RSS

Χρεολογία

21 Ιαν.

[1931: γερμανική κρίση εξωτερικού χρέους—φυγή γερμανικών κεφαλαίων προς Ελβετία]

Η δημιουργία τής BIS, κατεξοχήν εργαλείου διαχείρισης τού εξωτερικού γερμανικού χρέους, θα επέφερε την ισχυροποίηση τού καθεστώτος τής αμερικανικής κηδεμονίας επί τής Τράπεζας τής Γαλλίας (όπως και επί των άλλων σχετιζομένων κεντρικών τραπεζών). Ο Κλεμάν Μορέ, διοικητής τής Τράπεζας τής Γαλλίας από τον Οκτώβριο τού 1930, εξέφρασε αρχικά σφοδρές επιφυλάξεις για το ζήτημα αυτό. Ωστόσο, αυτή η «κυβέρνηση των τραπεζών» δεν στερείτο πλεονεκτημάτων: «η διεθνοποίηση τού χρηματικού τείχους» θα παρείχε το πρόσχημα για την εσωτερική επιβολή δρακόντειων μέτρων λιτότητας, πράγμα που είχε ήδη επισημανθεί από τον Ζιλ Μοκ, όπως επίσης και από τους ομολόγους του Ζορζ Μπονέ και Ρενέ Μπρινέ, στη δεύτερη από τις δύο συνεδριάσεις τής Βουλής στις 28 Δεκεμβρίου 1929, κατά τη διάρκεια των οποίων «υποβλήθηκαν επερωτήσεις σχετικές με την μελλοντική ίδρυση τής Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών».

Η Επιτροπή Σιδηρομεταλλουργίας [εργοδοτικός οργανισμός] αναγνωρίζοντας τα εσωτερικά πλεονεκτήματα τού αγγλοσαξωνικού ελέγχου, υιοθέτησε συμβιβαστική στάση όσον αφορά την εκτέλεση των συμφωνηθέντων. Στη διάρκεια τής κρίσης εκμεταλλεύτηκε την αγγλοσαξωνική πίεση για την παραίτηση από τις επανορθώσεις* — πράγμα που θα συνεπαγόταν τη δημιουργία ελλείμματος στον [γαλλικό] προϋπολογισμό — για να απαιτήσει επίσης την επιβολή δρακόντειας εσωτερικής λιτότητας. Στα τέλη Ιουνίου [1931], σε ανακοίνωση στο «Ημερήσιο Δελτίο» της, επισήμανε ότι η απαιτούμενη πειθαρχία θα συνέβαλε στην αποδόμηση τού «Κράτους Πρόνοιας», θεωρώντας το ως βασική αιτία τής δυσχερούς οικονομικής κατάστασης. «Η αναθεωρητική εκστρατεία την οποία ξεκίνησε προ δεκαετίας η Γερμανία και που δεν έπαψε από τότε να προκαλεί αντιδράσεις» είχε πλέον περάσει σε δεύτερο πλάνο: «Δεν έχουμε βεβαίως πρόθεση να ισχυριστούμε ότι από οικονομικής άποψης η χάραξη των συνόρων τού 1919 αποτέλεσε την πιο σοφή και προορατική απόφαση, ούτε ότι οι επανορθώσεις δεν είναι ενίοτε δυσάρεστες για εκείνους που βαρύνονται με την καταβολή τους. Αλλά δεν έγκειται σε αυτό η ευρωπαϊκή οικονομική αναταραχή. Οι βαθύτερες αιτίες είναι δύο: πρώτον, η σοσιαλιστική γάγγραινα, όπως αποδεικνύουν αδιάσειστα τα παραδείγματα τής Γερμανίας, τής Αυστρίας ή και τής Αγγλίας. Η συνεχής αύξηση των κοινωνικών δαπανών και η διαρκής προσφυγή στο Κράτος Πρόνοιας είναι στοιχεία ασυμβίβαστα με την υγιή χρηματοοικονομική διαχείριση και συνεπώς με την επαναφορά της οικονομικής σταθερότητας …».

* [κούρεμα γερμανικού χρέους]: «Ο Σαχτ είχε απαιτήσει από τον Νοέμβριο τού 1930 την «αναστολή» των επανορθώσεων σε μια από τις πολλές θριαμβικές του περιοδείες στις ΗΠΑ, επικαλούμενος τον τρομακτικό κίνδυνο «μιας παγκόσμιας επανάστασης, σε περίπτωση που οι δανειστές [μας] δεν συμφωνήσουν σε μορατόριουμ πληρωμών».

Η Eπιλογή τής Ήττας, A.Lacroix-Riz (σελ. 66)

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο 21/01/2013 in Οικονομία

 

Ετικέτες:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s