RSS

Anton Webern Trakl Songs (op.14)

Ο Ήλιος Georg Trakl

Κάθε μέρα προβάλλει χρυσός ο ήλιος στο ύψωμα. Όμορφο το δάσος και το ζώο που ακροφαίνεται κι ο άντρας, κυνηγός ή βοσκός. Κοκκινωπό το ψάρι αναδεύει στο πράσινο τής λίμνης· κάτω απ’ τον θόλο τ’ ουρανού αθόρυβα γλιστράει γαλάζια ψαρόβαρκα. Αργά ωριμάζουν τα σταφύλια και το στάρι και, όταν η μέρα γέρνει, το καλό και το κακό έχουν μεστώσει. Σαν νυχτώσει, τα βλέφαρα τού στρατοκόπου αργοσαλεύουν· κι απ’ τη χαράδρα, μαύρη, ο ήλιος απαστράπτει.

Δύση Ι Georg Trakl [1:30]

Σελήνη — έξοδος νεκρική από σπήλαιο μελανό — και ανθέων πολλών βροχή στο βραχόσπαρτο μονοπάτι. Κλαυθμοί αργυροί τού νοσούντος στη λίμνη την εσπερινή — σε λέμβο σκοτεινή για το επέκεινα αποπλέουν οι εραστές — ή ίσως ηχούν τα βήματα τής Ελίς στο άλσος το υακίνθινο αμυδρά τώρα κάτω απ’ τις βελανιδιές. Παιδική μορφή πλασμένη από κρυστάλλινα δάκρυα, νυκτίπλανες σκιές! Μαιανδρικές αστραπές τους κροτάφους φωτίζουν αιώνια ψυχρούς, όταν το αναθάλλον ύψωμα σείουν οι θύελλες οι εαρινές.

Δύση ΙΙ Georg Trakl [2:45]

Γαλήνια τα πράσινα δάση τής πατρίδας μας· το κρυσταλλένιο κύμα σβήνει στον ερειπωμένο τοίχο και μεις κλαίμε στον ύπνο μας· πλανόδιοι τραγουδιστές τού εσπερινού καλοκαιριού αργοπατώντας δίπλα στους φράχτες τους αγκαθωτούς, στην ευλογία τής απόμακρης φεγγοβολής των αμπελιών· και τώρα σκιές στον δροσερό κόρφο της νύχτας, πενθήρεις αετοί: γλυκά μια φεγγαραχτίδα πραΰνει τις πορφυρένιες κηλίδες τής μελαγχολίας μας.

Δύση ΙΙΙ Georg Trakl [4:08]

Λιθόχτιστες Μεγαλόπολεις τής Πεδιάδας! Βουβός, εγώ ο άπατρις με το σκοτεινιασμένο μέτωπο, ακολουθώ τον άνεμο, τα γυμνά κλαδιά στους λόφους. Ποτάμια που εξαφανίζεστε στο βάθος τού ορίζοντα! Τα σύννεφα μαύρισαν τον ουρανό και στο απόκοσμο το δειλινό με πιάνει τρόμος! Ετοιμοθάνατοι Λαοί! Χλωμό Κύμα που συντρίβεσαι στην όχθη τής νύχτας — Πεφταστέρια!

Τη Νύχτα Georg Trakl [5:44]

Τη νύχτα αυτή το γαλάζιο των ματιών μου έσβησε, και τής καρδιάς μου το κόκκινο χρυσάφι. Τι ήρεμα που έκαιε το φως! Το μπλε σου πανωφόρι τύλιξε τον λιγόθυμο — το άλικο στόμα σου σφράγισε τη στιγμή που βυθίστηκε ο φίλος στο σκοτάδι.

Τραγούδι αιχμάλωτου κοτσυφιού Georg Trakl [6:23]

Αχνή ανάσα στα πράσινα κλαριά· ανθάκια γαλάζια κρέμονται ολόγυρα στο πρόσωπο τού μοναχικού· το χρυσαφένιο βήμα κάτ’ απ’ το λιόδεντρο αργοπεθαίνει. Και σαν τη νύχτα που φτεροκοπάει μεθυσμένη, σιωπηρά η σεμνότητα αιμορραγεί σταγόνες που αργοκυλούν απ’ τ’ ανθισμένο αγκάθι. — Χέρια που αχνοτρέμουν με συμπόνια τυλίγουν την πληγωμένη καρδιά.

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s