RSS

Διαφορά και Επανάληψη

04 Ιον.

Avec la gauche grecque, pour une Europe démocratique !

Ποιος να το φανταζόταν ότι οι λενινιστές «ιδρυτές πατέρες» του ευρωέθνους που ανέλαβαν τη σωτήρια πρωτοβουλία να συντάξουν, εν μέσω νυκτός, την «ιδρυτική πράξη» τής νέας Ευρώπης (πβ. Έλμ. Κουβελάκης: «founding act») δεν θα ήταν άλλοι από τα μέλη της «συμμορίας των τεσσάρων»: — ο επικεφαλής τής Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Τσε Μανουέλ),  ο πρόεδρος τής ΕΚΤ (Μάριο Τρότσκι), ο πρόεδρος τού Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (Χέρμαν βαν Ένγκελς) και ο επικεφαλής τού Γιούρογκρουπ (Τσανγκ Κάι-Σόι-Γιουν-Κερ)!

Αλεξία Κεφαλά στο κανάλι France 5 για τον «κοινωνικό ρόλο» τής ακροδεξιάς

 Α.Κ. «Αυτό που συμβαίνει είναι ότι το νεοναζιστικό κόμμα που ονομάζεται ΧΑ είναι ένα κόμμα που απέκτησε τη φήμη ότι ρίχνει ξύλο στους μετανάστες στους δρόμους τής Αθήνας. Ότι «ξεβρομίζει» εντός εισαγωγικών τις παλιές συνοικίες τής Αθήνας όπου ζουν ηλικιωμένοι που φοβούνται να βγουν από τα σπίτια τους και που τώρα αισθάνονται πράγματι ασφαλείς· είναι τόσα πολλά τα κρούσματα ρατσιστικών επιθέσεων στην εν λόγω περιοχή που οι μετανάστες πλέον φοβούνται και αφήνουν στην ησυχία τους τον κόσμο, κατεβαίνουν [ασαφές αν αναφέρεται στον «κόσμο» ή στους «χρυσαυγίτες»] περισσότερο στις πλατείες, στις παιδικές χαρές και οι κάτοικοι έτσι αισθάνονται πιο σίγουροι».

Y. C. «Χρησιμοποιώ επίτηδες τον όρο για να σας δώσω την ευκαιρία να μας διευκρινίσετε την κατάσταση, μας λέτε λοιπόν ότι [οι χρυσαυγίτες] επιτελούν έναν κοινωνικό ρόλο και ότι είναι αποτελεσματικότεροι από την αστυνομία;»

Α.Κ. «Ακούστε, στην Αθήνα, απλώς υπάρχουν υπερβολικά πολλοί λαθραίοι […] Οι χρυσαυγίτες, είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει, αλλά είναι αυτοί που όχι μόνο ξεβρόμισαν τις συνοικίες [εδώ αφαιρέθηκαν τα εισαγωγικά], αλλά αν κάποιου του κλέψουν την τσάντα ή αν κάποιος έχει ένα διαμέρισμα που το νοικιάζει και στο οποίο διαμένουν παράνομα λαθρομετανάστες, δεν φωνάζει πια την αστυνομία, αλλά την Χρυσή Αυγή. Και οι χρυσαυγίτες όχι μόνο καθαρίζουν τα διαμερίσματα από τους μετανάστες, αλλά τα ξαναβάφουν, αλλάζουν τις κλειδαριές και τα ξαναδίνουν στον κόσμο [τ.έ στους ιδιοκτήτες]».

«Έτσι εδραίωσαν την παρουσία τους στις μεγαλουπόλεις […] επιτελώντας κοινωνικό έργο με τους ηλικιωμένους, με τους ιδιοκτήτες»

Y. C.: «Όπως οι αδελφοί μουσουλμάνοι στις αραβικές χώρες.»

[Με τις υγείες σας, για την «αθηναϊκή άνοιξη»]


Όσον αφορά σε μια προς δημοσίευση επιστολή στη Libération για την «Αριστερά»:

Θα ήθελα να κλείσω το σημείο αυτό λέγοντας ότι η «αριστερά», εδώ και ενάμιση αιώνα (από την εποχή τής Κομούνας;) είναι το όνομα τής αντιδραστικής μορφής στην πολιτική. Τα ίδια τα γεγονότα το αποδεικνύουν. Και εμφανίζεται πάντα η «αριστερά» … από τότε που υπάρχει κάποια αλήθεια. Αυτός είναι και ο λόγος που η «αριστερά» δεν μπορεί να εκλείψει: είναι το σύγχρονο όνομα τού αντιδραστικού υποκειμένου στο πολιτικό πεδίο, εγγενώς ενσωματωμένη στον κανονιστικό του πυρήνα3 (θα ήταν ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε τι είναι η «αριστερά» στην τέχνη, στον έρωτα, στην επιστήμη)4. Εάν η έξοδος από το Σπήλαιο πραγματοποιείται αναγκαστικά με βίαιο τρόπο, θα πρέπει πάνω απ’ όλα να γυρίσουμε την πλάτη στις υποκειμενικές μορφές υποδούλωσης· σε τελική ανάλυση, δηλαδή, να αρνηθούμε να συναινέσουμε στην αποδοχή τής ιδέας ότι μπορεί να βελτιωθεί το «κράτος» των πραγμάτων. Εν προκειμένω, το υποκειμενικά βίαιο στοιχείο έγκειται στη ρήξη με την «αριστερά». Και αυτό γιατί εκείνο που εμποδίζει τη γενίκευση τής χειραφετικής Ιδέας είναι το ότι στην πραγματικότητα αυτή δεν είναι η μόνη που προβάλλεται: την ακολουθεί πάντα σαν τη σκιά της η Ιδέα τής «αριστεράς», η Ιδέα δηλ. που προσποιείται ότι λέει ακριβώς τα ίδια με την χειραφετική Ιδέα, με τη μόνη διαφορά ότι η Ιδέα τής «αριστεράς» δεν μπαίνει στον μπελά να επιχειρήσει την έξοδο. Κάθε έξοδος περιλαμβάνει ουσιαστικά μια διπλή ρήξη: πρέπει κατ’ αρχάς να προσπελάσουμε το καθεστώς τής Ιδέας, δηλ. να αποδεχθούμε ότι κάτι πράγματι συμβαίνει· από τη στιγμή όμως που θα έχει επιτευχθεί η πρώτη αυτή ρήξη, χρειάζεται ακόμη να γυρίσουμε την πλάτη στην αντιδραστική συστημική οργάνωση, δηλ. στην Ιδέα ότι μπορούμε να εξασφαλίσουμε την έξοδο μέσω τής εμμενούς βελτίωσης αυτού που υπάρχει. Συνεπώς, δεν πρόκειται πλέον για αντιπαράθεση μεταξύ Ιδέας και φαινομένου, όπως συμβαίνει με την πρώτη ρήξη, αλλά για σύγκρουση μεταξύ δύο Ιδεών. Θα προτείνονται πράγματι πάντοτε δύο Ιδέες έναντι τού συμβάντος.

Α.Μπαντιού


[3] Σημ. Μετ. Η φράση είναι δυσνόητη: [la gauche/le nom moderne du sujet réactif … est [en la matière] matriciel]. Να σημειωθεί ότι με τον όρο «principe matriciel» δηλώνεται η «κανονιστική μήτρα ή ο κανονιστικός πυρήνας» των συνταγματικών ελευθεριών στο Γαλλικό συνταγματικό δίκαιο. Είναι πιθανόν ο Μπαντιού να εξισώνει εδώ την «πολιτική» ως «δόξα» και την «αριστερά».

[4] Σημ. τού Ν. Φισέρ Eπί τού ενδιαφέροντος θέματος τής «αριστεράς» στον έρωτα, μπορούμε ίσως να βρούμε υλικό προς σκέψη στην τελευταία ταινία τού Τζέιμς Γκρέι, «Δύο εραστές».

Advertisements
 

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s