RSS

Νεοαποικιακό σύνδρομο (Ουμανιτέ)

16 Απρ.

Νεοαποικιακό σύνδρομο
(Ουμανιτέ, 13/4)

Σκληρό καρύδι το αποικιοκρατικό σύνδρομο. Αμέσως μετά την αναγγελία τής στρατιωτικής επέμβασης εναντίον της προεδρικής κατοικίας στην Ακτή Ελεφαντοστού και τής σύλληψης τού Λοράν Γκμπαγκμπό, ένα είδος ενθουσιασμού συνεπήρε πολλούς αρθρογράφους και σχολιαστές, που, χωρίς καμία αίσθηση τού γελοίου, άρχισαν να αλληλοσυγχαίρονται για την επικράτηση τής δικαιοσύνης και τής δημοκρατίας. Ελάχιστες ήταν οι φωνές αγανάκτησης, όχι βεβαίως για το γεγονός ότι ο Αλασάν Ουαταρά αντικατέστησε τον πρώην πρόεδρο — υπόθεση που αφορά αποκλειστικά τον λαό τής Ακτής Ελεφαντοστού — αλλά για το ότι η αλλαγή τού επικεφαλής μιας κυρίαρχης χώρας επιτεύχθηκε με την παρέμβαση τού στρατού τής πρώην αποικιακής δύναμης — και μάλιστα με χρήση αρμάτων μάχης και πολεμικών ελικοπτέρων. «Νίκη για τη Γαλλία», διαβεβαιώνει η Φιγκαρό, όπου βλέπουμε να αναβιώνουν οι επιτονισμοί μιας, κατά τα φαινόμενα, παρελθούσης εποχής. Είναι, πράγματι, αλήθεια! Κατέληξε σε όμορφη νίκη η περιπέτεια στην οποία ενεπλάκη μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις στον κόσμο με σκοπό να τοποθετήσει τον (επί τού παρόντος) προστατευόμενό της στην εξουσία τής αφρικανικής αυτής χώρας. Μια πραγματική πύρρειος νίκη, διότι η Γαλλία, αντί να ενισχύσει την αξιοπιστία της απέναντι στους λαούς της Αφρικής, διευρύνει ακόμα περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στο Παρίσι και στους αφρικανικούς πληθυσμούς που νιώθουν ταπεινωμένοι. Κι αυτό γιατί, τόσο με την βίαιη επέμβασή της στα εσωτερικά μιας υποτιθέμενης κυρίαρχης χώρας, όσο και με την εφαρμογή μιας εσωτερικής πολιτικής ξενοφοβίας από την οποία ταλαιπωρούνται τόσα άτομα με καταγωγή από χώρες της αφρικανικής ηπείρου ή ακόμα και με την άρνηση παροχής βίζας σε σπουδαστές από τη Σενεγάλη, η σαρκοζική Γαλλία δίνει την εντύπωση ενός ρεβανσιστικού κράτους που διάκειται εχθρικά προς την πρώην αυτοκρατορία της.

Ο ΟΗΕ έπαιξε πάλι τον γνωστό του ρόλο επικυρώνοντας την εκλογική νίκη τού Αλασάν Ουαταρά και ασκώντας πίεση στον Γκμπαπγκμπό για την αναγνώριση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Η διπλωματία μπορεί να επιστρατεύσει ποικίλα ειρηνικά μέσα με σκοπό την εξασφάλιση τής τήρησης των ψηφισμάτων τού Συμβουλίου Ασφαλείας εκ μέρους των κρατών μελών. Η διαδικασία μπορεί να είναι χρονοβόρα και, ελλείψει πολιτικής βούλησης, οι σχετικές προβλέψεις μπορεί να παραμείνουν νεκρό γράμμα, όπως συνέβη με την απόφαση 242 τού Συμβουλίου Ασφαλείας, που ήδη από το 1967 καλούσε την ισραηλινή κυβέρνηση να αποσύρει τις δυνάμεις της από τα παρανόμως κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Ωστόσο η κινητοποίηση τού ΟΗΕ μπορεί να επιταχύνει τη διαδικασία αυτή. Αναφορικά με το ζήτημα των μέσων που ο ΟΗΕ οφείλει να χρησιμοποιεί για να εξασφαλίσει τον σεβασμό τού δικαίου, πρέπει να επισημανθεί ότι η σημερινή τάση για προσφυγή στη βία καθώς επίσης και η ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται το ενδεχόμενο τού πολέμου είναι αφενός μεν επικίνδυνες αφετέρου δε ασύμβατες με τη θεμελιώδη αποστολή τού ΟΗΕ ως εγγυητή τής ειρήνης. Αν ήταν εύκολη η επίλυση των κρίσεων, δεν θα κάναμε λόγο για κρίσεις. Η κρίση στην Ακτή Ελεφαντοστού, η οποία δεν είναι άσχετη με τις αποικιοκρατικές πρακτικές και την ιστορική κληρονομιά τής Γαλλο-Αφρικής — παράγοντες που οδήγησαν στην υποταγή των πολιτικών ελίτ τής ηπείρου —, απαιτεί μια άλλη αντιμετώπιση από το ριμέικ τού φιλμ «Η λεγεώνα εφορμά στο Κολβέζι» που διαδραματίστηκε μπροστά στα μάτια μας ή από αυτή των αμερικανικών επιχειρήσεων στον Παναμά ή στην Γρενάδα στη δεκαετία τού ’80.

Οι γαλλικές αρχές έφτασαν σήμερα στο σημείο να μας καθησυχάζουν ότι οι γάλλοι στρατιώτες δεν εισέβαλαν στην προεδρική κατοικία, αλλά απλώς άφησαν τους άνδρες τού Αλασάν Ουαταρά να διαπράξουν πράξεις βίας σε βάρος τού Γκμπαγκμπό και προσώπων τού στενού του περιβάλλοντος κατά τη σύλληψή τους — διαψεύσεις που δεν πείθουν παρά μόνο τους αφελείς και τους αδιάφορους. Ο γαλλικός στρατός ήταν βεβαίως εκείνος που έριξε τον πρώην ισχυρό άνδρα, όπως γινόταν τον παλιό καλό καιρό. Ο Νικολά Σαρκοζί παλινορθώνει το παλαιό καθεστώς τής Γαλλο-Αφρικής, με άλλα λόγια την ιμπεριαλιστική νεοαποικιακή κυριαρχία στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης — η οποία είναι επίσης η εποχή τής επέκτασης τού ρόλου τού ΝΑΤΟ, που λειτουργεί πλέον ως εργαλείο εκφοβισμού στην υπηρεσία των αγορών. Από την άποψη αυτή η σύλληψη τού Γκμπαγκμπό είναι ανησυχητικό σημάδι για τους λαούς τής Αφρικής. Ας μου επιτραπεί να μην δώσω συγχαρητήρια στον γαλλικό στρατό για την στρατιωτική του επιτυχία στο Αμπιτζάν.

Jean-Paul Piérot

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s