RSS

Alain Badiou — Αμέντ Φιλόσοφος: Ο Χρόνος

Αλαίν Μπαντιού: Ο Αμέντ Φιλόσοφος
[Οικογενειακό θέατρο, κατάλληλο για παιδιά άνω των δώδεκα ετών]
Σκετς 13. Ο Χρόνος

Φεντά, Αμέντ
Εμφανίζονται στη σκηνή ο Αμέντ και η Φεντά καλαμπουρίζοντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλον.

Αμέντ: Όχι. Όχι και πάλι όχι. Μαύρη μου καλλονή με τις φοινικένιες σου καμπύλες, τσαχπίνα μου τής τσιμεντούπολης, κατεργάρα μου των κινητών και των ακινήτων, ’ξολοθρεύτρα όλων των μποντιμπιλνταράδων τής Κρεατομυγοκουρούνας … Άκου με που σου λέω. Όταν πρόκειται για τέτοια θέματα, ο άντρας χρειάζεται χρόνο να το σκεφτεί.

Φεντά: Ακριβέ μου αρχιλωποδύταρε των άφραγκων Αράβων, πες τι ’ναι για σένα ο χρόνος; Μην τάχα δεν απλώνεται σα βρομερός βουρκότοπος ανάμεσα στα δυο τα λιόλουστα νησάκια; Εδώ, έχεις το τώρα· κι εκεί, πάλι το τώρα. Σε τι ωφελεί τ’  ανάμεσα στα δύο; Γι’ αυτό το τώρα δαγκωτό το ρίχνουνε γυναίκες σαν και μένα· μα κακοπληρωτές νοικάρηδες που δίνουνε πιο λίγο κι απ’ το τίποτα τρυπώνετε σεις τα σερνικά ανάμεσα στα δύο.

Αμέντ: (αδράχνοντας το ρόπαλό του): Γλύκα μου και φλογερή μου απόλαυση, πες πως το τώρα σου είναι απ’ το ρόπαλο η άκρη τούτη. Τότες το υπόλοιπο τι είναι; Και πες μου ακόμα, μπρος απ’ το ρόπαλο ο αέρας τι ’ναι; Κι αν η άκρη του τα στρογγυλά σου στήθια αγγίξει, τ’ άδυτα που κρύβουν τόσες τέρψεις (όταν το κάνει, η Φεντά αναστενάζει), δε βλέπεις πως το ρόπαλο το πέτρινο ’ναι το παρελθόν τής κίνησης που έκαμε και τα στήθια σου το μέλλον; Με βήμ’ αργό απ’ το παρελθόν στο μέλλον σου κυκλοφοράει ο άντρας· μ’ ανομολόγητους σκοπούς χασομεράει, που παίρνουν χρόνο.

Φεντά: Σα χέλι ξεγλιστράει απ’ το παρόν όπου στητό τού δίνεται το σώμα τής γυναίκας. Τι χασομέρηδες που είστε σεις οι άντρες! Τέρμα πια τα προσχήματα και οι δικαιολογίες. Ένα πουλάκι την αυγή μου λέει φοβισμένο ότι συνήθιο το ’χετε να ορμάτε στις γυναίκες σα να ’σαστε αρπακτικά θηρία τής ερήμου. Κατά πως μου φαίνεται, εσύ ’σαι από εκείνους που ξεμυτάνε παίρνοντας μύριες προφυλάξεις μόν’ όταν το πουλί πια πέταξε βαθιά μέσα στη νύχτα. Κατεργαράκο, τέλειωσαν τα μα και μου και μη. Ή τώρα ή ποτέ! Στο μακρινό το μέλλον το παλιομακρινάρι σου αχρείαστο μου είναι, όσο κι ο μακριός λαιμός τής καμηλοπαρδάλης.

Η Φεντά ορμάει στον Αμέντ, τον αγκαλιάζει σφιχτά, τον ρίχνει κάτω και τον καβαλικεύει.

Φεντά: Κουνέλι μου, σε τσάκωσα. Πες μου, ακόμ’ αναπολείς το παρελθόν ανάσκελα στο τώρα;

Αμέντ: Κι ανάσκελα ο άντρας μετράει ακόμ’ ασάλευτος τον χρόνο που περνάει. Που το πας, που το πας, αχ, πως με τυραννάς, φοραδίτσα μου τού καθαρού παρόντος;

Φεντά: Στα στέφανα, γλυκέ μου. Στο μέλλον ή στο παρελθόν λουφάζοντας ο άντρας δε θα ξεφύγει απ’ ό,τι αποφάσισε το θηλυκό να γίνει εδώ και τώρα.

Αμέντ: Σιγά τον πολυέλαιο! Γάμος! Για στάσου μια στιγμή, δεν μ’ έκανε το παρελθόν τον άνθρωπο που είμαι, τον άντρα που τώρα χάμω έριξες, που του παίρνεις τον αέρα; Και κείνο που για το μέλλον μας θέλεις πάν’ απ’ όλα είν’ όρκο συζυγικό να δώσουμε στη στιγμή ετούτη;

Ο Αμέντ σηκώνει απότομα τη Φεντά από πάνω του και στέκεται όρθιος στα πόδια του.

Άσε με να το σκεφτώ. Όποιος δεν αντιστέκεται στον πειρασμό τού τώρα, αρνιέται ό,τι ποθεί αληθινά· τον πόθο του απ’ το παρελθόν που διεκδικεί το μέλλον.

Φεντά (όρθια επίσης): Με σχέδια κι υπολογισμούς τις μέρες σου αλόγιστα ξοδεύεις, τυλίγοντας και ξετυλίγοντας τού χρόνου το κουβάρι· κάτι σπουδαίο να συμβεί άσκοπα περιμένεις. Γεροφαφούτης — όρθιος, μες τη βροχή, πάνω στο ένα πόδι, σα μαδημένο μαραμπού — και θα μου λες ακόμα με τη βραχνή τραγίσια σου φωνή πως δε σου φτάνει ο χρόνος.

Αμέντ: Αλλά θα ’μαι γέροντας σοφός και μυαλωμένος! Θα ξέρω όλα τα κόλπα! Θ’ ακολουθώ μοναχικός και σκεφτικός τ’ αυλάκια των παλιών χρόνων! Με τον πόθο μου θα ’χω πια κάνει ειρήνη, με τις αμαρτίες, τους πειρασμούς κάθε κακιάς στιγμής μου!

Φεντά: Να σου πω εγώ τι θα ’σαι: τενεκεδόκουτο με συμπιεσμένο αέρα! Μια τρύπα θα σ’ ανοίξω  και, φσσσστ, θα ξεφουσκώσεις. Κι όλα τα παρελθόντα και τα μέλλοντα θα γίνουνε σκουριά για τα σκουπίδια.

Σωπαίνουν λίγο σκυθρωποί.

Έλα, πάμε μια βόλτα στην πλατεία, έχει καλό καιρό, το βράδυ μπλε υφαντό θα ξεδιπλωθεί πάνω  στο χόρτο.

Αμέντ: Μπα, άστο γι’ αργότερα, έχουμ’  ακόμα χρόνο!

Φεντά (έξαλλη): Το χρόνο σου, βάλ’ τον εκεί που ξέρεις, κακόχρονε ακαμάτη! Μίστερ «άστο-για-αργότερα»! Αλαλάζον χρονοκύμβαλο!

Η Φεντά βγαίνει με φούρια από τη σκηνή.

Αμέντ: Ω χρόνε, σταμάτα να κυλάς! Έκανα μαλακία. Όταν οι γυναίκες σε ρωτούν, να λες «παρών κυρία»! Δηλαδής, αν θες να τηγανίζεις τα παλιά χωρίς να γίνεται το μέλλον ομελέτα.

Βγαίνει κι αυτός τρέχοντας και φωνάζοντας:

Φεντά, Φεντά! Για σένα, δίνω τώρα το παρών!

Εικόνα: http://www.griseldaonline.it/foto/menetti/Matisse_Viso.jpg

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s