RSS

«Αριστερή» Ισλαμοφοβία (συμβαίνει και στις «καλύτερες» οικογένειες)

27 Σεπτ.

Μεζεδάκι για σκέψη IΙΙ (από την ψησταριά, «Η χρυσή γεύση: lifo & αυγή»)

Στο εξώφυλλο τού Νιούσγουικ που κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου υπάρχει ο τίτλος με μεγάλα γράμματα «Muslim Rage» («μουσουλμανική λύσσα» ή «λύσσα των μουσουλμάνων»)· μια φωτογραφία με μερικούς γενειοφόρους σε κατάσταση έξαψης· ένας υπότιτλος που γράφει «How I survived it, how we can end it» («πώς επέζησα και πώς να δώσουμε ένα τέλος») και που παραπέμπει σε άρθρο τής Αϊάν Χίρσι Αλί [lifo]. Τι γνωρίζουμε για τη γράφουσα; Είναι κάποια για την οποία ο νορβηγός δολοφόνος Άντερς Μπρέιβικ είπε ότι έπρεπε να τιμηθεί με Νόμπελ και η οποία δικαιολόγησε εμμέσως τις πράξεις τού τελευταίου («Η Αϊάν Χίρσι Αλί εκφράζει τη συμπάθειά της προς τον τρομοκράτη Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ», Loonwatch.com, 22 Μαΐου 2012). Να θυμίσουμε ότι το 2006 η αρθρογράφος είχε υπογράψει — μαζί με την Καρολίν Φουρέστ, [υπέρμαχος τής προσωπικής της ελευθερίας ισλαμοφοβικής έκφρασης και πολέμιος τής εν γένει ελευθερίας των άλλων· φιλοξενήθηκε πρόσφατα στην «Αυγή», εφημερίδα τής ελληνικής «δημοκρατικής ριζοσπαστικής αριστεράς»], τον Μπερνάρ Ανρί-Λεβί [«φιλόσοφος» πραξικοπηματίας, γνωστός στην πιάτσα και ως «Τσε-Τσε»], τον Φιλίπ Βαλ [κωμικός τραγουδιστής, πρώην αρχισυντάκτης τού Σαρλί Εμπντό], τον Αντουάν Σφερ [μελλοντολόγος οτινανιστής, 1,2] και μερικούς άλλους — έκκληση κατά τού «ισλαμοφασισμού».

Alain Gresh


«Θα αποτολμούσε, άραγε, η «ελεύθερη» φωνή του ΣΥΡΙΖΑ, η «Αυγή», να φιλοξενεί καθημερινά τις απόψεις του «ανιστόρητου» Στ. Κασιμάτη ή του «απεχθούς νεοφιλελεύθερου» Πάσχου Μανδραβέλη;»

Ρητορική Ερώτηση (μεταξύ κατεργαρέων)


«Σαρλί Εμπντό»: η ελευθερία έκφρασης και η ισλαμοφοβία
Alain Gresh

Στο κύριο άρθρο τής Φιγκαρό (19 Σεπτεμβρίου), με τίτλο «Ισλαμισμός: η υποχρέωση αντίδρασης» (προσβάσιμο μόνο στους συνδρομητές), ο Ιβ Τρεάρ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι: «οι δημόσιες αρχές πρέπει να απαγορεύσουν [τις επικείμενες διαδηλώσεις], πρέπει να παρέμβουν και να καταδικάσουν τους υποκινητές». Ως κατακλείδα, ο αρθρογράφος αισθάνεται την ανάγκη να αρθρώσει την πατριωτική ιαχή: «Δεν πρέπει να τσαλακωθεί η αξιοπρέπεια τής Γαλλίας». Και το τρίστηλο πρωτοσέλιδο τής εφημερίδας συνοψίζεται στον κύριο τίτλο της ως εξής: «Και όμως οι ισλαμιστές θέλουν να διαδηλώσουν στο Παρίσι».

Είναι παράδοξο ότι αυτοί που αναλαμβάνουν δράση υπέρ τής τής ελευθερίας τού τύπου και τάσσονται στο πλευρό τού Σαρλί Εμπντό ταυτόχρονα ζητούν να απαγορευτούν οι διαδηλώσεις των «ισλαμιστών». Να σας θυμίσω ότι η μικρή συγκέντρωση μπροστά από την πρεσβεία των ΗΠΑ δεν αριθμούσε παρά 200 άτομα, στην πλειοψηφία τους νεαρούς Γάλλους που οδηγήθηκαν στο αστυνομικό τμήμα, χωρίς να σημειωθεί κανένα βίαιο επεισόδιο. Είναι αλήθεια ότι η διαδήλωση δεν είχε επιτραπεί από τις αρχές. Αλλά επρόκειτο για κάτι τόσο σοβαρό ώστε να δικαιολογεί τον μιντιακό βομβαρδισμό που ακολούθησε; Δεν υπήρξαν ποτέ στη Γαλλία μη εγκεκριμένες διαδηλώσεις απεργών εργατών ή άλλων ομάδων με ποικίλα αιτήματα; Ομολογώ ότι το 1965 έλαβα μέρος στην πρώτη μου μη εγκεκριμένη διαδήλωση μπροστά μάλιστα από την αμερικανική πρεσβεία, στην πλατεία Κονκόρντ, διαμαρτυρόμενος για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς στο Βιετνάμ. Βέβαια, η συμμετοχή μού κόστισε μια γκλομπιά κι ένα ζευγάρι γυαλιά …

Αλλά, θα μου πείτε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με «ισλαμιστές» — που είναι όμως όρος αρκετά ευρύς, ώστε να μπορεί να συμπεριλάβει τόσο τους αδελφούς μουσουλμάνους όσο και τους σαλαφιστές, τόσο τη Χεζμπολάχ όσο και την Αλ Κάιντα. «Μα, “αυτοί” είναι εξ ορισμού ένοχοι, επειδή ακριβώς είναι ισλαμιστές», διακηρήττουν οι υποστηρικτές τής ελευθερίας τής έκφρασης, τής βλασφημίας και κάθε εικονοκλαστικής ιδέας. Είναι γεγονός, σύμφωνα πάντα με τη Φιγκαρό, ότι οι εν λόγω ισλαμιστές «απειλούν το Παρίσι με νέες διαδηλώσεις». Τι απέγινε όμως το δικαίωμα τής διαδήλωσης;

Φαίνεται λοιπόν ότι το δικαίωμα τής ελεύθερης έκφρασης και το δικαίωμα τής διαδήλωσης είναι δικαιώματα με μεταβλητή γεωμετρία. H Σαρλί Εμπντό, που επικαλείται την ελευθερία τής έκφρασης με σκοπό τη δημοσίευση νέων γελοιογραφιών (τι κουράγιο!), είχε δείξει την πόρτα τής εξόδου στον Σινέ, έναν από τους πιο γνωστούς της σκιτσογράφους, κατηγορώντας τον ψευδώς για αντισημιτισμό. Τα περιστατικά τής συγκεκριμένης υπόθεσης εκτίθενται στο άρθρο «Υπόθεση Σινέ: από την οπτική των Σαρμπ και Καβανά, ιστορικών τής Σαρλί Εμπντό» (Νουβέλ Ομπζερβατέρ, 27 Ιουλίου 2008). Σας συνιστώ να διαβάσετε τα αξιοθρήνητα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί ο Σαρμπ για να αιτιολογήσει και να υπερασπιστεί την απόλυση τού Σινέ.

Ο Ιβάν Ριουφόλ, ο οποίος αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου που προωθεί, τόσο στις στήλες του στη Φιγκαρό όσο και στο μπλογκ του, ισλαμοφοβικές και αντιμεταναστευτικές ιδέες που συνήθως συνδέουμε με την άκρα δεξιά, διευκρινίζει στο τελευταίο του πόνημα, που δημοσιεύθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου, τους λόγους για τους οποίους «Η Σαρλί Εμπντό σώζει την τιμή τού τύπου». Εντούτοις, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι ο ισλαμισμός (στον ενικό) είναι μια ολοκληρωτική ιδεολογία, πρέπει να απαγορευτούν «οι επιδείξεις δυνάμεως, όπως αυτή που ανακοινώθηκε στο διαδίκτυο για το Σάββατο στο Παρίσι για την υποστήριξη τού Προφήτη»; Και γιατί να αφήνουμε ένα κόμμα όπως το Εθνικό Μέτωπο, με πολύ μεγαλύτερη επιρροή από μερικές ριζοσπαστικές ισλαμιστικές ομάδες, να εκφράζεται ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς; Ποιος αποτελεί πραγματική απειλή για τη δημοκρατία;

Προς αποφυγή δίκης προθέσεων, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές οι απειλές εναντίον όσων άσκησαν — έστω και καταχρηστικά — το δικαίωμα τής ελευθερίας έκφρασης. Το εν λόγω δικαίωμα προστατεύεται από τον νόμο και δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησής του. Ακόμα και οι ηλίθιοι έχουν το δικαίωμα λόγου

Ας αφήσουμε κατά μέρος την υποκρισία τόσο τής δεξιάς όσο και τής αριστεράς για τις οποίες, αν κρίνουμε από το πλήθος των σχετικών αναφορών στις δηλώσεις και σε άρθρα των εφημερίδων τους, ο ισλαμισμός αποτελεί εδώ και καιρό το κόκκινο πανί, χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν πώς κάποια εκατομμύρια μουσουλμάνων (τρία, τέσσερα, πέντε· κανείς δεν ξέρει, γιατί κανείς δεν μπορεί ορίσει τι είναι ένας «μουσουλμάνος») θα συνιστούσαν απειλή για τη Δημοκρατία, ληφθέντος υπόψη ότι πρόκειται για πρόσωπα που υφίστανται αδιακρίτως τις συνέπειες τού κοινωνικού εξοστρακισμού, ότι αρκετοί από αυτούς υποχρεώνονται να ζήσουν σε απομακρυσμένα προάστια και ότι επιπλέον είναι βαθιά διαιρεμένοι σε κοινωνικό, πολιτικό αλλά και σε θρησκευτικό επίπεδο. Η ουσία όμως είναι ότι, σε μια χώρα που πλήττεται από τη μαζική ανεργία και τη φτώχεια, όπου η σοσιαλιστική κυβέρνηση έχει συμφωνήσει στην εφαρμογή πολιτικών λιτότητας και όπου οι πλούσιοι εξακολουθούν να γίνονται πλουσιότεροι, είναι ιδιαίτερα βολικό να στραφεί η λαϊκή οργή σε βάρος αυτών των ελεεινών, που δεν είναι καν «αληθινοί» Γάλλοι. Να θυμίσω ότι το πρώτο μέτρο που πέρασε η νέα σοσιαλιστική πλειοψηφία στη Γερουσία ήταν ένας νόμος που απαγόρευε το μουσουλμανικό κάλυμμα στις γυναίκες τροφούς

Η κατακραυγή γύρω από την υπόθεση τού Σαρλί Εμπντό είναι ένας ακόμα αντιπερισπασμός, αλλά δεν πρέπει να δοθεί απάντηση σε αυτού τού είδους τις επιθέσεις [σε βάρος των μουσουλμάνων];

Ας φανταστούμε ότι βρισκόμαστε στη Γερμανία τού 1931, στο απόγειο τής αντισημιτικής εκστρατείας, και ότι κυκλοφορεί ειδικό τεύχος ενός εβδομαδιαίου περιοδικού τής αριστεράς αφιερωμένο στη θρησκεία τού ιουδαϊσμού, όπου σε σειρά άρθρων, διευκρινίζεται, χωρίς υποψία αντισημιτισμού, ότι ο ιουδαϊσμός είναι οπισθοδρομική θρησκεία, ότι η Βίβλος αποτελεί «απολογία» υπέρ τής βίας, τής γενοκτονίας, τού λιθοβολισμού, ότι οι εβραίοι ντύνονται περίεργα, ότι φέρουν εμφανή θρησκευτικά σύμβολα, κ.λπ. Είναι προφανές ότι η εν λόγω δημοσίευση θα ήταν αδιαχώριστη από το γενικό πολιτικό πλαίσιο πλαίσιο και την άνοδο τού ναζισμού στη Γερμανία και ότι κανείς δεν θα μπορούσε να πάρει αψήφιστα τις συνέπειες παρόμοιων αντιλήψεων, όπως για παράδειγμα κάνει ο Σαρμπ στη Λιμπερασιόν τής 20ης Σεπτεμβρίου.

Στην Ευρώπη, ζούμε το φαινόμενο τής αυξανόμενης επιρροής εθνικιστικών δυνάμεων και κομμάτων με κεντρικό άξονα πάλης όχι πλέον τον αντισημιτισμό, όπως στα χρόνια του Μεσοπολέμου, αλλά την ισλαμοφοβία. Στη χώρα μας επικρατεί ένα νοσηρό κλίμα, όπου αντιμεταναστευτικές απόψεις, στρεφόμενες κυρίως κατά των μουσουλμάνων, βρίσκουν μεγάλη απήχηση σε πολιτικούς σχηματισμούς τόσο τής δεξιάς όσο και τής αριστεράς. Ο υπουργός μας των εσωτερικών Μανιέλ Βαλ διαφοροποιείται ελάχιστα από τον προκάτοχό του. Βέβαια, τα όσα αναφέρθηκαν δεν αποτελούν τεκμήριο του ότι επίκειται η κατάληψη της εξουσίας από τους φασίστες και, με την εξαίρεση κάποιων φανατικών (όπως ο Μπρέιβικ), κανείς σήμερα δεν θέτει επί τάπητος τη γενοκτονία των μουσουλμάνων. Αλλά μπορεί κανείς σήμερα να αδιαφορεί παντελώς για την ύπαρξη των δυνάμεων αυτών; Μπορεί κανείς να υιοθετήσει τις δημόσιες αντιλήψεις και τις προτάσεις των ομάδων αυτών, να μεταφέρει το παιχνίδι στο τερέν του αντιπάλου, χωρίς σοβαρούς κινδύνους;

Όσον αφορά τη διεθνή διάσταση τής κρίσης, θα επανέλθω αργότερα με ένα άλλο σημείωμα.

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s