αυτοί…»: οι μουσουλμάνοι.

Νοσηρότητες. Η καχυποψία για τους «αλλοδαπούς» όπως εκφράστηκε διά στόματος τής αρχηγού τού κράτους έχει άραγε θέση στη Γερμανία, χώρα όπου ζουν 4 περίπου εκατομμύρια μουσουλμάνοι και όπου, πριν από δέκα χρόνια, η αναγνώριση τού δικαιώματος απόκτησης διπλής ιθαγένειας ανέτρεψε το «απαραβίαστο» δίκαιο τού γερμανικού αίματος; Και η Άνγκελα Μέρκελ — μέσω αυτής τής κατάφωρης συντηρητικής αντι-μεταναστευτικής ριζοσπαστικοποίησης — προσχώρησε άραγε στο δημοφιλές πανευρωπαϊκό κλαμπ που σήμερα εκφράζει ένα νέο είδος λαϊκισμού, τον υπερφιλελεύθερο εθνικισμό; Θέτοντας το ερώτημα κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν έχουμε ωστόσο δώσει ακόμα συγκεκριμένη απάντηση … Ιδιαίτερα μάλιστα που το έναυσμα για το νοσηρό αυτό δημόσιο διάλογο αποτέλεσε η ευρεία κυκλοφορία ενός βιβλίου με τον τίτλο «Η Γερμανία οδεύει στην καταστροφή», βιβλίο που σοκάρισε πολλούς Γερμανούς, λόγω τού ότι ο συγγραφέας του, Τίλο Σαρατσίν, είναι, αφενός μεν, ένα από τα μεγάλα ονόματα τού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (ναι, καλά το διαβάσατε), αφετέρου δε συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο τής Κεντρικής Τράπεζας τής χώρας — αξίωμα από το οποίο στη συνέχεια αποπέμφθηκε. Το εν λόγω λιβελλογράφημα, που διακρίνεται για την ξενοφοβική του ρητορεία και το οποίο πούλησε εφτακόσιες χιλιάδες αντίτυπα, καταγγέλλει την παρακμή τής γερμανικής «πολιτισμικής ταυτότητας» και την «ισλαμική εισβολή», ενώ συγχρόνως αρθρώνει έναν από τους πιο απωθημένους φόβους τού γερμανικού ασυνείδητου κατά τις αρχές τού εικοστού πρώτου αιώνα: τη δημογραφική παρακμή. Είναι να σε πιάνει σύγκρυο!

Κίνδυνοι. Έχοντας επιτέλους βρει σημείο προσέγγισης με την καγκελάριο, ο εθνικοφιλελεύθερος Νικολέων μας δεν πρέπει να έχει κανένα παράπονο από τις απρόσμενες ενισχύσεις που έλαβε από την Γερμανία. Από τη στιγμή της ομιλίας του στην Γκρενόμπλ και την ποταπή εκστρατεία στιγματοποίησης των Ρομά, που ισοδυναμούσε με δήλωση προθέσεων απευθυνόμενη στην Ευρώπη, έχουν αμολυθεί τα σκυλιά και, πέρα από την αφαίρεση τής ιθαγένειας, κάποιοι βουλευτές τού UMP δεν διστάζουν πλέον να αναφερθούν ανοιχτά στο τι πρόκειται να ακολουθήσει: την κατάργηση τού «δικαίου τής γης» ή ακόμα και τού δικαιώματος διπλής υπηκοότητας … Μια έρευνα που δημοσιεύθηκε αυτή την εβδομάδα αποκάλυψε ότι 37% των πολιτογραφημένων παιδιών δηλώνουν ότι «δεν αισθάνονται ότι αντιμετωπίζονται ως υπήκοοι». Είναι να αναρωτιόμαστε, όταν εξακολουθούμε να τηρούμε τις αποστάσεις μας από τους «Βορειοαφρικανούς» και τους «Άραβες» σε τέτοιο σημείο, ώστε να κάνουμε ακόμα λόγο για άτομα «βερβερικής καταγωγής» αναφερόμενοι σε μετανάστες τέταρτης γενιάς; Τι σκέφτεται, άραγε, ο Νικολέων, ο ίδιος παιδί της μετανάστευσης, για το θέμα; Ότι «οφείλεις να αποδεχτείς το χριστιανικό χαρακτήρα της Γαλλίας· ειδάλλως θα πρέπει να την εγκαταλείψεις»; Αυτή είναι η Δημοκρατία τού σήμερα; Πρέπει, λοιπόν, να ξεχάσουμε ότι η δημιουργία της προέκυψε από τη ρήξη με το χριστιανικό παρελθόν τής Γαλλίας, μεταδίδοντας έτσι ένα οικουμενικό δημοκρατικό μήνυμα, που βρήκε απήχηση πολύ πέρα από τα σύνορά της; Άραγε, ισχύει το ίδιο και για την Ευρώπη; «Οφείλεις να αποδεχτείς και το χριστιανικό χαρακτήρα τής Ευρώπης· ειδάλλως θα πρέπει να την εγκαταλείψεις»; Από τον Βορρά μέχρι τον Νότο και από την Ανατολή μέχρι τη Δύση διαπιστώνουμε ότι η κοινωνική κρίση υποδαυλίζει το μίσος για τον άλλο. Το 2010, σε ποσοστά μεταξύ 20% και 30% τού εκλογικού σώματος, οι πολίτες τής Γηραιάς Ηπείρου εκφράζουν ανοιχτά την αντίθεσή τους στην πολιτισμική διαφοροποίηση. Ίσως είναι λίγο πρόωρο να μιλήσουμε (ξανά) για το «μιαρό θηρίο», όμως είναι κάπως αργά να κάνουμε πως δεν το βλέπουμε. Δεν πάει πολύς καιρός που λέγαμε, όταν είχαμε εξαντλήσει κάθε άλλο επιχείρημα, «Φανταστείτε τις αντιδράσεις αν οι Γερμανοί μιλούσαν έτσι!»


[Δείτε επίσης http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_24/10/2010_1293041 (επιχείρημα τής «αφέλειας)
και http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=212197]

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s