RSS

Τελευταίος μονόλογος τού εσωτερικού εραστή — Wallace Stevens

(Διαδήλωση των μαθητών τού λυκείου St-John Perse-15/10/2010)

(Από το σεμινάριο στις 14/06/2006 τού Alain Badiou)

Τελευταίος μονόλογος τού εσωτερικού εραστή — Γουάλας Στίβενς

Φως — το πρώτο φως το βραδινό,
που ξαποσταίνουμε· και συλλογιόμαστε, με λίγο δίκιο,
πως είν’ ο κόσμος ο ιδεατός το πιο μεγάλο αγαθό.

Να, λοιπόν, το πιο δυνατό το ραντεβού.
Και, με τη σκέψη αυτή, φωλιάζουμε,
απ’ τις αδιαφορίες μακριά, σ’ ένα πράγμα μόνο:

Σ’ ένα μόνο πράγμα, σ’ ένα σάλι απλό,
τυλιγμένο γύρω μας, σφιχτά· δεν είμαστε φτωχοί; Μια τρυφερότητα,
ένα φως, μια δύναμη — θαυματουργή επιβολή.

Τώρ’ εδώ ο ένας τον άλλο λησμονάμε και λησμονιόμαστε.
Και αμυδρά συμμεριζόμαστε ένα σχέδιο, μια ολότητα,
μια γνώση, που έκλεισε για μας το ραντεβού.

Σ’ αυτή την πλευρά τής μεθορίου της, στο νου.
Μονολογούμε πως ένα πράγμα είναι ο θεός κι η φαντασία…
Πόσο ψηλά κι απόμακρα φωτίζει το σκοτάδι το πιο μακρινό κερί.

Δίπλα στο φως αυτό, στην κεντρική ψυχή,
βρίσκουμε απάγκειο στον βραδινό αέρα,
όπου να είμαστε μαζί μάς είναι αρκετό…

Το φως αναφέρεται εδώ στην έλευση μιας αλήθειας. Υπάρχει ένα φως, το πρώτο βραδινό φως, τα γνωρίσματα τού οποίου στοχάζεται ο ποιητής: το φως αντιπροσωπεύει αυτό που συμβαίνει, αυτό που μας δίνει μια ευκαιρία· μοιάζει μ’ ένα τόπο όπου ξαποσταίνουμε — και που δεν περιγράφεται εδώ σαν έξαψη, όπως συμβαίνει στην παραδοσιακή απεικόνιση τής έλευσης τού αληθούς στη διαλεκτική σκέψη ο (αναβρασμός και η αναταραχή τού αρνητικού) — και όπου συλλογιόμαστε, με λίγο δίκιο, πως [στο κάτω κάτω] είν’ ο κόσμος ο ιδεατός το πιο μεγάλο αγαθό. Κι ακόμα σημαντικότερο είναι ότι το αληθές αυτό ταυτίζεται με μια νέα μορφή γαλήνης. Δεν πρόκειται επομένως για τη συνηθισμένη γαλήνη, αλλά για την κατάκτηση ενός νέου είδους γαλήνης. Αφενός μεν έχουμε εδώ τη μετατροπή ενός ανέφικτου πράγματος σε εφικτό, ή ενός φανταστικού πράγματος σε πραγματικό (ο κόσμος ο ιδεατός), και αφετέρου μια νέα μορφή αταραξίας, τη γαλήνη μιας βεβαιότητας (πως είναι [στο κάτω κάτω] το πιο μεγάλο αγαθό).

Αλλά ενώ βρισκόμαστε σ’ αυτήν την κατάσταση γαλήνης, παρευρισκόμαστε εντούτοις στο πιο δυνατό ραντεβού. Κι αυτό γιατί μακριά απ’ όλες τις αδιαφορίες, μακριά από το αδιάφορο τού είναι, φωλιάζουμε σ’ ένα πράγμα μόνο. Σ’ ένα μόνο πράγμα — δεν είμαστε φτωχοί;— δεν ήμαστε σχεδόν ένα τίποτα: σ’ ένα σάλι απλό, τυλιγμένο γύρω μας, σφιχτά. Είναι μια εικόνα φτωχή, απέριττη, αλλά για την εκφορά τού νέου, για τη δήλωση τής νέας ικανότητας, τής «δύναμης», τής «θαυματουργής επιβολής», είναι αυτές ακριβώς οι λέξεις — νέες λέξεις — που έρχονται στα χείλη.

Πού και πότε; Τώρ’ εδώ, εμείς οι υπόλοιποι, ανθρώπινα ζώα, θα υπερβούμε τους εαυτούς μας· θα είναι πρωτόγνωρος ο τρόπος εμφάνισης τού εαυτού μας. Ο ένας τον άλλο λησμονάμε και λησμονιόμαστε, διότι συμμεριζόμαστε τη δύναμη τού αληθούς, διότι συναισθανόμαστε εκείνο που έκλεισε για μας το ραντεβού — εξαιρετικά εύστοχη διατύπωση για την περιγραφή τού ίχνους τού συμβάντος. Αυτό λειτουργεί ως γνώση, έστω και αμυδρή.

Μονολογούμε πως ένα πράγμα είναι ο θεός κι η φαντασία … με άλλα λόγια ότι ο κόσμος ο ιδεατός είναι το πιο μεγάλο αγαθό. Το να έχουμε αγγίξει το αληθινό συνεπάγεται την προσέγγιση και πρόσβαση στο άπειρο: κι αυτό γιατί το απόλυτο, που μας υπερβαίνει, είναι ωστόσο πλησίον μας. Το πιο μακρινό κερί που ψηλά κι απόμακρα φωτίζει το σκοτάδι συμβολίζει την πρόσβαση στην αλήθεια ως μελλοντικό και αβέβαιο γεγονός· γι’ αυτό, άλλωστε, σε εμάς, — αγωνιστές τού αληθούς, που έχουμε ενσωματωθεί σε μια αλήθεια εύθραυστη και απειλούμενη — μοιάζει να είναι τόσο απόμακρο, να έρχεται από τόσο ψηλά. Δεν βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια που θα εμφανίζεται έχοντας λάβει τη μορφή ολότητας· αυτή η μορφή, η οποία υπήρξε στο παρελθόν, εξέφραζε μεταφορικά την πεποίθηση ότι υπήρχε ένα κεντρικό πνεύμα το οποίο είχε ουσιώδη και προνομιακή πρόσβαση στο σύνολο τής αλήθειας. Είμαστε δίπλα στο φως αυτό. Σήμερα εμείς, η κοινότητα όσων έχουμε ενσωματωθεί σε μια αλήθεια, όσων έχουν αποστασιοποιηθεί από την αδιαφορία, βρίσκουμε απάγκειο στον βραδινό αέρα, όπου να είμαστε μαζί μάς είναι αρκετό

[Να σημειωθεί ότι ο Μονόλογος φαίνεται ότι έχει ήδη μεταφραστεί, όπως φαίνεται http://www.oocities.com/athens/rhodes/4475/namaste.html, όπου δεν γίνεται αναφορά στον τίτλο ή τον μεταφραστή.]

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s