Monthly Archives: Νοέμβριος 2013

Debating «Europe»

Ας μου επιτραπεί να συνοψίσω δίνοντας ένα τρίτο και τελευταίο περιγραφικό χαρακτηρισμό τού πραγματισμού: είναι η διδασκαλία κατά την οποία δεν υφίστανται άλλοι «χύδην» περιορισμοί στην έρευνα πέραν των διαλογικών — για παράδειγμα, περιορισμοί απορρέοντες από τη φύση των αντικειμένων, από τον ανθρώπινο νου ή από τη γλώσσα — πέραν δηλαδή των περιορισμών «λιανικής» που παρέχονται από τις παρατηρήσεις των ΣΥΝ-ερευνητών μας. […] Η ταύτισή μας με την κοινότητά μας – την κοινωνία μας, την πολιτική μας παράδοση, τη διανοητική μας κληρονομιά – ενδυναμώνεται, από τη στιγμή που αντιμετωπίσουμε την κοινότητα αυτή ως κτήμα μας και όχι ως φυσικό δημιούργημα, ως επινόημα και όχι ως εύρημα, ως μία μεταξύ των πολλών που κατασκευάστηκαν από τον άνθρωπο. Εν τέλει, ο πραγματιστής μάς λέει ότι σημασία έχει η αφοσίωσή μας στα άλλα ανθρώπινα όντα που ενώνονται μαζί μας απέναντι στο σκότος. […] Ο πραγματιστής μάς λέει ότι ο διάλογος, η συνέχιση τού οποίου αποτελεί ηθική μας υποχρέωση, δεν συνιστά παρά την αποστολή μας, το σχέδιο τής Ευρωπαϊκής διανοητικής μορφής ζωής. […] Και αυτό σημαίνει ότι ο πραγματιστής δεν είναι σε θέση να απαντήσει στο ερώτημα «Τι το ιδιαίτερο έχει η Ευρώπη;» παρά μόνο θέτοντας με τη σειρά του το ερώτημα «Έχετε να προτείνετε κάτι το μη ευρωπαϊκό που να εξυπηρετεί καλύτερα τους ευρωπαϊκούς μας σκοπούς;»

                   Ριχάρδος Ρόρτης

«Let me sum up by offering a third and final characterization of pragmatism: it is the doctrine that there are no constraints on inquiry save conversational ones — no wholesale constraints derived from the nature of the objects, or of the mind, or of language, but only those retail constraints provided by the the remarks of our fellow-inquirers. […] [O]ur identification with our community — our society, our political tradition, our intellectual heritage — is heightened when we see this community as ours rather than nature’s, shaped rather than found, one among many which men have made. In the end, the pragmatists tell us, what matters is our loyalty to other human beings clinging together against the dark. […] The pragmatist tells us that the conversation which is our moral duty to continue is merely our project, the European intellectual form of life. […] This means that the pragmatist cannot answer the question «what is so special about Europe?» save by saying «Do you have anything non-European to suggest that meets our European purposes better»?»

                   R. Rorty


Posted by στο 20/11/2013 σε Έωλα

Αρέσει σε %d bloggers: