RSS

Anton Webern Kantate op.29

Hildegard Jone
Ι. Απ’ τής λαλιάς το σύγνεφο, φλέγοντας, πέταξε η σπίθα τής ζωής. Πριν σβήσει στη σιωπή, στο κατόπι της ήχησε το χτυποκάρδι τής βροντής.
ΙΙ. Απ’ το σφεντάμι ο σπόρος πλανιέται φτερούγα μικρή στον αέρα! Κι όμως μοίρα σου είναι να πέσεις στον κόρφο τής γης. Μα ξανά ανταμώνεις τον ήλιο και τον μόσκο τής άνοιξης· σαν ανέβεις τότε απ’ τις ρίζες στο φως, ριζοβολείς μονομιάς στα ουράνια. Φυτρώνεις πάλι φτερούγες μικρές που φυλάνε από πριν σιωπηρά τη μορφή τής ζωής σου ολόκληρη.
ΙΙΙ. Σαν πάλλονται τού Απόλλωνα οι όλβιες χορδές, ποιος τις βαφτίζει Χάριτες; Όταν στις ώρες που γιομίζουν τις εσπερινές το άσμα του ηχεί, ποιος τάχα τον Απόλλωνα ν’ αναπολεί;
IV. Κι όμως τα πρότερα ονόματα σβήστηκαν όλα μέσα σ’ εκείνο τον φθόγγο· κι όμως στη λέξη εκείνη ξέπνοες οι άλλες κάποτε χάθηκαν· κι αμυδρότερα τα είδωλα, ακόμα, λειώνουν στον τύπο τού φάσματος. ― Χάρις, το δώρο τού ύψιστου: τού ελέους το κάλλος αστράφτει! Στην καρδιά που ανθίζει, σεμνή προσφορά τής τελείωσης δρόσος.

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s