RSS

Μάο—Δύο Κείμενα τού 1928

21 Ιαν.

Α. Γιατί μπορεί να ζήσει στην Κίνα η Κόκκινη Εξουσία;
Β. Ο Αγώνας στο Τσινγκανγκσάν

[Πρόκειται για τα κείμενα που αναλύει ο Α. Μπαντιού στο προτελευταίο κεφάλαιο τού έργου του «Είναι και Συμβάν ΙΙ» και στα οποία επίσης αναφέρεται στην επιστολή του προς τον Ζίζεκ (¶6 και επ. στη μετάφραση). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ενότητες υπ’ αριθμόν 9 & 11 τού δεύτερου κειμένου, καθώς επίσης και τα αποσπάσματα που αφορούν την οργάνωση και τον ρόλο τού κόκκινου στρατού και τη σχέση του με το κόμμα]

Γιατί μπορεί να ζήσει στην Κίνα η Κόκκινη Εξουσία;[1]
(5 Οκτωβρίου 1928)
[Άπαντα (Εκλογή), Ι Τόμος (1926-1937)
Μετ. από τα γαλλικά τού Μ.Παναγιωτόπουλου, Εκδ. Μόρφωση, Αθήνα 1955, σελ.61-71]

1. Η πολιτική κατάσταση τής χώρας
2. Γιατί εγκαθιδρύθηκε στην Κίνα η κόκκινη εξουσία και γιατί έζησε
3. Η δημιουργία τής επαναστατικής βάσης στα σύνορα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί και η ήττα τού Αυγούστου
4. Η σημασία τής επαναστατικής βάσης τού Χουνάν-Κιανγκσί για τις επαρχίες τού Χουνάν, τού Χουπέι και τού Κιανγκσί
5. Το οικονομικό πρόβλημα
6. Το πρόβλημα των στρατιωτικών βάσεων

1. Η πολιτική κατάσταση τής χώρας

Η σημερινή κυριαρχία των καινούργιων μιλιταριστών, των μιλιταριστών τού Κουόμιντανγκ, αντιπροσωπεύει, όπως και στο παρελθόν, την κυριαρχία τής μεταπρατικής αστικής τάξης στην πόλη, και των Τουχάο και Λέσεν στην ύπαιθρο. Από την άποψη τής εξωτερικής πολιτικής, σημαίνει την συνθηκολόγηση μπροστά στον ιμπεριαλισμό, και από την άποψη τής εσωτερικής πολιτικής, την αντικατάσταση των παλιών μιλιταριστών από καινούργιους, την ένταση τής οικονομικής εκμετάλλευσης και τής πολιτικής καταπίεσης των εργατών και των αγροτών. Οι μεταπράτες αστοί, οι Τουχάο και οι Λέσεν άρπαξαν την ηγεσία τής αστικοδημοκρατικής επανάστασης που άρχισε Κουανγκτούνγκ και που είχε διατρέξει μόνο το μισό δρόμο, και την ανάγκασαν να ξαναγυρίσει πίσω, στο δρόμο τής αντεπανάστασης. Όσο για τούς εργάτες και για τούς αγρότες, τους απλούς ανθρώπους τής Κίνας και για την αστική τάξη,[2] ακόμα ζουν όπως και στο παρελθόν, υπό το ζυγό ενός αντεπαναστατικού καθεστώτος, χωρίς να πετύχουν ούτε ένα μίνιμουμ πολιτικής και οικονομικής απελευθέρωσης.

Πριν από την κατάληψη τού Πεκίνου και τού Τιεντσίν, οι τέσσερις κλίκες των καινούργιων μιλιταριστών τού Κουόμιντανγκ — η κλίκα τού Τσανγκ Κάι-Σεκ, των μιλιταριστών τού Κουανγκσί, τού Φενγκ Γιουί-Σιάνγκ και τού Γιαν Σι-Σαν[3] συμμάχησαν προσωρινά εναντίον τού Τσανγκ Τσο-Λιν.[4] Μετά την κατάληψη τού Πεκίνου και τού Τιεντσίν, η συμμαχία τους διαλύθηκε αμέσως κι ένας λυσσασμένος αγώνας άρχισε ανάμεσα σ’ αυτές τις τέσσερις κλίκες· εξάλλου, υπήρχε ο κίνδυνος να ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα στην κλίκα τού Τσανγκ Κάι-Σεκ και στην κλίκα τού Κουανγκσί. Οι αντιθέσεις και η πάλη ανάμεσα στις διάφορες αυτές μιλιταριστικές κλίκες τής Κίνας αντανακλούν τις αντιθέσεις και την πάλη ανάμεσα στα διάφορα ιμπεριαλιστικά κράτη. Να γιατί όσον καιρό η Κίνα θα βρίσκεται διαιρεμένη, εξαιτίας τής πάλης που διεξάγεται ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές των διαφόρων χωρών, η δυνατότητα μιας συνεννόησης ανάμεσα στις μιλιταριστικές κλίκες θα αποκλείεται απόλυτα και κάθε συμφωνία όπου μπορούσαν να καταλήξουν ανάμεσά τους θα έχει μόνο προσωρινό χαρακτήρα. Η προσωρινή λοιπόν συμφωνία όπου κατέληξαν τώρα, περικλείνει έναν καινούργιο πόλεμο ακόμα σοβαρότερο απ’ τούς προηγουμένους.

Η Κίνα χρειάζεται απόλυτα την αστικοδημοκρατική επανάσταση κι αυτή μόνο υπό την ηγεσία τού προλεταριάτου μπορεί να πραγματοποιηθεί. Επειδή το προλεταριάτο δεν έδειξε αρκετή αποφασιστικότητα για να πραγματοποιήσει την ηγετική του θέση, η ηγεσία τής επανάστασης που απλώθηκε, στα 1926-1927, απ’ το Κουανγκτούνγκ ώς το λεκανοπέδιο τού Γιανγκτσέ, περιήλθε στα χέρια των μεταπρατών, στα χέρια των Τουχάο και Λέσεν και η επανάσταση υποχώρησε μπρος στην αντεπανάσταση. Η αστικοδημοκρατική επανάσταση ηττήθηκε. Αυτή η ήττα ήταν ένα σοβαρό πλήγμα για το προλεταριάτο και τους Κινέζους αγρότες. Το πλήγμα αυτό το ένοιωσε επίσης και η αστική τάξη (αλλά όχι και η μεταπρατική αστική τάξη: οι Τουχάο και οι Λέσεν). Τους τελευταίους, όμως, μήνες, είδαμε να φουντώνουν στη βόρεια Κίνα και στη νότια Κίνα απεργίες που τις οργάνωναν οι εργάτες στις πόλεις και, στην ύπαιθρο, εξεγέρσεις των αγροτών, όλα αυτά υπό την ηγεσία τού κομμουνιστικού κόμματος. Ακόμα και μέσα στον ίδιο τον μιλιταριστικό στρατό, η έλλειψη τροφής και ρουχισμού προκαλεί σοβαρή δυσαρέσκεια. Ταυτόχρονα, βλέπουμε την αστική τάξη, εμπνευσμένη από την ομάδα Ουάνγκ-Τσιν-Ουέι Τσεν Κοάνγκ-Πο, να επεκτείνει το κίνημα για μεταρρυθμίσεις στις παράλιες περιοχές και στο λεκανοπέδιο τού Γιανγκτσέ.[5] Η έκταση αυτού τού κινήματος αποτελεί ένα καινούργιο γεγονός.

Σύμφωνα με τις απόψεις τής κομμουνιστικής Διεθνούς και τής Κεντρικής Επιτροπής τού κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος, η δημοκρατική επανάσταση στην Κίνα πρέπει να επιδιώκει την ανατροπή τής κυριαρχίας τού ιμπεριαλισμού και τού οργάνου του, των μιλιταριστών, την πραγματοποίηση τής εθνικής επανάστασης, και την ολοκλήρωση τής αγροτικής επανάστασης που θα τερματίσει τη φεουδαρχική εκμετάλλευση τής αγροτιάς απ’ τους Τουχάο και τους Λέσεν. Στην πράξη, ένα τέτοιο επαναστατικό κίνημα άρχισε ν’ απλώνεται, ημέρα με την ημέρα, ύστερα από τα αιματηρά γεγονότα τού Μαΐου 1928 στο Τσινάν.[6]

2. Γιατί εγκαθιδρύθηκε στην Κίνα η κόκκινη εξουσία και γιατί έζησε[7]

Το γεγονός πως στη χώρα μας υπάρχουν από καιρό τώρα μία ή και περισσότερες περιοχές όπου κυριαρχεί η σοβιετική εξουσία, περιοχές που είναι περικυκλωμένες απ’ όλες τις πλευρές από εδάφη όπου κυριαρχεί η λευκή εξουσία, αποτελεί φαινόμενο άγνωστο ακόμα στην ιστορία τού κόσμου. Για να δημιουργηθεί ένα τέτοιο ξεχωριστό φαινόμενο, χρειάστηκαν ορισμένοι ιδιαίτεροι λόγοι. Για να διατηρηθεί και ν’ αναπτυχθεί απαιτούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

1. Το φαινόμενο αυτό δεν μπορεί να δημιουργηθεί ούτε σε μια ιμπεριαλιστική χώρα ούτε σε μια χώρα αποικιακή,[8] που βρίσκεται υπό την άμεση κυριαρχία τής μιας ή τής άλλης ιμπεριαλιστικής δύναμης. Μόνο σε μια χώρα οικονομικά καθυστερημένη, μισοαποικιακή, όπως η Κίνα, που βρίσκεται υπό την έμμεση κυριαρχία τού ιμπεριαλισμού μπορεί να δημιουργηθεί· γιατί ένα τόσο εξαιρετικό φαινόμενο δεν μπορεί παρά να συνοδεύει ένα άλλο φαινόμενο, επίσης εξαιρετικό: τον πόλεμο ανάμεσα στις διάφορες ομάδες που εκπροσωπούν τη λευκή εξουσία. Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτής τής μισοαποικιακής χώρας, όπως είναι η Κίνα, είναι η μακρόχρονη, συνεχής ύπαρξη, από τον πρώτο ακόμα χρόνο τής Δημοκρατίας,[9] πολέμων πού φέρναν αντιμέτωπες τις διάφορες κλίκες των παλιών και των νέων μιλιταριστών, και που υποστηρίζονταν από τους ιμπεριαλιστές, τούς μεταπράτες, τούς Τουχάο και τους Λέσεν. Δεν συναντούμε τίποτα απολύτως παρόμοιο, ούτε στα ιμπεριαλιστικά κράτη ούτε ακόμα και στις αποικίες που βρίσκονται υπό την άμεση κυριαρχία τού ιμπεριαλισμού. Αυτό το φαινόμενο συναντάται μονάχα στην Κίνα, χώρα που βρίσκεται υπό την έμμεση κυριαρχία τού ιμπεριαλισμού. Αυτό το φαινόμενο οφείλεται σε δύο λόγους: Πρώτα, στον κατακερματισμό τής χώρας σε απομονωμένες περιοχές, που έχουν τη δική τους αγροτική οικονομία (δεν έχουμε καπιταλιστική οικονομία ενιαία για ολόκληρη τη χώρα), δεύτερο, την ιμπεριαλιστική πολιτική τού διχασμού και τής εκμετάλλευσης τής Κίνας με την κατανομή της σε ζώνες επιρροής. Οι μακροχρόνιοι αγώνες, ο πόλεμος μέσα στους κόλπους τού στρατοπέδου των λευκών, δημιούργησαν τέτοιες συνθήκες που ήταν δυνατό, σε μια ή σε περισσότερες κόκκινες περιοχές, καθοδηγούμενες από το κομμουνιστικό κόμμα, να συγκροτηθούν και να σταθούν μολονότι από παντού τις κυκλώνουν οι λευκοί. Η περιοχή που αποσπάστηκε από τη μεθοριακή ζώνη τού Χουνάν και τού Κιανγκσί είναι ακριβώς ένα παράδειγμα από αυτές τις πολυάριθμες μικρές περιοχές. Μερικοί σύντροφοι, στις δύσκολες, τις επικίνδυνες ώρες, αρχίζουν να αμφιβάλλουν για το αν μπορεί να σταθεί μια τέτοια κόκκινη εξουσία και χάνουν το ηθικό τους. Αυτό γίνεται γιατί δεν μπόρεσαν να βρουν τη σωστή εξήγηση των αιτίων που καθορίζουν τη γέννηση και την ύπαρξη αυτής τής κόκκινης εξουσίας. Φτάνει να αντιληφθούν ότι οι εσωτερικές έριδες, οι συγκρούσεις στους κόλπους τού λευκού στρατοπέδου, στην Κίνα, έχουν χρόνιο χαρακτήρα. Τότε δεν θα χωράει πια αμφιβολία ότι η κόκκινη εξουσία μπορεί να εγκαθιδρυθεί, να διατηρηθεί και να αναπτυχθεί βαθμιαία.

2. Η κόκκινη εξουσία εμφανίζεται στην Κίνα, το πρώτο και μπορεί να σταθεί για μεγάλο διάστημα, όχι στις περιοχές που δεν έχουν υποστεί την επίδραση τής δημοκρατικής επανάστασης, όπως το Σετσουάν, το Κουεϊτσέου, το Γιουάν ή οι επαρχίες τού Βορρά, αλλά εκεί όπου, στα 1927-1927, στη διάρκεια τής αστικοδημοκρατικής επανάστασης, παρακολουθήσαμε την ισχυρή ανάπτυξη των πλατιών μαζών των εργατών, των αγροτών, των φαντάρων, όπως π.χ. το Χουνάν, το Κουανγκτούνγκ, το Χουπέι, το Κιανγκσί κ.λ.π. Σε πολλά μέρη αυτών επαρχιών υπήρχε, στην εποχή του, ευρύ δίκτυο συνδικαλιστικών οργανώσεων και αγροτικών ενώσεων. Είδαμε ν’ αναπτύσσεται εκεί πλατιά ο πολιτικός και οικονομικός αγώνας των εργατών και των αγροτών εναντίον των γαιοκτημόνων, των Τουχάο, των Λέσεν και τής αστικής τάξης.[10] Γι’ αυτό είδαμε να εγκαθιδρύεται στην Καντώνα και να κρατάει τρεις μέρες η λαϊκή εξουσία. Στις περιφέρειες τού Χάιφενγκ και τού Λούφενγκ (Κουανγκτούνγκ), στο νότιο και το ανατολικό μέρος τού Χουνάν, στα σύνορα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί, στην περιφέρεια τού Χουανγκάν (Χουπέι), οι επαναστατικές βάσεις που δημιουργήθηκαν απ’ τους αγρότες κατόρθωσαν να διατηρηθούν. Όσο για τον κόκκινο στρατό, αυτός βγήκε από τον εθνικό επαναστατικό στρατό, αφού προπαρασκευάσθηκε πολιτικά με δημοκρατικό πνεύμα κι αφού βρέθηκε υπό την επίδραση των εργατικών και αγροτικών μαζών. Στρατεύματα όπως τού Γιαν Σι-Σαν και τού Τσανγκ Τσο-Λιν, που δεν διαπαιδαγωγήθηκαν δημοκρατικά και που δεν επηρεάσθηκαν από τις εργατικές και τις αγροτικές μάζες, οπωσδήποτε δεν μπορούν να προσφέρουν δυνάμεις για τον σχηματισμό των τμημάτων τού κόκκινου στρατού.

3. Όσο για το πρόβλημα τού να ξέρουμε αν η εξουσία των λαϊκών μαζών που εγκαθιδρύθηκε σε μερικές περιοχές θα μπορέσει να ζήσει πολύν καιρό, η λύση του εξαρτάται από την ενδεχόμενη ανάπτυξη τής επαναστατικής κατάστασης σ’ ολόκληρη τη χώρα. Αν ακολουθήσει αυτή η ανάπτυξη, δε χωράει καμιά αμφιβολία πως μικρές κόκκινες περιοχές θα μπορούν να ζήσουν για μεγάλη χρονική περίοδο. Κι επί πλέον, θα γίνουν αναπόφευκτα μια από τις πολυάριθμες δυνάμεις που θα εξασφαλίσουν την κατάκτηση τής εξουσίας σ’ ολόκληρη τη χώρα. Αντίθετα, αν δεν αναπτυχθεί η επαναστατική κατάσταση, αν μεσολαβήσει μια σχετικά μεγάλη περίοδο στασιμότητας, θα είναι αδύνατο να διατηρηθούν για καιρό τα μικρά κόκκινα εδάφη. Σήμερα, δεδομένου ότι οι διχόνοιες και οι εσωτερικοί πόλεμοι εξακολουθούν στο στρατόπεδο τής μεταπρατικής αστικής τάξης, των Τουχάο και των Λέσεν, καθώς και στο στρατόπεδο τής διεθνούς αστικής τάξης, η επαναστατική κατάσταση εξακολουθεί να αναπτύσσεται στην Κίνα. Να γιατί δε χωράει αμφιβολία πως οι μικρές κόκκινες περιοχές έχουν τη δυνατότητα να διατηρηθούν για μεγάλο χρονικά διάστημα. Κι επί πλέον, θα μεγαλώσουν, φέρνοντας έτσι κοντά τη μέρα όπου θα κατακτήσουμε την εξουσία σ’ ολόκληρη τη χώρα.

4. Ο απαραίτητος όρος για την ύπαρξη τής κόκκινης εξουσίας είναι η ύπαρξη τακτικού κόκκινου στρατού αρκετά ισχυρού. Μονάχα με τα τοπικά τμήματα τής κόκκινης πολιτοφυλακής,[11] χωρίς τακτικό κόκκινο στρατό, μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τους αστυνομικούς των γαιοκτημόνων, όχι όμως και τους τακτικούς λευκούς. Γι’ αυτό, ακόμα κι όταν υπάρχουν δραστήριες εργατικές και αγροτικές μάζες, αλλά χωρίς τακτικό στρατό αρκετά ισχυρό, είναι απόλυτα αδύνατη η δημιουργία επαναστατικών βάσεων και, ακόμα περισσότερο μάλιστα, η εξασφάλιση τής μακρόχρονης ύπαρξής τους και τής αδιάκοπής τους ανάπτυξης. Να γιατί η ιδέα τής δημιουργίας και τής παγίωσης των διάφορων επαναστατικών βάσεων με τη βοήθεια τού στρατού των εργατών και των αγροτών έχει πολύ μεγάλη σημασία. Όλοι οι κομμουνιστές πρέπει να διαποτισθούν απ’ αυτήν την ιδέα, καθώς και οι εργατικές και αγροτικές μάζες των επαναστατικών βάσεων.

5. Η δυνατότητα για την κόκκινη εξουσία να διατηρηθεί για μεγάλη περίοδο και ν’ αναπτυχθεί εξαρτάται, εκτός από τους όρους που αναφέραμε προηγούμενα, και από έναν άλλον όρο, επίσης σοβαρό: Το κομμουνιστικό κόμμα χρειάζεται να έχει ισχυρή οργάνωση και ορθή πολιτική.

3. Η δημιουργία τής επαναστατικής βάσης στα σύνορα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί και η ήττα τού Αυγούστου

Οι διχόνοιες και οι πόλεμοι ανάμεσα στους μιλιταριστές προκάλεσαν την εξασθένιση τής λευκής εξουσίας. Μ’ αυτό έγινε δυνατή η εγκαθίδρυση τής κόκκινης εξουσίας, την ευνοϊκή στιγμή, σε μερικές περιοχές. Οι πόλεμοι όμως ανάμεσα στους μιλιταριστές έχουν και διακοπές. Κάθε φορά που δημιουργείται σε μια ή περισσότερες περιοχές μια περίοδος προσωρινής σταθερότητας τής λευκής εξουσίας, οι άρχουσες τάξεις τής μιας ή τής άλλης επαρχίας δεν παραλείπουν ποτέ να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να εκμηδενίσουν την κόκκινη εξουσία. Και κει που λείπουν ακόμα οι αναγκαίες προϋποθέσεις για τη δημιουργία και την παγίωση τής κόκκινης εξουσίας, ανακύπτει ο κίνδυνος να ανατραπεί από τους εχθρούς. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η κόκκινη εξουσία που εγκαθιδρύθηκε, σε μια ευνοϊκή στιγμή, πριν απ’ τον Απρίλιο τού περασμένου χρόνου, σε περιοχές όπως τής Καντώνας, τού Χάιφενγκ και τού Λούφενγκ, στα σύνορα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί, στο νότιο τμήμα τού Χουνάν, στις περιφέρειες τού Λίλινγκ και τού Χουανγκάν, εκμηδενίστηκε από τις δυνάμεις των λευκών. Μια επαναστατική βάση δημιουργήθηκε στα σύνορα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί μετά τον Απρίλιο, σε μια περίοδο προσωρινής σταθεροποίησης, στα νότια, τής εξουσίας των κυρίαρχων τάξεων. Οι «εκστρατείες αντιποίνων» που εξαπολύθηκαν απ’ το Χουνάν και απ’ το Κιανγκσί έγιναν, γενικά, τουλάχιστον με 8 ώς 9 συντάγματα, μερικές φορές μάλιστα έφθαναν στα 18. Κι όμως, οι στρατιωτικές μας δυνάμεις, αν και δεν έφθαναν ούτε στα τέσσερα συντάγματα αγωνίσθηκαν εναντίον τού εχθρού τέσσερις ολόκληρους μήνες, διευρύνοντας καθημερινά το έδαφος τής επαναστατικής βάσης, ριζώνοντας την αγροτική επανάσταση, επεκτείνοντας τους οργανισμούς τής εξουσίας των λαϊκών μαζών, αυξάνοντας τις δυνάμεις τού κόκκινου στρατού και τής κόκκινης πολιτοφυλακής: Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα τής ορθής πολιτικής που εφάρμοζαν οι οργανώσεις τού Κόμματος (οι τοπικές και οι οργανώσεις τού στρατού) στην περιοχή των συνόρων τού Χουνάν και τού Κιανγκσί. Η πολιτική τής ειδικής επιτροπής τού Κόμματος και τής επιτροπής τού στρατού τού Κόμματος επεδίωκε την πραγματοποίηση των επόμενων καθηκόντων: Αποφασιστικός αγώνας εναντίον τού εχθρού, δημιουργία των οργάνων τής εξουσίας στο κεντρικό τής τής οροσειράς τού Λοσιαοσάν.[12] Αγώνας εναντίον των πανικοβλήτων. Ρίζωμα τής αγροτικής επανάστασης στο έδαφος τής επαναστατικής βάσης. Προσφορά στην ανάπτυξη των τοπικών κομματικών οργανώσεων τής βοήθειας των στρατιωτικών οργανώσεων τού Κόμματος. Προσφορά στην ανάπτυξη τού τοπικού στρατού τής βοήθειας των τακτικών στρατευμάτων. Συγκέντρωση των τμημάτων τού κόκκινου στρατού για να πλήξουν, στην κατάλληλη στιγμή, τον εχθρό και να προωθήσουν τις θέσεις μας. Αγώνας εναντίον τής διασποράς στρατευμάτων, για να μην μπορεί ο εχθρός να μας συντρίβει το ένα τμήμα μας ύστερα από το άλλο. Εφαρμογή τής τακτικής τής προώθησης κατά κύματα για να ευρύνουμε τα ερείσματά μας, Πάλη εναντίον τής τακτικής τής προώθησης με κλειστά τα μάτια κλπ. Μόνον η ορθότητα αυτών των τακτικών αρχών, σε συνδυασμό με τις ευνοϊκές για τον αγώνα συνθήκες που προσφέρονταν από τη διαμόρφωση τού εδάφους αυτής τής χώρας και η έλλειψη πλήρους ενότητας στα εχθρικά στρατεύματα που επιτίθεντο από το Χουνάν και από το Κιανγκσί, μας έδωσε, μέσα σε τέσσερις μήνες — απ’ τον Απρίλιο ώς τον Ιούλιο — μια σειρά από στρατιωτικές νίκες. Αν και οι στρατιωτικές δυνάμεις τού εχθρού ήταν, τις πιο πολλές φορές, μεγαλύτερες αριθμητικά από τις δικές μας, όχι μονάχα δεν κατόρθωσαν να καταστρέψουν την επαναστατική βάση, αλλά δεν μπόρεσαν ούτε την μεγαλύτερη επέκτασή της να εμποδίσουν. Και η επίδραση αυτής τής βάσης στις επαρχίες τού Χουνάν και τού Κιανγκσί μεγάλωσε από ημέρα σε ημέρα.

Ο μοναδικός λόγος τής ήττας μας, τον Αύγουστο, βρίσκεται στο γεγονός ότι ένα τμήμα από τους συντρόφους μας, επειδή δεν κατάλαβαν πως είχε επέλθει προσωρινή σταθεροποίηση στο στρατόπεδο των κυριάρχων τάξεων, εφάρμοσαν τη στρατηγική που ταιριάζει στις περιόδους που υπάρχει διάσπαση μέσα στις άρχουσες τάξεις και επιτέθηκαν με κλειστά μάτια, με σκόρπιες δυνάμεις. Αυτό κατέληξε στην ήττα τόσο στην περιοχή των συνόρων όσο και στο νότιο μέρος τού Χουνάν. Ο αντιπρόσωπος τής επαρχιακής επιτροπής τού Κόμματος στο Χουνάν, ο σύντροφος Τσιού Σιού-Σινγκ, χωρίς να μελετήσει την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί και αγνοώντας την απόφαση τής κοινής συνεδρίασης τής ειδικής επιτροπής, τής επιτροπής τού στρατού και τής κομματικής επιτροπής τού διαμερίσματος τού Γιουνγκσίν, δεν θέλησε να ακούσει τίποτε άλλο εκτός από την κατά γράμμα εκτέλεση των εντολών τής επαρχιακής επιτροπής τού Χουνάν, και αφέθηκε να επηρεαστεί από το πνεύμα που επικρατούσε στο 29ο σύνταγμα[13] τού κόκκινου στρατού, που επεδίωκε ν’ αποφύγει τη μάχη και να ξαναγυρίσει στην περιοχή από όπου προέρχονταν. Αυτό ήταν ένα πάρα πολύ μεγάλο λάθος. Η επικίνδυνη κατάσταση που δημιουργήθηκε με την ήττα, διορθώθηκε μόνο χάρη στα μέτρα που πάρθηκαν, μετά τον Σεπτέμβριο, από την ειδική επιτροπή και την κομματική επιτροπή τού στρατού για τη διόρθωση των λαθών που είχαν γίνει.

4. Η σημασία τής επαναστατικής βάσης τού Χουνάν-Κιανγκσί για τις επαρχίες τού Χουνάν, τού Χουπέι και τού Κιανγκσί

Η δημιουργία και η παγίωση, από τις ένοπλες δυνάμεις των εργατών και των αγροτών, τής συνοριακής περιοχής τού Χουνάν-Κιανγκσί, με κέντρο το Νινγκ-Κανγκ, δεν έχει μεγάλη σημασία μόνο για τις συνοριακές περιφέρειες. Το γεγονός επίσης έχει τεράστια σημασία για την ανάπτυξη τής εργατικής και τής αγροτικής εξέγερσης στο Χουνάν, στο Κιανγκσί και στο Χουπέι, που επιδιώκει την κατάληψη τής εξουσίας σ’ αυτές τις τρεις επαρχίες.

Είναι απαραίτητο να επεκτείνουμε την επίδραση τής αγροτικής επανάστασης και τής λαϊκής εξουσίας απ’ τη συνοριακή περιοχή στο βόρειο τμήμα τού Χουνάν και τού Κιανγκσί, και ακόμα και στο Χουπέι, να αυξάνουμε συνεχώς τις δυνάμεις τού κόκκινου στρατού και να τις βελτιώνουμε ποιοτικά, μέσα στις ίδιες τις μάχες, για να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν το έργο που τους αντιστοιχεί στη γενική εξέγερση που ετοιμάζεται στις τρεις επαρχίες που αναφέραμε. Να αυξήσουμε το στρατό και να βελτιώσουμε ποιοτικά τις τοπικές στρατιωτικές δυνάμεις στις περιφέρειες τής κόκκινης πολιτοφυλακής και των εργατικών και αγροτικών επαναστατικών αποσπασμάτων, ώστε από τώρα να μπορούν ν’ αγωνίζονται εναντίον των ενόπλων ανδρών των γαιοκτημόνων και των μικρών αποσπασμάτων τού εχθρού και στο μέλλον να προστατεύουν την εξουσία στην περιοχή των συνόρων. Να κατορθώσουμε ώστε τα τοπικά στελέχη να εξαρτώνται όλο και λιγότερο απ’ τη βοήθεια που τους δίνουν οι αγωνιστές τού κόκκινου στρατού και να μπορούν αυτά τα στελέχη να ενεργούν απόλυτα με τη δική τους πρωτοβουλία, να διεκπεραιώνουν τα ίδια τη δουλειά που χρειάζεται στη συνοριακή περιοχή και να μπορούν στο μέλλον να συμπληρώνουν τα στελέχη τού κόκκινου στρατού, για να αποσπώνται αγωνιστές για τα καινούργια εδάφη τής επαναστατικής βάσης. Αυτά είναι τα πολύ σοβαρά καθήκοντα τής κομματικής οργάνωσης τής συνοριακής περιοχής, όσον αφορά την ανάπτυξη τής εξέγερσης στο Χουνάν, στο Χουπέι και στο Κιανγκσί.

5. Το οικονομικό πρόβλημα

Μέσα στις συνθήκες τής ολοκληρωτικής περικύκλωσης από τις λευκές δυνάμεις, η έλλειψη ειδών πρώτης ανάγκης και ρευστού χρήματος στο στρατό δημιούργησε ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα. Η μεγάλη και παρατεταμένη έλλειψη καθώς και η ακρίβεια, στη μεθοριακή περιοχή τής κόκκινης εξουσίας των ειδών πρώτης ανάγκης, όπως το αλάτι, τα υφάσματα και τα φάρμακα ύστερα από την ενίσχυση τού εχθρικού μπλοκ μέσα στον τελευταίο χρόνο, δημιούργησαν μερικές φορές τρομερά δύσκολες βιοτικές συνθήκες για τις εργατικές, τις αγροτικές, τις μικροαστικές[14] μάζες, καθώς και για τους μαχητές τού κόκκινου στρατού. Ο κόκκινος στρατός πρέπει να πολεμάει και συγχρόνως να προμηθεύεται τρόφιμα. Δεν υπάρχουν τα μέσα για να εξασφαλιστούν στους μαχητές, εκτός από το ρύζι, πέντε φενγκ για καθημερινή μερίδα. Η τροφή είναι ανεπαρκής και υπάρχουν στο στρατό πολλοί άρρωστοι — ιδιαίτερα υποφέρουν οι νοσηλευόμενοι τραυματίες μαχητές. Είναι φανερό πως, όσο δεν θα έχουμε αναλάβει την εξουσία σ’ ολόκληρη τη χώρα, τέτοιες δυσκολίες θα είναι αναπόφευκτες. Αλλά είναι εξαιρετικά αναγκαίο να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να τα βγάλουμε πέρα, να βελτιώσουμε τις βιοτικές συνθήκες και ιδιαίτερα να βελτιώσουμε, όσο γίνεται, τον εφοδιασμό τού κόκκινου στρατού. Αν η κομματική οργάνωση τής συνοριακής περιοχής δεν καταφέρει να λύσει όπως πρέπει το οικονομικό πρόβλημα και αν η σταθεροποίηση των εχθρικών δυνάμεων διαρκέσει σχετικά για πολύ διάστημα, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε πολύ μεγάλες δυσκολίες αναφορικά με την παγίωση τής εξουσίας σ’ αυτή την περιοχή. Γι’ αυτό ο κάθε κομμουνιστής πρέπει να στρέψει όλη του την προσοχή για την πλήρη λύση τού οικονομικού προβλήματος.

6. Το πρόβλημα των στρατιωτικών βάσεων

Ένα άλλο καθήκον αντιμετωπίζει η κομματική οργάνωση τής συνοριακής περιοχής: Να στερεώσει τις στρατιωτικές βάσεις στα διαμερίσματα τού Ουτσίνγκ[15] και τού Τσιού-Λουνγκ. Η ορεινή περιοχή τού Ουτσίνγκ στα σύνορα των περιφερειών τού Γιουνγκσίν, τού Λινγκσιάν, τού Νινγκ-Κανγκ και τού Σουιτσουάν, όπως και μέσα στην ορεινή περιοχή τού Τσιουλούνγκ, στα σύνορα των περιφερειών τού Γιουνγκσίν, τού Νινγκ-Κανγκ, τού Τσιουλούνγκ και τού Λιανχούα, παρουσιάζουν έξοχη εδαφολογική διαμόρφωση, ιδιαίτερα το Ουστίνγκ, όπου το έδαφος πολύ δύσκολα πλησιάζεται και όπου, εξάλλου, ο στρατός έχει την υποστήριξη των λαϊκών μαζών. Οι περιοχές αυτές, ως συνοριακές περιοχές, όχι μονάχα αποτελούν σπουδαίες στρατιωτικές βάσεις για σήμερα, αλλά, το σπουδαιότερο, την ίδια σημασία θα έχουν και στο μέλλον, όταν θα αναπτυχθεί η εξέγερση στις τρεις επαρχίες τού Χουνάν, τού Χουπέι και τού Κιανγκσί. Η παγίωση αυτών των βάσεων απαιτεί:

1. Την κατασκευή γερών αμυντικών έργων.
2. Τη συγκέντρωση τροφίμων σε αρκετή ποσότητα..
3. Τη δημιουργία ενός καλά οργανωμένου νοσοκομείου για τον κόκκινο στρατό.

Η κομματική οργάνωση τής συνοριακής περιοχής πρέπει ν’ αφιερώσει όλες της τις προσπάθειες για την αποτελεσματική πραγματοποίηση των τριών αυτών καθηκόντων.


[1] Απόσπασμα τής απόφασης που συνέταξε ο σύντροφος Μάο Τσε-Τουνγκ για τη δεύτερη Διάσκεψη τού Κόμματος τής συνοριακής περιοχής των Χουνάν Κιανγκσί. Η απόφαση αυτή έφερε τον τίτλο: «Τα πολιτικά ζητήματα και τα καθήκοντα των κομματικών οργανώσεων τής συνοριακής περιοχής».
[2] Ο σύντροφος Μάο Τσε-Τουνγκ εννοεί εδώ την εθνική αστική τάξη. Ο σύντροφος Μάο Τσε-Τουνγκ εξήγησε λεπτομερειακά σε τι βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στην εθνική αστική τάξη και στη μεγάλη μεταπρατική αστική τάξη, στα έργα του: «Η τακτική τής πάλης εναντίον τού ιαπωνικού ιμπεριαλισμού» (Δεκέμβριος 1935) και «η Κινεζική επανάσταση και το κινεζικό κομμουνιστικό Κόμμα» (Δεκέμβριος 1939).
[3] Οι κλίκες τού Τσανγκ Κάι-Σεκ, τού Κουανγκσί (με επικεφαλής τους μιλιταριστές Λι Τσουνγκ-Γεν και Πάι Τουνγκ-Σι), τού Φενγκ Γιούι-Σιανγκ και τού μιλιταριστή τού Σανσί Γιάν Σι-Σαν συμμάχησαν για να πολεμήσουν εναντίον τού Τσανγκ Τσο-Λιν και τον Ιούνιο τού 1928, κατέλαβαν το Πεκίνο και το Τιεντσίν.
[4] Τσανγκ Τσο-Λιν: αρχηγός τής μιλιταριστικής κλίκας τού Φενγκτιάν (Μούκντεν), πειθήνιο όργανο των Ιαπώνων ιμπεριαλιστών. Μετά την ήττα τού Ου Πέι-Φου στη διάρκεια τού δεύτερου πολέμου, ανάμεσα στους μιλιταριστές τού Φενγκτιάν και τού Τσίλι (1924), ο Τσανγκ Τσο-Λιν έγινε ο ισχυρότερος μιλιταριστής τής βόρειας Κίνας. Στα 1926, συμμαχώντας με τον Ου Πέι-Φου, κατέλαβε το Πεκίνο, και αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει τον Ιούνιο τού 1928, για να αποσυρθεί στα νοτιοανατολικά. Δολοφονήθηκε όμως από τους Ιάπωνες ιμπεριαλιστές που ανατίναξαν το τραίνο του.
[5] Όταν ο Τσανγκ Κάι-Σεκ άρχισε, ανοικτά και αναίσχυντα να παίρνει το δρόμο τής συμφιλίωσης με τους Ιάπωνες εισβολείς, μετά απ’ την κατάληψη τού Τσινάν στις 3 Μαΐου 1928, ένα τμήμα τής εθνικής αστικής τάξης, που είχε υποστηρίξει τότε το αντεπαναστατικό πραξικόπημα τού 1927, επιχείρησε να προκαλέσει βαθμιαία μια επίσημη αντίθεση στην εξουσία τού Τσανγκ Κάι-Σεκ, επιδιώκοντας με τούτο άλλωστε ιδιοτελείς σκοπούς. Είδαμε να εμφανίζεται, μέσα σ’ αυτή τη συμμορία, μια αντεπαναστατική ομάδα κερδοσκόπων τής πολιτικής: Ο Ουάνγκ Τσινγκ-Ουέι, ο Τσενγκ Κουάνγκ-Πο κ.λπ., που, στο Κουόμιντανγκ, σχημάτισε την κλίκα των «αναδιοργανωτών».
[6] Στα 1928, με την υποστήριξη των αγγλο-αμερικάνων ιμπεριαλιστών, ο Τσανγκ Κάι-Σεκ εισέβαλε στη βόρεια Κίνα για να χτυπήσει τον Τσανγκ Τσο-Λιν. Προσπαθώντας να ανακόψουν την επέκταση τής αγγλο-αμερικανικής επιρροής στη βόρεια Κίνα οι Ιάπωνες ιμπεριαλιστές κατέλαβαν με τις ένοπλες δυνάμεις την πρωτεύουσα τού Σαντούνγκ, το Τσινάν και έκοψαν τη σιδηροδρομική γραμμή τού Τιεντσίν-Πουκέου. Στις 3 Μαΐου, οι Ιάπωνες κατακτητές άρχισαν μια τρομερή σφαγή στο Τσινάν, δολοφονώντας ένα πλήθος Κινέζων πολιτών. Αυτή η σφαγή ονομάστηκε «αιματηρά γεγονότα τού Τσινάν».
[7] Από την άποψη τής οργάνωσης, η κόκκινη εξουσία, στην Κίνα, πλησιάζει την σοβιετική εξουσία. Τα σοβιέτ, δηλαδή οι συνελεύσεις των αντιπροσώπων, ως μορφή πολιτικής εξουσίας, δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά απ’ την εργατική τάξη τής Ρωσίας στην επανάσταση τού 1905. Βασιζόμενοι στη μαρξιστική θεωρία, ο Λένιν και ο Στάλιν κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η σοβιετική δημοκρατία αποτελούσε την καλύτερη μορφή πολιτικής οργάνωσης τής κοινωνίας στη μεταβατική περίοδο απ’ τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό. Στα 1917, στην Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία, υπό την ηγεσία τού μπολσεβίκικου κόμματος, τού Λένιν και τού Στάλιν, εγκαθιδρύθηκε για πρώτη φορά στον κόσμο η δικτατορία τού προλεταριάτου — η σοβιετική, σοσιαλιστική Δημοκρατία. Μετά την ήττα τής κινεζικής επανάστασης, στα 1927. όταν γίνανε, σε διάφορες περιοχές, λαϊκές επαναστατικές εξεγέρσεις υπό την ηγεσία τού κινεζικού κομμουνιστικού κόμματος, με επικεφαλής του τον Μάο Τσε-Τουνγκ, η πολιτική εξουσία των λαϊκών μαζών πήρε την μορφή των συνελεύσεων των αντιπροσώπων. Όμως σ’ αυτό το στάδιο τής επανάστασης στην Κίνα, η εξουσία αυτή είχε το χαρακτήρα τής λαϊκής δημοκρατικής δικτατορίας που πραγματοποιούσε την επανάσταση μιας καινούργιας αντιιμπεριαλιστικής και αντιφεουδαρχικής δημοκρατίας, υπό την ηγεσία τού προλεταριάτου. Σ’ αυτό βρίσκεται η διαφορά με την ΕΣΣΔ, όπου η εξουσία είχε τον χαρακτήρα τής δικτατορίας τού προλεταριάτου.
[8] Στη διάρκεια τού δευτέρου παγκόσμιου πολέμου μια σειρά από αποικιακές χώρες τής Άπω Ανατολής, που βρίσκονταν προηγούμενα υπό την κυριαρχία των Άγγλων, Αμερικάνων, Γάλλων και Ολλανδών ιμπεριαλιστών, τις κατέλαβαν οι Ιάπωνες ιμπεριαλιστές. Οι εργάτες, οι αγρότες, οι μικροαστοί των πόλεων και ένα τμήμα τής εθνικής αστικής τάξης αυτών των χωρών, υπό την ηγεσία των κομμουνιστικών κομμάτων, εκμεταλλευόμενοι τις αντιθέσεις ανάμεσα στους Άγγλους, Αμερικανούς, Γάλλους και Ολλανδούς ιμπεριαλιστές, από τη μια μεριά, και στον ιαπωνικό ιμπεριαλισμό, από την άλλη, οργάνωσαν ένα πλατύ ενιαίο μέτωπο πάλης εναντίον τής φασιστικής επίθεσης, δημιούργησαν αντιιαπωνικές βάσεις και εξαπέλυσαν εναντίον τής Ιαπωνίας ένα λυσσώδη ανταρτοπόλεμο. Έτσι δημιουργήθηκαν οι βάσεις για τις μεταβολές στην πολιτική κατάσταση που υπήρχε πριν απ’ το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Στο τέλος αυτού τού πολέμου, οι Ιάπωνες ιμπεριαλιστές εκδιώχθηκαν απ’ αυτές τις αποικίες, οι Αμερικανοί, οι Άγγλοι, οι Γάλλοι και οι Ολλανδοί ιμπεριαλιστές προσπάθησαν να επανεγκαταστήσουν σ’ αυτές την παλιά τους κυριαρχία. Οι λαοί όμως των αποικιών κατόρθωσαν, στη διάρκεια τού πολέμου κατά τής Ιαπωνίας, να συγκροτήσουν αρκετά σοβαρές ένοπλες δυνάμεις και δε θέλουν καθόλου να εξακολουθήσουν να ζουν όπως άλλοτε. Εξάλλου, με την αύξηση τής ισχύος τής Σοβιετικής Ένωσης και με την κατάρρευση ή την εξασθένιση, στη διάρκεια τού πολέμου, όλων των ιμπεριαλιστικών κρατών — μ’ εξαίρεση τις Ενωμένες Πολιτείες — και με τη νίκη ακόμα τής κινεζικής Επανάστασης, που άνοιξε μια ρωγμή στο ιμπεριαλιστικό μέτωπο, ολόκληρο το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, στο σύνολό του, κλονίστηκε σοβαρά. Έτσι οι λαοί των αποικιακών χωρών τής Ανατολής, τουλάχιστο ορισμένοι απ’ αυτούς, είχαν την ευκαιρία να διατηρήσουν, όπως έγινε περίπου στην περίπτωση τής Κίνας, επαναστατικές βάσεις σε ποικίλες διαστάσεις, και την επαναστατική εξουσία για μεγάλη περίοδο, να διεξαγάγουν σταθερά ένα μακροχρόνιο ασιατικό πόλεμο, να περικυκλώσουν πόλεις που βρίσκονταν στο κέντρο των επαναστατημένων επαρχιών και να προχωρήσουν βαθμιαία στην κατάκτηση των πόλεων, στην πραγματοποίηση τής ολοκληρωτικής νίκης στις χώρες τους. Υπό το φως τής καινούργιας αυτής κατάστασης, η εκτίμηση που έδωσε ο σύντροφος Μάο Τσε-Τούνγκ, στα 1928, τη δυνατότητα τής εγκαθίδρυσης τής επαναστατικής εξουσίας στις αποικίες, που βρίσκονται υπό τον άμεσο έλεγχο των ιμπεριαλιστών, τροποποιήθηκε.
[9] [Λείπει]
[10] Πρόκειται για την πάλη που αντιτάχθηκε σε διάφορες περιοχές απ’ τις λαϊκές μάζες υπό την ηγεσία τού κομμουνιστικού κόμματος, ως απάντηση, στις αντεπαναστατικές δυνάμεις, στην περίοδο που ακολούθησε αμέσως μετά τις προδοσίες τού Τσιάνγκ Κάι-Σεκ στα 1927, κι έπειτα τού Ουάνγκ Σινγκ-Ουέι. Στις 11 Δεκεμβρίου 1927, στην Καντώνα, οι εργάτες και οι επαναστάτες φαντάροι εξεγέρθηκαν, εγκαθίδρυσαν τη λαϊκή εξουσία και έδωσαν λυσσώδεις μάχες εναντίον των αντεπαναστατικών δυνάμεων που υποστηρίζονταν άμεσα απ’ τους ιμπεριαλιστές. Εξαιτίας όμως τής πολύ μεγάλης δυσαναλογίας που υπήρχε ανάμεσα στις δυνάμεις αυτές, η λαϊκή εξέγερση τελικά νικήθηκε. Από το 1923-25, οι αγρότες των περιφερειών τού Χάιφενγκ και τού Λούφενγκ, στην ανατολική παραθαλάσσια περιοχή τού Κουανγκτούνγκ, είχαν εξαπολύσει υπό την ηγεσία ενός κομμουνιστή, τού συντρόφου Πενγκ Μπάι, ένα ισχυρό κίνημα, που πρόσφερε στον εθνικό επαναστατικό στρατό τής Καντώνας ουσιαστική βοήθεια στις δυο εκστρατείες που ανέλαβε εναντίον τής αντεπαναστατικής κλίκας τού Τσενγκ Τσιουνγκ-Μινγκ. Ύστερα από το αντεπαναστατικό πραξικόπημα τού Τσανγκ Κάι-Σεκ τής 12 τού Απριλίου τού 1927, οι αγρότες αυτής τής περιοχής εξεγέρθησαν τρεις φορές συνεχώς: τον Απρίλιο, το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο και εγκατέστησαν την επαναστατική εξουσία στις περιφέρειες τού Χάιφενγκ και τού Λούφενγκ, που διατηρήθηκε ως τον Απρίλιο τού 1928, οι αγρότες τού ανατολικού τμήματος τού Χουνάν, που είχαν εξεγερθεί το Σεπτέμβριο τού 1927 καταλάβανε μια περιοχή που περιλάβαινε τις περιφέρειες τού Λιουγιάνγκ, τού Πινγκτσιάνγκ, τού Λίλινγκ και τού Τσουτσέου. Την ίδια εποχή μερικές δεκάδες χιλιάδες αγρότες εξεγέρθησαν με τα όπλα στα χέρια, στις περιφέρειες τού Σιαοκάν, τού Μάτσενγκ και τού Χουανγκάν στο βορειανατολικό τμήμα τού Χουπέι και κατέλαβαν την πρωτεύουσα τής περιφέρειας τού Χουανγκάν επί τριάντα και περισσότερο μέρες. Στο νότιο τμήμα τού Χουνάν, οι επαναστατημένοι αγρότες των περιφερειών τού Ίντσανγκ, τού Τσεντσέου, τού Λεϊγιάνγκ, τού Γιουνγκσίνγκ και τού Τσεσίνγκ εγκατέστησαν, τον Ιανουάριο τού 1928, επαναστατική κυβέρνηση, που κράτησε τρεις μήνες.
[11] Η κόκκινη πολιτοφυλακή: Λαϊκές ένοπλες δυνάμεις στο έδαφος των επαναστατικών βάσεων. Οι αγωνιστές τής κόκκινης πολιτοφυλακής εκτελούσαν την υπηρεσία τους χωρίς να διακόπτουν τη δουλειά τους.
[12] Το Λοσιαοσάν: Μεγάλη οροσειρά στα σύνορα τού Κιανγκσί και τού Χουνάν. Το κεντρικό τμήμα της το αποτελούν τα όρη Τσινγκανγκσάν.
[13] [Στο αγγλικό κείμενο: 28ο Σύνταγμα]
[14] Με τους μικροαστούς, για τους οποίους μιλάει εδώ ο σύντροφος Μάο Τσε-Τουνγκ, εννοεί, εκτός από την αγροτιά, τους βιοτέχνες, τους μικρούς εμπόρους, τους ανθρώπους των ελευθέρων επαγγελμάτων και τους εκπροσώπους των διανοουμένων που προέρχονται απ’ τη μικροαστική τάξη. Στην Κίνα, οι εκπρόσωποι αυτών των κοινωνικών στρωμάτων ζουν κυρίως στις πόλεις, αλλά βρίσκουμε ένα αρκετά μεγάλο αριθμό απ’ αυτούς στην ύπαιθρο. Βλέπε «Οι τάξεις τής κινεζικής κοινωνίας» σελ.9 αυτού τού τόμου.
[15] Με την ορεινή περιοχή Ουτσίνγκ Τσινγκ-Κανγκσάν, εννοούμε την περιοχή Τατσίνγκ-Σιαντσίνγκ-Τσουγκ[-]Τσινγκ-Σιατσίνγκ που απλώνεται στις τέσσερις περιφέρειες τού Γιουνγκσίν, τού Νινγκ-Κανγκ και τού Σουιτσουάν στο δυτικό Κιανγκσί και τού Λινγκσιάν στο ανατολικό Χουνάν.

 

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s