RSS

Το (αντιφά) μέτωπο τής Χάιδως—Νέας Σποράς και Εσοδείας-ΕΚΜ

20 Σεπτ.

(Όταν η «Αυγή» έβγαλε τη «χρυσή»: Oh, come, Mister tally man, tally me banana)


Η Καρολίν Φουρέστ στη γιορτή τής Ουμανιτέ: η εκδοχή για το συμβάν από την πλευρά των «Indivisibles»
Bader Lejmi & Myrto S.

(μέλος των «Indivisibles» & φεμινίστρια, αντίστοιχα)

Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας: δεν έχουμε καμία σχέση ούτε με το γκρουπούσκουλο «Égalité & Réconciliation» ούτε και με οποιαδήποτε άλλη ακροδεξιά οργάνωση. Είμαστε απλώς αντιρατσιστές ακτιβιστές — όπως ευτυχώς και πολλοί άλλοι συμπολίτες μας — και δεν είχαμε σκοπό να εγκαταλείψουμε την ανωνυμία μας, πριν διαβάσουμε τα ψέματα που ειπώθηκαν και γράφτηκαν για μας στα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Αλλά ας περάσουμε τώρα στα γεγονότα.

Η Καρολίν Φουρέστ και οι «Indivisibles»: μια μακρά ιστορία

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012, στις πέντε το απόγευμα: στα πλαίσια τής γιορτής τής Ουμανιτέ, η Καρόλιν Φουρέστ είχε προσκληθεί να συμμετάσχει σε συζήτηση με θέμα «Πώς να αντιμετωπίσουμε το Εθνικό Μέτωπο [FN];», που θα διεξαγόταν στη σκηνή «Οι Φίλοι τής Ουμανιτέ». Μια εβδομάδα νωρίτερα, τριάντα περίπου αντιρατσιστές ακτιβιστές είχαν συντάξει ανοιχτή επιστολή προς τους διοργανωτές τής Γιορτής τής Ουμανιτέ, όπου εξέφραζαν την αποδοκιμασία τους για την πρόσκληση, ενώ η «Union Juive Française pour la Paix» [Εβραιογαλλική Ένωση για την Ειρήνη] εξέδωσε επίσης ανακοινωθέν τύπου με ανάλογο περιεχόμενο.

Δεν υπήρχε κανείς πιο αρμόδιος από την Καρολίν Φουρέστ για να προτείνει μια στρατηγική πάλης ενάντια στο Εθνικό Μέτωπο; Για παράδειγμα, ο κοινωνιολόγος Saïd Bouamama, συγγραφέας πολλών έργων για την εθνική ταυτότητα και τις διακρίσεις, ο αντιρατσιστής και αντισεξιστής ακτιβιστής Pierre Tevanian, συγγραφέας τού «Dictionnaire de la lepénisation des esprits» [Λεξικού τής λεπενοποίησης των νοοτροπιών], ή η δημοσιογράφος Rokhaya Diallo, φεμινίστρια και αντιρατσίστρια ακτιβίστρια, συγγραφέας τού «Racisme mode d’emploi» [Ρατσισμός: Οδηγίες Χρήσεις]; Επιπλέον, οι προαναφερθέντες δεν κρύβουν το γεγονός ότι ανήκουν στον χώρο αριστερά τής αριστεράς, με άλλα λόγια ανήκουν στην «κατηγορία» εκείνων που δεν πηγαίνουν στη γιορτή τής Ουμανιτέ μόνο για να παρακολουθήσουν τις συναυλίες. Πρόκειται επομένως για αληθινούς «Φίλους τής Ουμανιτέ».

Από την άλλη μεριά όμως, το βιογραφικό τής Καρολίν Φουρέστ περιέχει μια πολύ πιο εντυπωσιακή πιστοποίηση στον τομέα τού αντιρατσισμού: το πρώτο βραβείο «Y’a Bon Awards» στην κατηγορία «Les Experts Chronikers» [Έμπειροι Χρονικογράφοι], με το οποίο τιμάται ο/η χρονικογράφος που διέδωσε τις περισσότερες ρατσιστικές προκαταλήψεις στη διάρκεια τού έτους.[1] Ο ρατσισμός δεν είναι μόνο έργο κάποιων «κακών» προσωπικοτήτων, όπως τού πατέρα και κόρης Λεπέν, αλλά είναι πάνω από όλα ένα σύστημα που τροφοδοτείται από τη μαζική διάδοση ρατσιστικών στερεοτύπων και προκαταλήψεων εκ μέρους ατόμων που έχουν μεγάλη απήχηση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως επίσης και δημόσια νομιμοποίηση. Αυτό συμβαίνει στην περίπτωση τής Καρολίν Φουρέστ που, στο παράθεμα που της χάρισε το βραβείο, απορρίπτει το αίτημα μη-μικτών αθλητικών δραστηριοτήτων από πλευράς «συλλόγων που όχι μόνο ζητούν αθλητικούς χώρους για την οργάνωση τουρνουά μπάσκετ με τη συμμετοχή αποκλειστικά — «καλυμμένων» — γυναικών, αλλά χρησιμοποιούν τις εν λόγω εκδηλώσεις για την άντληση κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση τής Χαμάς». Ωστόσο, μέχρι αποδείξεως τού εναντίου, οι ομάδες τού μπάσκετ σε ελάχιστες περιπτώσεις είναι μικτές, ενώ — και εδώ είναι το παράλογο τής υπόθεσης — οι μουσουλμάνες γυναίκες καλύπτουν το πρόσωπό τους, μόνο αν παρευρίσκονται στην αίθουσα και άνδρες … Ας παραβλέψουμε δε την ευκολία με την οποία συμφύρεται η ανθρωπιστική υποστήριξη στους πληθυσμούς τής Παλαιστίνης με την υποστήριξη στη συγκεκριμένη ισλαμική πολιτική οργάνωση, θέμα που αναλύθηκε από [τον/την] Noria, μέλος των «Indivisibles» τον Δεκέμβρη τού 2010.

Μετά την τελετή, η Καρολίν Φουρέστ εκτόξευσε λίβελους σε βάρος τής Rokhaya Diallo, κατηγορώντας την για απόπειρα σε βάρος τής ζωής της, ενώ απείλησε με μήνυση τους «Indivisibles», όπως επίσης και τον πρόεδρο και τα μέλη τής ελλανοδίκου επιτροπής των «Y’a Bon Awards». Περίεργη, θα έλεγε κανείς, αντίδραση από μια τόσο φλογερή υπέρμαχο τής ελευθερίας τής έκφρασης! Η φεμινίστρια Christine Delphy απήθυνε ήδη δημόσια έκκληση για συλλογή υπογραφών ως απάντηση στις συκοφαντίες τής Καρολίν Φουρέστ.

Εφόσον η Φουρέστ δεν ήρθε να παραλάβει το βραβείο της, θελήσαμε να επωφεληθούμε τής παρουσίας της στη γιορτή τής Ουμανιτέ, για να της το δώσουμε αυτοπροσώπως. Γνωρίζαμε ότι θα είχαμε να κάνουμε με τους σεκιουριτάδες, αλλά υπολογίζαμε στην υποστήριξη και τη συνδρομή ενός μέρους τού κοινού, γιατί, είτε το θέλει το «Κόμμα τής Αριστεράς» [PdG] είτε όχι, η γιορτή τής Ουμανιτέ είναι και δική μας γιορτή. Δεν μπορούσαμε όμως να φανταστούμε μέχρι ποιου σημείου θα αντιστρέφονταν οι ρόλοι τού θύτη και τού θύματος!

Οι κατηγορίες που μας βαρύνουν

Μας κατηγορούν ότι ασκήσαμε σωματική βία σε βάρος τής λευκής περιστεράς Καρολίν Φουρέστ και, πιο συγκεκριμένα, ότι εκτοξεύσαμε αντικείμενα εναντίον της, ότι συνωμοτήσαμε με την άκρα δεξιά, ότι διευκολύνουμε το παιχνίδι τού Εθνικού Μετώπου, ότι δεν σεβόμαστε την ελευθερία έκφρασης και τον δημοκρατικό διάλογο και, σαν να μην έφταναν αυτά, μας πληροφόρησαν ότι ως «επισκέπτες» κάναμε κατάχρηση τής φιλοξενίας τους, επιδιώκοντας «την επαναφορά τού εγκλήματος τής βλασφημίας».

Εν ολίγοις, βιώσαμε από πρώτο χέρι την αλήθεια τής θεωρίας των «Indivisibles» περί μιντιακού ρατσισμού: ότι, σε σύγκριση με την άκρα δεξιά, οι δημόσιες προσωπικότητες διαθέτουν μεγαλύτερη δύναμη επιρροής και διάδοσης ρατσιστικών προκαταλήψεων. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε τα γεγονότα από τη δική μας σκοπιά.

Η δική μας εκδοχή

Για τη συγκεκριμένη δράση μαζευτήκαμε είκοσι περίπου ακτιβιστές,[2] έχοντας συμφωνήσει να προσπαθήσουμε να παραδώσουμε το βραβείο στην Καρολίν Φουρέστ. Η «επιχείρηση μπανάνα» θα ολοκληρωνόταν τη στιγμή τής πραγματοποίησης τής απόπειρας, ασχέτως αν θα επιτυγχάναμε ή όχι. Η δράση μας θα ήταν ειρηνική και μη βίαιη και είχαμε αποφασίσει να μη αντιδράσουμε στις (προβλέψιμες) ενέργειες των σεκιουριτάδων τής «Γιορτής».

Είχαμε μαζί μας και φυλλάδια, όπου εξηγούσαμε το σκεπτικό τής δράσης μας, σε περίπτωση που δεν θα παίρναμε τον λόγο. Οι ακτιβιστές θα έπαιρναν θέση μπροστά από το κοινό, επιδοκιμάζοντας και χειροκροτώντας τη Φουρέστ, σαν να επρόκειτο για πραγματική τελετή απονομής, και μάλιστα πριν προλάβουν να αρχίσουν τα γιουχαΐσματα άλλοι πολιτικοί της αντίπαλοι που πολύ πιθανόν βρίσκονταν ήδη στη σκηνή των «Φίλων».[3]

Το σύνθημα για να αρχίσει η επιχείρηση «μπανάνα» θα έδινε ο ένας από τους γράφοντες, ο Bader, ο οποίος θα ανακοίνωνε από το μεγάφωνο την απονομή τού βραβείου, ενώ η Myrto, εκμεταλλευόμενη τον αντιπερισπασμό, θα παρέδιδε στα χέρια τής νικήτριας το έπαθλο. Ο αντιπερισπασμός τού Bader μάλλον δούλεψε στην πράξη, μιας και οι σεκιουριτάδες τού έκαναν λαβή στο λαιμό και έπειτα από δύο προσπάθειες κατάφεραν να τον ακινητοποιήσουν στο έδαφος. Τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά για τη Myrto, που δέχτηκε τάκλιν και βρέθηκε επίσης ακινητοποιημένη στο έδαφος, προτού προλάβει να τοποθετήσει την επίχρυση μπανάνα στην εξέδρα των ομιλητών.

Έκπληκτοι από τη βίαιη αντίδραση των σεκιουριτάδων, οι ακτιβιστές αποφάσισαν να αφήσουν κατά μέρος το αρχικό σενάριο και να σπεύσουν προς βοήθεια· είκοσι περίπου ακτιβιστές βρέθηκαν συγκεντρωμένοι μπροστά από την εξέδρα των ομιλητών και έτσι άρχισε η «μικροδιαδήλωσή» μας. Άλλα δέκα περίπου άτομα από το κοινό ενώθηκαν αμέσως μαζί μας, διαμαρτυρόμενοι για την παρουσία τής Καρολίν Φουρέστ στη εκδήλωση, ενώ αρκετοί ακτιβιστές εξέφραζαν την υποστήριξή τους, φωνάζοντας αντιρατσιστικά συνθήματα από τα πίσω καθίσματα.

Γρήγορα οι παρευρισκόμενοι μοιράστηκαν σε δύο στρατόπεδα και, πριν καλά καλά καταλάβουμε τι συμβαίνει, αρχίζουν οι προπηλακισμοί κυρίως σε βάρος μας. Ανάμεσα στα άλλα πολύ ωραία που ακούσαμε ήταν και τα εξής: «Δεν έχετε δουλειά εδώ μέσα!» «Άντε σπίτι σας, ρε!» «Δεν είναι δική σας η κουλτούρα!» «Ισλαμοφασίστες!» «Δεν πάτε όλες σας να κάνετε κλειτοριδεκτομή!» Ακούσαμε και κάποιους να ουρλιάζουν «ελευθερία έκφρασης», προσπαθώντας να πνίξουν τις φωνές μας.

Ορισμένοι άραβες και μαύροι ακτιβιστές στοχοποιήθηκαν προσωπικά με τους χαρακτηρισμούς «μετανάστες» και «κοινοτιστές». Στη δημοσιογράφο Nadir Dendoune, που ήταν εκεί για να καλύψει την εκδήλωση, της ζητήθηκε να εγκαταλείψει τον χώρο τής συζήτησης, διότι, όπως ειπώθηκε, «είναι προφανές [— από τι; από την αραβική της όψη; —] ότι είστε μαζί τους».

Δημοκρατία και ελευθερία έκφρασης

Οι οργανωτές τής συζήτησης είχαν πολλές ευκαιρίες να ανοίξουν έναν πραγματικά δημοκρατικό διάλογο. Στη θέση τής Καρολίν Φουρέστ θα μπορούσε να είχε προσκληθεί ένας συνεπής αντιρατσιστής ακτιβιστής. Εναλλακτικά, θα μπορούσαν εξαρχής να είχαν προβλέψει τη δυνατότητα αντιλόγου ή θα μπορούσαν να ανοίξουν διάλογο μαζί μας. Εμείς προσπαθήσαμε να πάρουμε μέρος στη συζήτηση, προτείνοντας μάλιστα τον Saïd Bouamama ως εκφραστή τής «άλλης» πλευράς. Μάταια όμως.

Ο διοργανωτής τελικά ματαίωσε τη συζήτηση, θεωρώντας μας ως τους μόνους υπευθύνους για την εξέλιξη αυτή. Στην πραγματικότητα, η Καρολίν Φουρέστ προτίμησε ως συνήθως να φύγει από την πίσω πόρτα, παρά να αντιμετωπίσει τον αντίλογο. Πράγματι δεν είναι η πρώτη φορά που η Φουρέστ επιλέγει να αποχωρήσει από την συζήτηση, πριν δοθεί ο λόγος στο κοινό, προκειμένου να αποφύγει να απαντήσει σε κριτικές ερωτήσεις.

Είναι περιττό να ειπωθεί ότι πιστεύουμε ότι γίνεται προσπάθεια να φιμωθεί η φωνή μας, από τη στιγμή που ο εκπρόσωπος τού «Κόμματος τής Αριστεράς» ισχυρίζεται δημόσια ότι δεν είμαστε παρά μέλη «βίαιων γκρουπούσκουλων [που επιδιώκουν τη] σπίλωση τής φήμης τής «Γιορτής τής Ουμανιτέ» και την επαναφορά ενός «αδικήματος βλασφημίας», πράγμα εντελώς απαράδεκτο».

Και, πέρα από όλα αυτά, επισημαίνουμε και πάλι ότι, καθόσον οι οργανωτές δεν αντιλαμβάνονται την επιτακτική ανάγκη να δοθεί ο λόγος στους αντιρατσιστές ακτιβιστές/ακτιβίστριες και μάλιστα σε εκείνους/-ες που είναι άμεσα θύματα τού ρατσισμού, όπως επίσης στους/στις συμμάχους τους, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να γίνεται λόγος για «δημοκρατικό διάλογο» επί τού θέματος.


[1] Η απονομή έγινε στις 19 Μαρτίου 2012 στη διάρκεια τελετής που οργάνωσε ο σύλλογος «Les Indivisibles», μετά από ψηφοφορία των μελών τής ελλανοδίκου επιτροπής, που για εφέτος περιελάμβανε τους ηθοποιούς Jalil Lespert και Aïssa Maïga,τους ράπερ Mokobé και Youssoupha, τους συγγραφείς Faiza Guène και Alain Mabanckou, τους κοινωνιολόγους Jean Baubérot και Nacira Guénif, τον ιστορικό Olivier Le Cour Grandmaison, την ειδικό σε θέματα πολιτισμού Maboula Soumahoro και τους δημοσιογράφους Florence Aubenas, Abdelkrim Branine, Sébastien Fontenelle και Frédéric Martel.

[2] Θα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή, δεδομένης τής εχθρότητας με την οποία αντιμετωπίζουν την Καρολίν Φουρέστ πολυάριθμοι ακτιβιστές και συμπαθούντες που ασχολούνται με το θέμα τού αντιρατσισμού, τού αντισεξισμού ή/και τού αντικαπιταλισμού. Ωστόσο, για την παρωδία τής απονομής, θεωρήσαμε ότι ήμαστε αρκετοί.

[3] Ας σημειωθεί ότι η αναγγελία τού ονόματός της έγινε δεκτή με αποδοκιμασίες και σφυρίγματα από μερίδα τού κοινού. Κάποιοι, μάλιστα, εκτόξευσαν εναντίον της τον χαρακτηρισμό «ρατσίστρια».

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s