RSS

«Ανθρώπινες ασπίδες» (ή «η διαπαιδαγώγηση»)

22 Ιον.


5:13–> «Ανθρώπινες ασπίδες»

(1) Με αυτές τις επιθέσεις (με τη χρήση αεροπλάνων και ελικοπτέρων), και μάλιστα μέσα σε κατοικημένες περιοχές, επιδιώκουν να σπείρουν τον πανικό στον άμαχο πληθυσμό, με στόχο την εκκένωση των πόλεων και των χωριών από τους αμάχους, που αποτελούν αντικειμενικά «ανθρώπινη ασπίδα» για τις ένοπλες «Δυνάμεις Αυτοάμυνας».
Ε.Β. «Διεθνή», Ρ.

(2) Η εκεχειρία που πρότεινε ο Ποροσένκο αποτελεί ουσιαστικά τελεσίγραφο προς τις δυνάμεις αυτοάμυνας — οι οποίες εξακολουθούν να αντιστέκονται στο καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε από το υποκινούμενο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα τού Φεβρουαρίου και στο οποίο πρωτοστάτησαν οι φασιστικές δυνάμεις — να καταθέσουν τα όπλα ή διαφορετικά θα συνεχιστεί η επίθεση σε βάρος τους. [Ο «πρόεδρος»] διευκρίνισε επιπλέον ότι η υποτιθέμενη εκεχειρία θα εφαρμοστεί μόνο εφόσον προηγουμένως επιτευχθεί η στεγανοποίηση των ανατολικών συνόρων με τη Ρωσία από τα στρατεύματα τού Κίεβου και η εκδίωξη όλων των εθελοντών που ήρθαν από τη Ρωσία ή από τρίτες χώρες για να συμμετάσχουν στην άμυνα των περιοχών τού Ντόνετσκ και τού Λουγκάνσκ. Το τελεσίγραφο δόθηκε με τη μορφή φυλλαδίων τα οποία ρίχτηκαν μαζί με τις οβίδες που εκτοξεύθηκαν από το βαρύ πυροβολικό στο Κράσνι Λιμάν, μια πόλη 28.000 κατοίκων στα βορειανατολικά τού Σλαβιάνσκ, προπυργίου των ανταρτών στην περιοχή. Ειδικότερα, σύμφωνα με το φυλλάδιο, δόθηκε τελεσίγραφο τριών ωρών στους μαχητές τής περιοχής ζητώντας τους να καταθέσουν τα όπλα και να παραδοθούν. Διαφορετικά, όπως προειδοποιεί το κείμενο: «Δεν θα μείνει κανείς ζωντανός! Θα σας εξοντώσουμε χωρίς άλλη προειδοποίηση!» Με ένα άλλο φυλλάδιο οι αρχές τού Κίεβου απηύθυναν προειδοποίηση προς τους κατοίκους τής περιοχής ότι οι αντάρτες θα επιχειρήσουν να «κρυφτούν πίσω τους» και ότι για τον λόγο αυτό θα πρέπει να εγκαταλείψουν αμέσως τις εστίες τους. [ανθρώπινες ασπίδες] Η προειδοποίηση αυτή δεν αποτελεί παρά ένα έτοιμο άλλοθι για την [προγραμματισμένη] σφαγή των αμάχων.
Bill Van Auken, 20/6

(3) Η κριτική τού καπιταλισμού που ανέπτυξε ο [Λένιν] συνιστά και καταγγελία τής αποικιακής πολιτικής. […] [Ωστόσο,] για τον [Καρλ] Σμιτ, οι αντάρτες τού 20ού αιώνα, οι οποίοι δρουν στις χώρες τού τρίτου κόσμου και τους οποίους περιγράφει ως «μορφή-κλειδί τής παγκόσμιας ιστορίας», ελέγχονται οργανωτικά από «ένα διεθνές, υπερεθνικό κέντρο καθοδήγησης, που τους παρέχει βοήθεια και υποστήριξη μόνο σε συνάρτηση με την επιδίωξη των δικών του σκοπών»· «στο εξής, ο αντάρτης δεν αποτελεί ουσιαστικά μια αμυντική μορφή· [υ]πόκειται σε χειραγώγηση, γίνεται όργανο και φορέας μιας επιθετικότητας με απώτερο στόχο την παγκόσμια επανάσταση» και «την καταστροφή τής καθεστηκυίας τάξης».[121] Εν προκειμένω, στο στόχαστρο τίθεται το αντιαποικιακό κίνημα στο σύνολό του. Πρόκειται άραγε για μια σύλληψη τού πολέμου των ανταρτών ως λαϊκού πολέμου; Στην πραγματικότητα, αρκούν κάποιοι τρομοκράτες «για να ασκήσουν πίεση σε βάρος ολόκληρου τού πληθυσμού».[122] Τα κίνητρά τους είναι κάθε άλλο παρά ευγενή: στην Ασία, σημαντικό ρόλο παίζει «η φυλετική εχθρότητα η οποία στρέφεται σε βάρος τού λευκού αποικιοκράτη εκμεταλλευτή».[123] Και ποιος έχει την ευθύνη για τη μαζική τρομοκρατία; Στην Ινδοκίνα, οι αντάρτες «επιδίδονται σε κάθε είδους τρομοκρατικές πράξεις με σκοπό την πρόκληση αντιποίνων από πλευράς των γάλλων σε βάρος τού αυτόχθονος πληθυσμού, με μόνο αποτέλεσμα την περαιτέρω υποδαύλιση τού μίσους σε βάρος των γάλλων [αποικιοκρατών]».[124] «Είναι κατ’ αυτόν τον τρόπο που οι γάλλοι αξιωματικοί γνώρισαν από πρώτο χέρι την αποτελεσματικότητα των καλά σχεδιασμένων μεθόδων τής ανατρεπτικής αυτής στρατηγικής, τής ψυχολογικής τρομοκρατίας σε βάρος των μαζών και τής σύνδεσής της με τον αντάρτικο πόλεμο».[125] Για τον Σμιτ, είναι προφανές ότι «οι αντάρτες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν παρά μόνο με τις δικές τους μεθόδους».[126] Ο Σμιτ δεν διστάζει να εκδηλώσει την συμπάθειά του προς τους γάλλους «αντάρτες» τού OAS [Οργάνωση Μυστικός Στρατός]: ο [στρατηγός] Σαλάν «θα δει σύντομα να διαψεύδονται πικρά οι ελπίδες που εναπόθεσε στο πρόσωπο τού Ντε Γκολ αναφορικά με την άνευ όρων προστασία τής συνταγματικά εγγυημένης εδαφικής κυριαρχίας τής Γαλλίας επί τής Αλγερίας».[127] Με τρόπο έμμεσο και υπαινικτικό, η δικαιολόγηση εκ μέρους τού Σμιτ των αντιποίνων τού γαλλικού στρατού συνεπάγεται και τη δικαιολόγηση των τιμωρητικών επιχειρήσεων τής Βέρμαχτ.
D. Losurdo, Le révisionnisme en histoire (σελ.136-37)
————-
120. C. Schmitt, Theorie der Partisanen, σελ. 61 (γαλλ. μετάφραση, σελ.286)
121. Ibid., σελ. 57-61 (γαλλ. μετάφραση σελ. 280-282)
122. Ibid., σελ. 58 (γαλλ. μετάφραση σελ. 281)
123. Ibid., σελ. 46 (γαλλ. μετάφραση σελ. 265)
124. Ibid., σελ. 57 (γαλλ. μετάφραση σελ. 280)
125. Ibid., σελ. 48-49 (γαλλ. μετάφραση σελ. 268)
126. Ibid., σελ. 64 (γαλλ. μετάφραση σελ. 290)
127. Ibid., σελ. 49 (γαλλ. μετάφραση σελ. 270)


(1) With these attacks (which involve the use of aeroplanes and helicopters) against inhabited areas, the authorities of Kiev intend to spread panic among the civil population so as to bring about the evacuation from the [embattled] cities and villages of the civilians, who, objectively, are used as «human shields» by the armed “self-defence forces”.
(τρομοκράτηση και «εκκένωση» των αμάχων «για το καλό τους»;;;!!!)
Ε.Β. «Διεθνή», Ρ.

(2) The ceasefire proposed by Poroshenko consisted in practice of an ultimatum for self-defense forces that have opposed the regime brought to power in the US-backed and fascist-spearheaded coup last February to either lay down their arms or face attack. In addition, he made clear that the supposed truce would come only after Kiev’s military had succeeded in sealing the country’s eastern border with Russia and expelling all of the volunteers who have come from Russia and elsewhere to join in the defense of the eastern regions of Donestsk and Luhansk. The ultimatum was delivered in the form of leaflets contained in shells fired by heavy artillery into Krasny Liman, a town of 28,000 just east of the rebel stronghold of Slavyansk. The leaflet delivered a three-hour ultimatum for the local fighters to lay down their arms and surrender. If they failed to do so, it warned: “You will all be destroyed! There will be no further warnings!” A separate leaflet warned residents that the rebels would attempt to “hide” behind them and that they should all leave immediately. This warning amounted to a prepared alibi for the massacre of civilians.
Bill Van Auken, 20/6

(3) [Aux yeux du politologue allemand {C.Schmitt}, les révolutions en Algérie, en Indochine ou en Chine n’ont aucune autonomie. Et pourtant, dans ce dernier pays, le début de la révolution précède l’accession au pouvoir des bolcheviques. La formation de la pensée politique de Lénine ne peut au contraire se séparer de la maturation de la vague anticolonialiste, à partir de la seconde moitié du xixe siècle: mouvement des Taiping, des Boxers et, ensuite, avènement de la république en Chine; révolte du Mahdi en Afrique, insurrection des Cubains contre la domination espagnole et guérilla des Philippines contre les États-Unis, révolution au Mexique, etc. La critique du capitalisme développée par le dirigeant bolchevique est aussi la dénonciation de la politique coloniale.] Pour Schmitt, le partisan du xxe siècle en action dans le tiers-monde, «figure clé de l’histoire universelle»,[120] est soumis en fait à «une direction centralisée, internationale et supranationale, qui ne fournit aide et soutien qu’en fonction de ses propres buts»; «le partisan cesse d’être une figure essentiellement défensive. Il se fait manipuler, devenu l’instrument d’une agressivité qui vise la révolution mondiale», et la destruction de « l’ordre établi»[121]. C’est le mouvement anticolonialiste dans son ensemble qui est condamné. La guerre de partisans comme guerre du peuple? En réalité, il suffit de quelques terroristes pour «exercer une pression sur la population tout entière».[122] Leurs motifs sont tout sauf nobles: en Asie, «l’hostilité de race tournée contre l’exploiteur colonialiste blanc»[123] joue un rôle important. Et qui porte la responsabilité de la terreur de masse? En Indochine, les partisans «se livrèrent à des actes de terrorisme de toute sorte pour inciter les Français à des représailles antiterroristes frappant la population autochtone, ce qui ne fit qu’attiser davantage la haine envers les Français».[124] «C’est là que les officiers français apprirent à connaître à leurs dépens la force d’impact des méthodes savamment calculées d’une stratégie subversive, du terrorisme psychologique s’exerçant sur les masses et de leur alliance avec la guerre des partisans».[125] Il est clair que « l’on ne peut combattre les partisans qu’à la manière des partisans».[126] La sympathie de Schmitt pour l’OAS et les partisans de l’Algérie française est transparente: Salan «se trouva bien vite amèrement déçu dans son espoir de voir le Général [de Gaulle] défendre sans restriction la souveraineté territoriale de la France sur l’Algérie, garantie par la Constitution».[127] En même temps que la justification des représailles de l’armée française, apparaît aussi, si même si c’est de façon indirecte et allusive, la justification des représailles de la Wehrmacht.
D. Losurdo, Le révisionnisme en histoire (pp.136-37)

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο 22/06/2014 in Uncategorized

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s