RSS

Alain Badiou — Αμέντ Φιλόσοφος: Ο Θάνατος

Αλαίν Μπαντιού: Ο Αμέντ Φιλόσοφος
[Οικογενειακό θέατρο, κατάλληλο για παιδιά άνω των δώδεκα ετών]
Σκετς 16. Ο Θάνατος

Αμέντ

Ο Αμέντ βρίσκεται ανάμεσα στο κοινό· ο χώρος τής σκηνής είναι ελεύθερος, αλλά η σκηνή μένει, προς το παρόν τουλάχιστον, άδεια.

Αμέντ Δεν βλέπετε που η σκηνή είναι άδεια; Δεν εμφανίζεται κανένας. Κι αναρωτιέμαι, λες να πέθαναν όλοι τους; Πέρα ’κει, πίσω στις κουίντες, όλοι καπούτ. Τους ψέκασαν με θανατηφόρο αέριο· που χου γιαπωνέζικο σαρίν. Μιλούσαν περί ανέμων και υδάτων, μακιγιαρισμένοι και τρακαρισμένοι, περιμένοντας τη στιγμή να εμφανιστούν μπροστά σας — και ξάφνου αρχίζει να σέρνεται ύπουλα ένα δηλητηριώδες αέριο με «δηκτική οσμή», όπως λένε και οι επιστήμονες· και, πιστέψτε με, ο ένοχος ήταν ο Γιαπωνέζος, που έκανε πως πότιζε τα λουλουδάκια με το πλαστικό ποτιστήρι, τσίμα-τσίμα στη σκηνή· ο Γιαπωνέζος που την έκανε απ’ τα αποχωρητήρια· για να ακριβολογώ, ο κοντόλιγνος Γιαπωνέζος μας, πριν ξεγλιστρήσει απ’ το παραθυράκι τής περί ης ο λόγος Καλλιόπης, αφήνει το ποτιστήρι του δίπλα στον εν υπηρεσία κύριο πυροσβέστη, λέγοντας ευγενικά «λίγο νεράκι για περίπτωση φωτιάς» και ο κύριος πυροσβέστης τού απαντά «πολύ ευγενικό εκ μέρους σας που φροντίσατε να μας προμηθεύσετε με νερό, αν και δεν νομίζω ότι επαρκεί για την κατάσβεση» και του λέει ο Γιαπωνέζος «φτάνει όμως για να σβήσει μια μικρή φωτίτσα από πούρο ή βεγγαλικό», κι ο άλλος αρχίζει να γελάει, κι ο ακροβάτης Γιαπωνέζος ώχετο απιών απ’ το παραθυράκι τού αποχωρητηρίου και εξαφανίζεται με το πρώτο αεροπλάνο για Ιαπωνία. Το αέριο σερνότανε στα σανίδια κι είναι τώρα όλοι τους νεκροί, τα συντρόφια μου, οι θεατρίνες κι οι θεατρίνοι. Γι’ αυτό είναι άδεια η σκηνή. Πάει κι ο Ραβέντης! Πάει κι ο Μουστάκιας! Καπούτ και η κυρία Χρυσομπομπέρδου· κι η Φεντά… Όχι, όχι η Φεντά! Δεν μπα να λες ένα σωρό ασυναρτησίες, κακολόγα με όσο θες, μα να πεις ότι η Φεντά μου πέθανε! Ποτέ. Η Φεντά … αργοπόρησε λίγο. Χάζευε τον Γιαπωνέζο που έβγαινε απ’ το παραθυράκι τού βεσέ και, καθώς είναι ονειροπόλα, ακούμπησε στο δέντρο τής πλατείας και αναρωτιόταν τι δουλειά είχε τέτοια ώρα γιαπωνέζος άνθρωπος-λάστιχο να βγαίνει απ’ το παραθυράκι τού θεατρικού βεσέ. Η Φεντά μου η ονειροπόλα, η μαύρη καλλονή, σπαρταρούσε από χαρά· λίγοι είναι οι τυχεροί που έχουν τη ανεπανάληπτη εμπειρία να δουν Γιαπωνέζο να αναδύεται στη μαύρη νύχτα από το πίσω παραθύρι τής Καλλιόπης. Σκέφτηκε ότι ήταν μάλλον από γιαπωνέζικη ευγένεια· να βγει από την πόρτα, όπως κάνουν όλοι οι άνθρωποι, θα ’ταν δείγμα χυδαιότητας· ίσως να σκόνταφτε σ’ όσους περίμεναν τη σειρά τους για το αποχωρητήριο· ίσως οι Γιαπωνέζοι να το θεωρούν αγένεια να εμφανίζονται δημοσίως μετά την ικανοποίηση μιας τόσο χυδαίας ανάγκης· το κατούρημα, για να μην αναφέρουμε τίποτε χειρότερο, ίσως αποτελεί προσβολή των γιαπωνέζικων δημοσίων ηθών. Διακριτικότητα κι η αβάσταχτη μοναξιά τού όρθιου κατουρητή! Οι πολιτισμένοι Γιαπωνέζοι βγαίνουν απ’ τα παράθυρα των αποχωρητηρίων, συμπέρανε η Φεντά. Και ο στοχασμός αυτός απέβη σωτήριος, γιατί, ενόσω ονειροπολούσε, οι υπόλοιποι έπεφταν κάτω σαν τις μύγες — απ’ το καταραμένο σαρίν. Κι έτσι έμεινε άδεια η σκηνή.

Πεθαμένοι όλοι τους. Αλλά τι σημαίνει αυτό; Έφυγαν απ’ τη σκηνή … Απαλλάχτηκαν απ’ τον φρικτό πόνο που πρέπει εγώ να νιώθω, γιατί τάχα πέθαναν; Μήπως ο θάνατος τούς κάνει να χαθούν σε κάποιο μέρος ανάμεσα στην άδεια τη σκηνή και τον φρικτό τον πόνο μου; Αυτό είν’ όλο; Και τι ’ναι ο θάνατος για τους πεθαμένους; Ήταν κάποιοι φιλόσοφοι που έλεγαν πως πριν το θάνατο είμαστε ζωντανοί και πως μετά το θάνατο δεν υπάρχει τίποτε. Ο θάνατος είναι άρα ένα τίποτα. Σαν τσιγαρόχαρτο ανάμεσα στη ζωή και στο τίποτα. Στωικούς — έτσι τους ονόμαζαν τους φιλόσοφους αυτούς. Τι περίεργο όμως να μας λένε κι από πάνω πως η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου! Να μάθουμε λοιπόν το τίποτα … να μάθουμε, δηλαδή, ότι εκείνο που φοβόμαστε είναι μια τρίχα, μια τρίχα αόρατη, ανάμεσα στη ζωή και στο τίποτα … Εμένα όμως η ιδέα αυτή δεν μου λέει τίποτα, να μαθαίνεις σ’ όλη σου τη ζωή να πεθαίνεις και να χάνεσαι … στο τίποτα. Γιατί, στο κάτω κάτω τής γραφής, κάτι μένει πίσω: ο πόνος μου. Όσους πριν από λίγο ήταν εκεί, στα φώτα τής ράμπας, δεν θα τους ξαναδώ ποτέ πια. Ποτέ πια. Και ποτέ πια δεν θα εμφανιστούν πάνω στη σκηνή. Ό,τι υπήρχε θα υπάρχει ακόμα, αυτοί όμως θα λείπουν. Η Φεντά να μην εμφανιστεί ποτέ ξανά στα φώτα τής ράμπας … το βάζει ο νους σου; Όχι, όχι. Ανάμεσα στον πόνο και την άδεια σκηνή υπάρχει χώρος, για τον θάνατο — κι όχι μόνο τίποτα. Ο νους μου άδειασε. Τώρα ο πόνος μου σκέφτεται για μένα. Και για πάντα. Και τι ’ναι ο θάνατος για τους πεθαμένους; Ας το εξετάσουμε… Να πειραματιστούμε. Στο θέατρο μπορούμε να δοκιμάσουμε τα πάντα.

Ο Αμέντ ανεβαίνει στη σκηνή.

Πεθαίνω! Πεθαίνω!

Αυτοσχεδιασμός πάνω στον θάνατο.

Όχι, αλήθεια, δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα. Ο πόνος μου να σκέφτεται από μόνος του, ο πόνος που σκέφτεται «ποτέ πια», ε, αυτό δεν είναι σκέψη. Είναι μονομανία με το σκοτεινό κι άδειο πράμα που ρημάζει την ψυχή και κάνει το σώμα να σφαδάζει. Να σε στοιχειώνει το «ποτέ πια» και το σώμα κι η ψυχή σου να σφαδάζουν.

Ουφ, τι ανακούφιση! Είν’ όλοι τους ζωντανοί! Η Φεντά μου, χάρμα για τα μάτια, ονειρεύεται ακόμα κάτω απ’ το δέντρο της, στεφανωμένη μ’ άστρα παραμυθένια. Ούτε αέρια, ούτε Γιαπωνέζοι, ούτε πυροσβέστες … Ψέμματα ήταν όλα … Τ’ ομολογώ με συντριβή, ακόμα και τα αποχωρητήρια δεν έχουν στ’ αλήθεια παραθυράκι. Τα γνωστά αποπνικτικά αποχωρητήρια, χωρίς παράθυρο και καθρέφτες, που βρωμάνε και ζέχνουν. Οι παλιές καλές ελληνικές τουαλέτες χωρίς χαρτί υγείας και με το καζανάκι χαλασμένο. Η τίμια και τακτική ζωή των εθνικών αποχωρητηρίων! Κι όλοι περιμένουν τη σειρά τους! Ο Ραβέντης! Ο Μουστάκιας! Κι η κυρία Χρυσοπομπέρδου!

Αυτοσχεδιασμός γύρω από τους τρεις αυτούς, ακόμη εν ζωή, χαρακτήρες να πηγαίνουν στην τουαλέτα.

Όπως έλεγε όμως ένας άλλος φιλόσοφος — καμιά σχέση αυτός με τους στωικούς — η φιλοσοφία είναι μελέτη ζωής κι όχι σκέψη θανάτου. Φτάνει πια με τα θανατερά χτυπήματα, τους πόνους και τους ψυχοσφαδασμούς! Σ’ ευχαριστώ Αλλάχ που τίποτε δεν υπάρχει να σκεφτώ στον πένθιμο τον αποχωρισμό απ’ ό,τι έχει νόημα κι αξία. Και για το θέατρο, Αλλάχ, σ’ ευχαριστώ! Στο θέατρο πολλοί κάνουν πως πεθαίνουν· πεθαίνουν κάθε βράδυ και κάθε βράδυ ανασταίνονται κι υποκλίνονται στο κοινό! Γιατί και το θέατρο είναι στοχασμός πάνω στη ζωή κι όχι σκέψη θανάτου.Τα έργα και οι μέρες τού Ραβέντη και τής κυρίας Χρυσοπομπέρδου! Ο βίος κι η πολιτεία τού Αμέντ! Από εδώ μέχρι την αιωνιότητα! Και σε σας που ήρθατε απόψε εδώ να δείτε το είδωλο τού θανάτου, σας εύχομαι να ζήσετε αιώνια! Κάτω ο Θάνατος! Φωνάξτε μαζί μου: «Κάτω ο Θάνατος!»

Εικόνα: http://www.fundaciotapies.com/site/images/activities//06.michaux.jpg

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s