RSS

Category Archives: Μετανάστευση

Το (αντιφά) κλουβί με τις τρελές

[Μόνο στο ντέλι τής «Αυγής»: Από σήμερα και κάθε μέρα το μενού έχει … «ιερές γελάδες»]

Το κείμενο τής έκκλησης, Christine Delphy

Πρόκειται για τη δημοσιογράφο και δοκιμιογράφο Καρολίν Φουρέστ, την οποία βράβευσαν οι «Indivisibles» απονέμοντάς της μια επίχρυση μπανανόφλουδα, στην κατηγορία «les Experts Chronikers», επειδή «κατήγγειλε» δημόσια τις πρακτικές ορισμένων «συλλόγων που όχι μόνο ζητούν αθλητικούς χώρους για την οργάνωση τουρνουά μπάσκετ με τη συμμετοχή αποκλειστικά — «καλυμμένων» — γυναικών, αλλά χρησιμοποιούν τις εν λόγω εκδηλώσεις για την άντληση κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση τής Χαμάς».

Μήνυση για προσβολή τής προσωπικότητας και δυσφήμηση

Η Φουρέστ απάντησε μ’ ένα εξαιρετικά βίαιο άρθρο, που μάλιστα δημοσιεύτηκε στην Χάφινγκτον Ποστ και στο οποίο όχι μόνο αντιμετωπίζει τη δημοσιογράφο Rokhaya Diallo, συνιδρύτρια των «Indivisibles», ως εχθρό τής κοσμικότητας και ως σύμμαχο των ισλαμιστών, καταλογίζοντάς της ότι διατηρεί παρασκηνιακές σχέσεις με την αμερικανική κυβέρνηση [!!!], αλλά αυτοανακηρύσσεται σε αυτόκλητη κατήγορο τής «τρομοκρατίας κατά τού τύπου». Η Καρολίν Φουρέστ, όμως, δεν σταματάει εδώ: αποκαλεί τους «Indivisibles» και τα μέλη τής ελλανοδίκου επιτροπής «αποβράσματα» και αφήνει υπόνοιες ότι «εκτελούν συμβόλαιο» για λογαριασμό όσων ονειρεύονται κρυφά να τη «στείλουν στα πευκάκια», να τη «φιμώσουν» και να τη «διαπομπεύσουν δημόσια».

Αλλά το σοβαρότερο δεν είναι αυτό! Σαν να μην έφταναν οι προσβλητικοί και δυσφηµιστικοί της ισχυρισμοί, η Καρολίν Φουρέστ ανακοινώνει ότι θα υποβάλει μήνυση κατά των «Indivisibles» για προσβολή τής προσωπικότητάς της και δυσφήμιση!

Η μήνυσή της θα στραφεί και εναντίον όλων των μελών τής ελλανοδίκου επιτροπής των «Y’a bon Awards» τού 2012 και, πιο συγκεκριμένα, τού προέδρου τού συλλόγου Gilles Sokoudjou, όπως επίσης και εναντίον των ηθοποιών Jalil Lespert και Aïssa Maïga, των ράπερ Mokobé και Youssoupha, των συγγραφέων Faiza Guène και Alain Mabanckou, των κοινωνιολόγων Jean Baubérot και Nacira Guénif, τού ιστορικού Olivier Le Cour Grandmaison, τής ειδικού σε θέματα πολιτισμού Maboula Soumahoro και των δημοσιογράφων Florence Aubenas, Abdelkrim Branine, Sébastien Fontenelle και Frédéric Martel.

Read the rest of this entry »

 

Το (αντιφά) μέτωπο τής Χάιδως—Νέας Σποράς και Εσοδείας-ΕΚΜ

(Όταν η «Αυγή» έβγαλε τη «χρυσή»: Oh, come, Mister tally man, tally me banana)


Η Καρολίν Φουρέστ στη γιορτή τής Ουμανιτέ: η εκδοχή για το συμβάν από την πλευρά των «Indivisibles»
Bader Lejmi & Myrto S.

(μέλος των «Indivisibles» & φεμινίστρια, αντίστοιχα)

Κατ’ αρχάς, να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας: δεν έχουμε καμία σχέση ούτε με το γκρουπούσκουλο «Égalité & Réconciliation» ούτε και με οποιαδήποτε άλλη ακροδεξιά οργάνωση. Είμαστε απλώς αντιρατσιστές ακτιβιστές — όπως ευτυχώς και πολλοί άλλοι συμπολίτες μας — και δεν είχαμε σκοπό να εγκαταλείψουμε την ανωνυμία μας, πριν διαβάσουμε τα ψέματα που ειπώθηκαν και γράφτηκαν για μας στα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Αλλά ας περάσουμε τώρα στα γεγονότα.

Η Καρολίν Φουρέστ και οι «Indivisibles»: μια μακρά ιστορία

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012, στις πέντε το απόγευμα: στα πλαίσια τής γιορτής τής Ουμανιτέ, η Καρόλιν Φουρέστ είχε προσκληθεί να συμμετάσχει σε συζήτηση με θέμα «Πώς να αντιμετωπίσουμε το Εθνικό Μέτωπο [FN];», που θα διεξαγόταν στη σκηνή «Οι Φίλοι τής Ουμανιτέ». Μια εβδομάδα νωρίτερα, τριάντα περίπου αντιρατσιστές ακτιβιστές είχαν συντάξει ανοιχτή επιστολή προς τους διοργανωτές τής Γιορτής τής Ουμανιτέ, όπου εξέφραζαν την αποδοκιμασία τους για την πρόσκληση, ενώ η «Union Juive Française pour la Paix» [Εβραιογαλλική Ένωση για την Ειρήνη] εξέδωσε επίσης ανακοινωθέν τύπου με ανάλογο περιεχόμενο.

Δεν υπήρχε κανείς πιο αρμόδιος από την Καρολίν Φουρέστ για να προτείνει μια στρατηγική πάλης ενάντια στο Εθνικό Μέτωπο; Για παράδειγμα, ο κοινωνιολόγος Saïd Bouamama, συγγραφέας πολλών έργων για την εθνική ταυτότητα και τις διακρίσεις, ο αντιρατσιστής και αντισεξιστής ακτιβιστής Pierre Tevanian, συγγραφέας τού «Dictionnaire de la lepénisation des esprits» [Λεξικού τής λεπενοποίησης των νοοτροπιών], ή η δημοσιογράφος Rokhaya Diallo, φεμινίστρια και αντιρατσίστρια ακτιβίστρια, συγγραφέας τού «Racisme mode d’emploi» [Ρατσισμός: Οδηγίες Χρήσεις]; Επιπλέον, οι προαναφερθέντες δεν κρύβουν το γεγονός ότι ανήκουν στον χώρο αριστερά τής αριστεράς, με άλλα λόγια ανήκουν στην «κατηγορία» εκείνων που δεν πηγαίνουν στη γιορτή τής Ουμανιτέ μόνο για να παρακολουθήσουν τις συναυλίες. Πρόκειται επομένως για αληθινούς «Φίλους τής Ουμανιτέ».

Από την άλλη μεριά όμως, το βιογραφικό τής Καρολίν Φουρέστ περιέχει μια πολύ πιο εντυπωσιακή πιστοποίηση στον τομέα τού αντιρατσισμού: το πρώτο βραβείο «Y’a Bon Awards» στην κατηγορία «Les Experts Chronikers» [Έμπειροι Χρονικογράφοι], με το οποίο τιμάται ο/η χρονικογράφος που διέδωσε τις περισσότερες ρατσιστικές προκαταλήψεις στη διάρκεια τού έτους.[1] Ο ρατσισμός δεν είναι μόνο έργο κάποιων «κακών» προσωπικοτήτων, όπως τού πατέρα και κόρης Λεπέν, αλλά είναι πάνω από όλα ένα σύστημα που τροφοδοτείται από τη μαζική διάδοση ρατσιστικών στερεοτύπων και προκαταλήψεων εκ μέρους ατόμων που έχουν μεγάλη απήχηση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως επίσης και δημόσια νομιμοποίηση. Αυτό συμβαίνει στην περίπτωση τής Καρολίν Φουρέστ που, στο παράθεμα που της χάρισε το βραβείο, απορρίπτει το αίτημα μη-μικτών αθλητικών δραστηριοτήτων από πλευράς «συλλόγων που όχι μόνο ζητούν αθλητικούς χώρους για την οργάνωση τουρνουά μπάσκετ με τη συμμετοχή αποκλειστικά — «καλυμμένων» — γυναικών, αλλά χρησιμοποιούν τις εν λόγω εκδηλώσεις για την άντληση κεφαλαίων για τη χρηματοδότηση τής Χαμάς». Ωστόσο, μέχρι αποδείξεως τού εναντίου, οι ομάδες τού μπάσκετ σε ελάχιστες περιπτώσεις είναι μικτές, ενώ — και εδώ είναι το παράλογο τής υπόθεσης — οι μουσουλμάνες γυναίκες καλύπτουν το πρόσωπό τους, μόνο αν παρευρίσκονται στην αίθουσα και άνδρες … Ας παραβλέψουμε δε την ευκολία με την οποία συμφύρεται η ανθρωπιστική υποστήριξη στους πληθυσμούς τής Παλαιστίνης με την υποστήριξη στη συγκεκριμένη ισλαμική πολιτική οργάνωση, θέμα που αναλύθηκε από [τον/την] Noria, μέλος των «Indivisibles» τον Δεκέμβρη τού 2010.

Read the rest of this entry »

 

Ο ρατσισμός των διανοουμένων—Αλαίν Μπαντιού

Μετάφραση: Lenin Reloaded
Επιμέλεια μετάφρασης: dkoss
Πηγή
: Le Monde, αφιέρωμα στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012

Το μέγεθος της ψήφου υπέρ της Μαρίν Λε Πεν είναι αναπάντεχο και ανησυχητικό: αναζητούμε εξηγήσεις — η πολιτική τάξη προσφεύγει στην ίδια πάντα «πάσης χρήσεως» κοινωνιολογία: η Γαλλία των χαμηλών στρωμάτων — οι παραπλανημένοι επαρχιώτες, οι εργάτες, οι αμόρφωτοι, φοβισμένοι από την παγκοσμιοποίηση, την υποχώρηση της αγοραστικής δύναμης, τη διάλυση των [βιομηχανικών] περιοχών τους, τους άγνωστους ξένους που στέκονται στις πόρτες τους — αναδιπλώνεται στον εθνικισμό και στην ξενοφοβία.

Επιπλέον, πρόκειται για τους ίδιους τους «καθυστερημένους» Γάλλους που κατηγορήθηκαν ότι ψήφισαν «Όχι» στο δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα — εκείνους που αντιπαραθέτουν με τις μορφωμένες, αστικές, σύγχρονες μεσαίες τάξεις που είναι το κοινωνικό αλάτι της μετριοπαθούς μας δημοκρατίας.

Ας πούμε ότι αυτή η Γαλλία των από κάτω είναι, εν προκειμένω, ο γάιδαρος του μύθου, ο ψωραλέος και άθλιος «λαϊκιστής» απ’ τον οποίο πηγάζει όλο το κακό της Λε Πεν. Έχοντας πει αυτό, όμως, αυτή η πολιτική-μιντιακή κλαψούρα για τον «λαϊκισμό» είναι παράξενη. Θα μπορούσε η δημοκρατική εξουσία, για την οποία είμαστε τόσο περήφανοι, να είναι αλλεργική προς την ιδέα ότι πρέπει να λάβει υπόψη τι σκέφτεται ο λαός; Αυτή, όπως και να ’χει, είναι η γνώμη του λαού, και μάλιστα όλο και περισσότερο. Όταν ρωτήθηκαν «νοιάζονται οι πολιτικοί για το τι σκέφτονται άνθρωποι σαν εσάς;», η εντελώς αρνητική απάντηση «καθόλου» αυξήθηκε από  15% του συνόλου το 1978 στο 42% το 2010! Όσο για το σύνολο των θετικών απαντήσεων  («Πολύ» ή «αρκετά»), αυτό μειώθηκε από 35% σε 17% (για αυτές και άλλες ενδιαφέρουσες στατιστικές ενδείξεις, συμβουλευτείτε το ειδικό τεύχος του La Pensée, «Ο λαός, η κρίση, η πολιτική» των Guy Michelat και Michel Simon). Το ότι η σχέση ανάμεσα στο λαό και στο κράτος δεν είναι σχέση εμπιστοσύνης είναι το ελάχιστο που μπορούμε να πούμε.

Δεν θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι το Κράτος μας δεν έχει τον λαό που του αξίζει, και ότι η σκοτεινή ψήφος υπέρ της Λε Πεν επιβεβαιώνει αυτή την ανεπάρκεια; Η ισχυροποίηση της δημοκρατίας θα απαιτούσε η κυβέρνηση να εκλέξει έναν άλλο λαό, όπως πρότεινε ειρωνικά ο Μπρεχτ…

Η θέση μου είναι ότι θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε δύο άλλους ενόχους: στους διαδοχικούς ηγέτες της κρατικής εξουσίας, τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς, και σ’ ένα σημαντικό τμήμα διανοουμένων.

Σε τελική ανάλυση, δεν είναι οι φτωχοί της επαρχίας που αποφάσισαν να περιορίσουν όσο γίνεται το βασικό δικαίωμα των εργατών σ’ αυτή τη χώρα, όποια κι αν είναι η προέλευσή τους, να ζουν εδώ με τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Σοσιαλίστρια υπουργός το έκανε, και μετά όλοι αυτοί της δεξιάς που άρπαξαν την ευκαιρία. Δεν είναι ο αμόρφωτος επαρχιώτης που δήλωσε το 1983 πως οι απεργοί της Ρενώ – στην πλειοψηφία τους Αλγερινοί και Μαροκινοί– ήταν «μετανάστες (…) υποκινούμενοι από θρησκευτικές ή πολιτικές ομάδες που αυτοπροσδιορίζονται σε συνάρτηση με κριτήρια ασύμβατα με τις γαλλικές κοινωνικές πραγματικότητες

´Ήταν ένας σοσιαλιστής πρωθυπουργός, φυσικά προς τέρψιν των «εχθρών» του εκ δεξιών. Ποιος από μας είχε την φαεινή ιδέα να πει ότι ο Λε Πεν μιλά για πραγματικά προβλήματα; Μήπως ήταν ένας αλσατός αγωνιστής του Εθνικού Μετώπου; Όχι, ένας πρωθυπουργός τού Φρανσουά Μιτεράν. Δεν είναι ο καθυστερημένος πληθυσμός της επαρχιακής ενδοχώρας που δημιούργησε τα «κέντρα φιλοξενίας» που φυλακίζουν, πέραν κάθε έννοιας δικαίου,  όλους όσους επιπλέον στερούνται της δυνατότητας να αποκτήσουν νόμιμα χαρτιά βάσει  μόνο του γεγονότος ότι βρίσκονται εδώ.

Δεν είναι οι αγανακτισμένοι κάτοικοι των προαστίων των πόλεών μας που έβγαλαν γενικό φιρμάνι να εκδίδονται γαλλικές βίζες με το σταγονόμετρο, ενώ την ίδια στιγμή καθόριζαν ακόμα και τις ποσοστώσεις των απελάσεων που πρέπει πάση θυσία να γίνονται απ’ την αστυνομία. Η διαδοχή περιοριστικών νόμων που επιτίθενται στην ελευθερία και την ισότητα εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν και εργάζονται εδώ κάτω απ’ το πρόσχημα της αλλοδαπότητας δεν είναι έργο αποχαλινωμένων «λαϊκιστών».

Στο χειρισμό αυτών των νομίμων εγκλημάτων, βρίσκουμε απλούστατα το κράτος — όλες τις διαδοχικές κυβερνήσεις, αρχής γενομένης από τον Φρανσουά Μιτεράν και συμπεριλαμβανομένων όλων ανεξαιρέτως των διαδοχικών κυβερνήσεων μετά από αυτόν. Σε αυτό το θέμα, και αυτά είναι απλώς δύο παραδείγματα, ο σοσιαλιστής Λιονέλ Ζοσπέν γνωστοποίησε τη στιγμή που ήρθε στην εξουσία πως δεν ετίθετο ζήτημα ακύρωσης των ξενοφοβικών νόμων του Σαρλ Πασκά· και ο σοσιαλιστής Φρανσουά Ολλάντ έκανε γνωστό ότι όσον αφορά την πολιτική νομιμοποίησης των χωρίς χαρτιά μεταναστών δεν θα υπάρξει καμία διαφοροποίηση σε σχέση με όσα ίσχυαν κατά την προεδρία του Νικολά Σαρκοζί. Η συνέχεια κατεύθυνσης είναι ξεκάθαρη. Είναι αυτή η πεισματική ενθάρρυνση της ιταμότητας από την πλευρά του κράτους που διαμορφώνει την αντιδραστική και ρατσιστική γνώμη, και όχι το αντίθετο.

Δεν νομίζω, επίσης, πως είναι άγνωστο το γεγονός πως ο Νικολά Σαρκοζί και η συμμορία του βρισκόταν διαρκώς στο μέτωπο του πολιτισμικού ρατσισμού, υψώνοντας ψηλά το λάβαρο της «ανωτερότητας» του αγαπημένου μας δυτικού πολιτισμού και καταθέτοντας προς ψήφιση μια ατέλειωτη σειρά νομοθετικών διακρίσεων που η μοχθηρία τους μας ανατριχιάζει.

Αλλά, στο κάτω-κάτω, δεν βλέπουμε και την αριστερά να ξεσηκώνεται προκειμένου να αντισταθεί με το αναγκαίο σθένος για την αντιμετώπιση μιας τέτοιας αντιδραστικής μανίας. Η αριστερά έφτασε στο σημείο συχνά να δηλώνει ότι «κατανοεί» αυτή την απαίτηση για «ασφάλεια», και υπερψήφισε ψυχρά τέτοιες ανοιχτά παρανοϊκές αποφάσεις όπως αυτές που είχαν ως στόχο την αποβολή από τον δημόσιο χώρο οποιασδήποτε γυναίκας καλύπτει τα μαλλιά ή το σώμα της.

Οι υποψήφιοι της αριστεράς δηλώνουν σε κάθε ευκαιρία ότι θα ξεκινήσουν έναν αδυσώπητο πόλεμο, όχι τόσο ενάντια στη διαφθορά των καπιταλιστών και στη δικτατορία των προϋπολογισμών λιτότητας, αλλά ενάντια στους χωρίς χαρτιά εργάτες και τους ποινικά υπότροπους νεαρούς, ιδίως αν είναι μαύροι ή Άραβες. Στο πεδίο αυτό, η δεξιά και η αριστερά συγκερασμένες έχουν καταπατήσει κάθε αρχή. Πρόκειται πλέον, για όσους στερούνται χαρτιών, όχι για κράτος δικαίου, αλλά για κράτος εξαίρεσης, για κράτους του μη δικαίου. Αυτοί βρίσκονται σε κατάσταση ανασφάλειας και όχι οι εύποροι ντόπιοι. Αν αναγκαζόμασταν, ο Θεός να μας φυλάει, να απελάσουμε κόσμο, θα ήταν καλύτερα να απελάσουμε τους ηγέτες μας και όχι τους πολύ αξιοπρεπείς εργάτες απ’ το Μαρόκο ή το Μαλί.

Και πίσω απ’ όλα αυτά, για πολύ καιρό τώρα, για πάνω από είκοσι χρόνια, ποιον βρίσκουμε; Ποιοι είναι οι ένδοξοι επινοητές του «ισλαμικού κινδύνου», που, σύμφωνα με τους ίδιους, απειλεί να αποσυνθέσει την δυτική κοινωνία και την όμορφή μας Γαλλία; Ποιοι άλλοι από τους διανοούμενους που αφιερώνουν στο αποτρόπαιο αυτό έργο φλογερές επιφυλλίδες, διεστραμμένα βιβλία και κατά παραγγελία «κοινωνιολογικές έρευνες»; Είναι μήπως μια ομάδα από συνταξιούχους επαρχιώτες και εργάτες μικρών αποβιομηχανοποιημένων πόλεων που έχτισαν υπομονετικά όλη αυτή την υπόθεση της «σύγκρουσης πολιτισμών», της υπεράσπισης του «δημοκρατικού συμβολαίου», των απειλών κατά τής υπέροχης «κοσμικότητάς» μας, του «φεμινισμού» που προσβάλλεται από την καθημερινή ζωή των αράβων γυναικών;

Δεν είναι ατυχές ότι τα βέλη στρέφονται αποκλειστικά κατά των ηγετών της άκρας δεξιάς (οι οποίοι απλώς βγάζουν τα κάστανα απ’ τη φωτιά), χωρίς να αποκαλυφθεί ποτέ  η τεράστια ευθύνη όσων, στην υποτιθέμενη «αριστερά» — και ας σημειωθεί εδώ ότι πρόκειται τις περισσότερες φορές για καθηγητές φιλοσοφίας και όχι βεβαίως για ταμίες σουπερμάρκετ — επιχειρηματολογούσαν παθιασμένα πως οι Άραβες και οι μαύροι, και ιδιαίτερα οι νέοι, θα διέφθειραν το εκπαιδευτικό μας σύστημα, θα διέβρωναν τον χαρακτήρα των προαστίων μας, θα επιτίθεντο στις ελευθερίες μας και θα προσέβαλαν τις γυναίκες μας; Ή ότι «παραείχαμε πολλούς» στις ποδοσφαιρικές μας ομάδες; Ακριβώς όπως κάποτε μίλαγε κάποιος για Εβραίους και «μέτοικους», από τους οποίους η αιώνια Γαλλία απειλούνταν θανάσιμα.

Δεν αμφιβάλλω ότι εμφανίστηκαν κάποια φασιστικά γκρουπούσκουλα που δρούσαν στο όνομα του Ισλάμ. Αλλά υπάρχουν επίσης φασιστικά κινήματα που ταυτοποιούνται ως υπερασπιστές της Δύσης ή του Χριστού του Βασιλέως.  Αυτό το γεγονός δεν εμποδίζει κανέναν ισλαμοφοβικό διανοούμενο απ’ το να επαινεί ατελείωτα την ανώτερή μας «δυτική» ταυτότητα και να καταλήγει στο να εντοπίζει τις αξιοθαύμαστές μας «χριστιανικές ρίζες» στην λατρεία μιας κοσμικότητας, για την οποία η Μαρίν Λε Πεν (που ανήκει πλέον στους φανατικότερους οπαδούς του εν λόγω δόγματος) αποκάλυψε επιτέλους το είδος της πολιτικής που την εκκολάπτει.

Στην πραγματικότητα, οι διανοούμενοι είναι που επινόησαν την αντιλαϊκή βία, που έχει κύριο στόχο τη νεολαία των γκέτο, και που είναι το πραγματικό μυστικό της Ισλαμοφοβίας. Και είναι οι κυβερνήσεις, ανίκανες να χτίσουν μια πολιτική κοινωνία ειρήνης και δικαιοσύνης, που παρέδωσαν ως εξιλαστήρια θύματα στις συγχυσμένες και τρομαγμένες εκλογικές τους πελατείες τους ξένους, και κυρίως τους Άραβες εργάτες και τις οικογένειές τους. Όπως πάντα, η ιδέα — έστω και εγκληματική — έρχεται πριν απ’ την εξουσία, η οποία με τη σειρά της διαμορφώνει τη γνώμη που χρειάζεται. Ο διανοούμενος — τι κι αν είναι αξιοθρήνητος — έρχεται πριν από τον υπουργό, που κατασκευάζει τους οπαδούς του.

Το βιβλίο — ακόμα και όταν είναι για πέταμα — προηγείται της προπαγανδιστικής εικόνας, που αντί να διδάσκει, παραπλανεί. Και ως αποτέλεσμα τριάντα χρόνων υπομονετικών συγγραφικών προσπαθειών, η πολεμική και η «ανίδεη» εκλογική αναμέτρηση βρίσκουν την φρικτή ανταμοιβή τους στις βαριεστημένες συνειδήσεις και στην αγελαία ψήφο.

Ντροπή σ’ αυτές τις διαδοχικές κυβερνήσεις, που έχουν όλες τους διαγκωνισθεί γύρω από τα αλληλένδετα ζητήματα της «ασφάλειας» και του «μεταναστευτικού», ώστε να αποκρύψουν ότι εξυπηρετούσαν κυρίως τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας! Ντροπή στους νεορατσιστές και αδιόρθωτα εθνικιστές διανοούμενους, που επίμονα και συστηματικά συγκάλυπταν το κενό που άφησε στα λαϊκά στρώματα η παροδική έκλειψη της κομμουνιστικής υπόθεσης με ένα σωρό ανοησίες για τον ισλαμικό κίνδυνο και την καταστροφή των «αξιών» μας!  

Αυτοί πρέπει τώρα να απολογηθούν για την απειλή του καλπάζοντος φασισμού, του οποίου την ιδεολογική ανάπτυξη προώθησαν χωρίς σταματημό.

 

Ετικέτες:

Καταγγελίες κατά τού φακελώματος των Ρομά—Μ.Μπαρμπιέ

Marie Barbier*

Ασκεί η γαλλική κυβέρνηση μαζική πολιτική διακρίσεων εις βάρος των Ρομά; Ναι, απαντά η οργάνωση SOS Racisme, η οποία ανακοίνωσε χθες τη «νομική της στρατηγική» κατά τής «ρατσιστικής πολιτικής τού κράτους». «Η εθνο-φυλετική αυτή λογική έχει σοβαρές νομικές συνέπειες» κατήγγειλε ο πρόεδρος τής οργάνωσης Ντομινίκ Σοπό.

Μετά την ομιλία [τού Σαρκοζί] στη Γκρενόμπλ στα τέλη Ιουλίου, αυξήθηκε στη Γαλλία ο αριθμός των απελάσεων Ρομά προς τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Για την πραγματοποίηση αυτών των αναγκαστικών επαναπροωθήσεων δημιουργήθηκε «ένα σύστημα εθνικού φακελώματος των πληθυσμών των Ρομά τόσο όσον αφορά την εντόπιση τού χώρου διαμονής όσο και την κυκλοφορία τους» μας διαβεβαιώνει η οργάνωση SOS Racisme, υπενθυμίζοντάς μας πολλά πρόσφατα περιστατικά: στο νομό Μπα-Ρεν, οι κάτοικοι τής κοινότητας τού Kirwiller έλαβαν από το δημαρχείο μια επιστολή υπογεγραμμένη από την τοπική υπηρεσία χωροφυλακής, που τους ζητούσε να αναφέρουν στις δυνάμεις τής τάξεως «κάθε πρόσωπο το παρουσιαστικό τού οποίου παραπέμπει σε άτομο ανατολικοευρωπαϊκής καταγωγής». Στα τέλη Φεβρουαρίου, η διεύθυνση αστυνομίας του Παρισιού ζήτησε από το προσωπικό της να καταμετρήσει τον αριθμό των ατόμων «με προέλευση από χώρες τής Ανατολικής Ευρώπης, τα οποία συνελήφθησαν για οποιαδήποτε αδίκημα εξαιρουμένων των κυκλοφοριακών παραβάσεων».

Έχουν κινηθεί πολλές νομικές διαδικασίες εναντίον τής πρακτικής αυτής του φακελώματος. Κατατέθηκε καταγγελία τόσο σε βάρος τής περιφερειακής Διεύθυνσης Ασφάλειας αρμόδιας για την περιοχή Βαλ Ντε Μαρν όσο και σε βάρος τής Διεύθυνσης Ασφάλειας υπεύθυνης για την ευρεία περιοχή τού Παρισιού. Η οργάνωση έχει επίσης υποβάλει μήνυση για «φυλετική δυσφήμιση και υποκίνηση φυλετικών διακρίσεων και φυλετικού μίσους» εναντίον τού διοικητή της Χωροφυλακής τού Hochfelden και τού δημάρχου τού Kirwiller.

Επιπλέον, όσον αφορά την εγκύκλιο τής 5ης Αυγούστου, με την οποία ζητούνταν από τους νομάρχες να στοχεύσουν «κατά προτεραιότητα» τους καταυλισμούς των Ρομά, εκκρεμεί σχετική προσφυγή στο Συμβούλιο τής Επικρατείας. Τέλος, η οργάνωση απαιτεί την έναρξη κοινοβουλευτικής διερεύνησης αναφορικά με αυτές τις πρακτικές φακελώματος.

* Δείτε και σχετικά άρθρα L’Express, Le Parisien

 

Λαμπεντούσα: «Αυτοί οι νέοι διψάνε για ελευθερία»

Λαμπεντούσα: «Αυτοί οι νέοι διψάνε για ελευθερία»
(Ουμανιτέ, 14/3)

Εδώ και ένα μήνα η άφιξη 8.000 Τυνησίων στις ιταλικές ακτές έχει προκαλέσει πολλά σχόλια, που κυμαίνονται από τα πλέον καταστροφολογικά — «ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές», σύμφωνα με τον Νικολά Σαρκοζί — ως τα πλέον ποταπά, όπως για παράδειγμα η πρόταση τής Σαντάλ Μπρινέλ[1] να «τους ξαναβάλουμε μέσα στα πλοία». Σήμερα είναι η σειρά τής Μαρίν Λε-Πεν, τής αρχηγού τού Εθνικού Μετώπου, να εργαλειοποιήσει τις αφίξεις με την επίσκεψή της στο νησί τής Λαμπεντούσα. Με αφορμή το κύμα πολιτικών και μιντιακών αντιδράσεων το Ευρωμεσογειακό Δίκτυο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων πραγματοποίησε εσπευσμένα ερευνητική αποστολή για τη μελέτη τού φαινομένου. Από τις 19 έως τις 26 Φεβρουαρίου μεγάλος αριθμός γαλλικών και τυνησιακών οργανώσεων πραγματοποίησαν επισκέψεις στην Τυνησία και την Ιταλία. Η Κλερ Ροντιέ, μέλος τού δικτύου Migreurop, συμμετείχε στην ομάδα παρατηρητών. Από το [λιμάνι] Ζαρζίς ως στη Λαμπεντούσα εκθέτει τους λόγους για τους οποίους άτομα νέας ηλικίας που προέρχονται από την Τυνησία εγκαταλείπουν τη χώρα τους και περιγράφει τις δυσκολίες που συνοδεύουν την άφιξή τους σε μια Ευρώπη τρομοκρατημένη από τον μύθο τής «εισβολής».

Ποια είναι η γνώμη σας για τη δημόσια διαμάχη που εκτυλίσσεται στην Ευρώπη γύρω από τα μεταναστευτικά ζητήματα.

Κλερ Ροντιέ: Είμαστε μάρτυρες ενός υπερθεματισμού απόρριψης που εγείρει το ερώτημα τής στάσης μας απέναντι στις ελευθερίες των άλλων. Πρέπει να ξέρουμε τι θέλουμε: θεωρούμε προτιμότερη τη δημοκρατία, που είναι συνώνυμη με την ελευθερίας κινήσεως, ή προτιμούμε αντιθέτως αυταρχικά καθεστώτα που απαγορεύουν στους πολίτες να εγκαταλείψουν τη χώρα τους; Η ανάγκη χειραφέτησης αφορά επίσης και τη διέλευση των συνόρων, πράγμα που, όμως, δεν σημαίνει ότι η Τυνησία θα αδειάσει από τους κατοίκους της! Προκαλεί ανησυχία η σύγκριση ανάμεσα στη νευρικότητα που επιδεικνύει η Ευρώπης σε σχέση με τα 8 χιλιάδες άτομα που έφθασαν στην Ιταλία και την πλήρη σιωπή με την οποία αντιμετωπίζει την κατάσταση στην Τυνησία, όπου συνεχίζουν να καταφθάνουν κύματα δεκάδων χιλιάδων μεταναστών από τη Λιβύη. Η Τυνησία καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να ανταποκριθεί στις ανάγκες τής στιγμής, χωρίς να είναι κατάλληλα εφοδιασμένη γι’ αυτό. Απέναντι σ’ αυτούς τους νέους που διψάνε για ελευθερία η μόνη απάντηση τής Ευρώπης είναι να τους μεταχειρίζεται ως επιδρομείς τους οποίους οφείλει να αποκρούσει. Η αποστολή μας έφερε στο φως ένα εξαιρετικά ευρωκεντρικό όραμα για τη Μεσόγειο: ενώ από αυτή την όχθη την θεωρούμε ως φυσικό φραγμό, στην αντίπερα όχθη οι Τυνήσιοι την αντιμετωπίζουν ως κοινό χώρο.

Κυκλοφορούν πολλές φήμες για τους μετανάστες που έφθασαν στη Λαμπεντούσα. Μπορέσατε να μάθετε περισσότερα για αυτούς;

Κλερ Ροντιέ: Είναι όλοι τους νέα άτομα, με μέση ηλικία μεταξύ 20 και 35 ετών, κυρίως άνδρες. Υπήρχαν επίμονες φήμες που έκαναν λόγο για υποκινούμενα άτομα, «εγκάθετους» τής κλίκας τού Μπεν Αλί ή τής Λιβύης, που δρούσαν με σκοπό την αποσταθεροποίηση τής μεταβατικής τυνησιακής κυβέρνησης. Κανένα στοιχείο δεν επιβεβαιώνει την θέση αυτή. Κανένας τους δεν αυτοχαρακτηρίζεται ως αντεπαναστάτης. Πολλά μάλιστα από τα νέα αυτά άτομα προέρχονται από την περιοχή τού Ζαρζίς στον νότο τής Τυνησίας· γνωρίζουν ο ένας τον άλλο, κατοικούσαν στις ίδιες συνοικίες και κινήθηκαν από τα ίδια ελατήρια. Δεν είναι οι φτωχότεροι εκείνοι που φεύγουν. Πολλοί από αυτούς εργάζονταν ή ήταν εποχιακά απασχολούμενοι και βρέθηκαν στην ανεργία λόγω έλλειψης τουριστών. Θέλησαν να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στο εξωτερικό, αλλά όχι κατ’ ανάγκη με οριστικό τρόπο. Στην πλειοψηφία τους επιθυμούσαν εδώ και καιρό να φύγουν, αλλά δεν μπορούσαν να το κάνουν εξαιτίας των συνοριακών ελέγχων και κυρίως εξαιτίας τού κόστους τής βίζας (12.000 δηνάρια, 6.000 ευρώ, ως συνέπεια τής διαφθοράς). Το ταξιδιωτικό κόστος ήταν 2.000 δηνάρια· επομένως, επωφελήθηκαν τής ευκαιρίας χάρη σε μια συγκυρία περιστάσεων που σχετίζεται με την αναστολή των συνοριακών ελέγχων και την απουσία τής αστυνομίας. Υπήρξαν και ορισμένες αυθόρμητες αναχωρήσεις. Στην Καλαβρία συναντήσαμε νέους ανθρώπους που η απόφασή τους να φύγουν ήταν αποτέλεσμα στιγμιαίας παρόρμησης. Τέσσερις εξ αυτών ζήτησαν μάλιστα να επιστρέψουν στην Τυνησία.

Κατά τον διάπλου ένα από τα πλοία, το Liberty 302, ανατράπηκε. Ορισμένοι έκαναν λόγο για εσκεμμένη επίθεση από την τυνησιακή ακτοφυλακή. Μπορέσατε να διερευνήσετε το περιστατικό τού ναυαγίου;

Κλερ Ροντιέ: Συγκεντρώσαμε πολλά στοιχεία, αλλά η θέση ότι επρόκειτο για εσκεμμένη επίθεση δεν επιβεβαιώθηκε. Οφειλόταν μάλλον σε λανθασμένο ελιγμό από πλευράς τού τυνησιακού λιμενικού σκάφους που προσέκρουσε στο πλοίο κόβοντάς το στα δύο. Στο πλοίο επέβαιναν 115 άτομα. Εντοπίστηκαν τα σώματα οχτώ πνιγέντων, ενώ αγνοείται η τύχη 25 ακόμα ατόμων. Αντιθέτως, εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι δεν καταβλήθηκε κάθε δυνατή προσπάθεια για τη διάσωση των ανθρώπων. Οι επιζώντες αναφέρουν ότι η βοήθεια καθυστέρησε πάρα πολύ να φτάσει και ότι οι Τυνήσιοι ακτοφύλακες δεν έδειχναν καθόλου να βιάζονται να ρίξουν τους πλωτήρες και τα σωσίβια διάσωσης στη θάλασσα. Από τις τέσσερις μικρές πνευστές λέμβους που διέθετε το λιμενικό σκάφος μία μόνο ρίχτηκε στη θάλασσα. Εν τω μεταξύ, έχει περάσει μια βδομάδα από την τραγωδία, χωρίς όμως να έχει υπάρξει κάποια επικοινωνία των αρχών με τις οικογένειες των θυμάτων και των επιζώντων, χωρίς να έχει ξεκινήσει καμία έρευνα ή να εξεταστεί κανένας.

Έχετε κάποια ιδέα για το ποια θα είναι η μεταναστευτική πολιτική τής νέας Τυνησίας;

Κλερ Ροντιέ: Δεν καταλαβαίνω σε ποια βάση μπορεί στηριχθεί η πρόβλεψη για μαζικές αφίξεις. Ο Οργανισμός διεθνών μεταναστεύσεων (OIM) έκανε λόγο για 1,5 εκ. μετανάστες στη Λιβύη. Η εκτίμηση αυτή ερμηνεύθηκε σαν να αφορούσε την άφιξη 1,5 εκ. ατόμων στην Ευρώπη· αλλά η πρώτη έγνοια των αλλοδαπών στη Λιβύη δεν είναι αν θα έρθουν ή όχι στην Ευρώπη! Είτε πρόκειται για Αιγύπτιους, είτε για Τυνήσιους, οι άνθρωποι αυτοί επιθυμούν στην πλειοψηφία τους να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Όσο για τους υπόλοιπους, όσους δηλ. έχουν ανάγκη προστασίας, δεν θεωρώ ότι είναι πιο σοκαριστικό να τους υποδεχτεί τελικά η Ευρώπη, από το να τους αντιμετωπίζει με τρόμο!

(Η συνέντευξη δόθηκε στη Μαρί Μπαρμπιέ).

[1] Δείτε εδώ και εδώ· γνωστή υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών.

 
 

Για την υλοποίηση της συμφωνίας κυβέρνησης – απεργών πείνας (Κόντρα)

Τελευταίες εξελίξεις στην υλοποίηση της συμφωνίας κυβέρνησης – απεργών πείνας
(Κόντρα, 12/3)

Όπως είναι γνωστό, την Τετάρτη 9 Μαρτίου, έγινε συμφωνία ανάμεσα σε 4 υπουργούς της κυβέρνησης και αντιπροσωπεία των 300 απεργών πείνας. Η συμφωνία αυτή περιλάμβανε τρία σημεία:

  1. Σε κάθε απεργό πείνας θα δοθεί το καθεστώς «ανοχής» («αναβολή απομάκρυνσης») επ’ αόριστον. Το καθεστώς αυτό θα συνοδεύεται και από άδεια εργασίας.
  2. Θα δοθεί η δυνατότητα στους απεργούς πείνας να ταξιδεύουν στις πατρίδες τους.
  3. Η 12ετία για την απόκτηση άδειας παραμονής «για εξαιρετικούς λόγους» θα γίνει 8ετία.

Οι υπουργοί της κυβέρνησης, όχι μόνο δεν έδωσαν στους απεργούς πείνας κάποιο έγγραφο με το περιεχόμενο της συμφωνίας, υπογεγραμμένο από τους ίδιους, όχι μόνο δεν δεσμεύτηκαν δημόσια με δηλώσεις τους γι’ αυτή τη συμφωνία, αλλά αντίθετα εμφανίζονται πιο ρατσιστές από την ακροδεξιά και τη δεξιά, διαψεύδοντας την ίδια την ύπαρξη της συμφωνίας και υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση το μόνο που έδωσε στους απεργούς πείνας είναι αυτό που τους πρότεινε από την αρχή, δηλαδή το εξάμηνο καθεστώς «ανοχής».

Ανεξάρτητα από τις δηλώσεις των υπουργών, σημασία αυτή τη στιγμή έχει να δούμε πώς εξελίσσεται η διαδικασία υλοποίησης της συμφωνίας και τι πρέπει να γίνει ώστε αυτή η συμφωνία να εξασφαλιστεί, πριν οι απεργοί πείνας εγκαταλείψουν το κτίριο «Υπατία» και φύγουν για τους τόπους διαμονής τους. Γιατί αν οι απεργοί πείνας φύγουν, τότε δεν θα υπάρχει κανένας παράγοντας άσκησης πίεσης πάνω στην κυβέρνηση.

Read the rest of this entry »

 

Ομηρίες Ι-IV


(από va8ikokkino)

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ (1, 2)

I. [tvxs.gr 8/3]

Μιλώντας στο tvxs.gr, η κ. Λουκία Κοτρωνάκη, μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης εξηγεί πως το μεσημέρι της Δευτέρας, οι συνοδοί των απεργών πείνας στον «Ερυθρό Σταυρό» μετέβησαν στο διοικητή του νοσοκομείου για να μεταφέρουν την επιθυμία των μεταναστών να μην λάβουν καμία μορφής σίτιση. «Ο διοικητής θεώρησε σκόπιμο να συλληφθούν οι δύο κοπέλες για παρεμπόδιση της σίτισης των μεταναστών». Όπως διευκρινίζει πάντως η κ. Κοτρωνάκη, οι 2 κοπέλες που συνελήφθησαν δεν είναι εκείνες που «ανέλαβαν να μεταφέρουν στο διευθυντή τη βούληση των μεταναστών», αλλά άλλες που τις αντικατέστησαν μετά το περιστατικό.

Σχολιάζοντας τις κατηγορίες για παρεμπόδιση σίτισης των μεταναστών, βάσει των οποίων ο διοικητής του «Ερυθρού Σταυρού» υπέβαλλε και μήνυση, η κ. Κοτρωνάκη σημειώνει ότι «οι άνθρωποι δεν είναι κλινικά νεκροί, έχουν επιθυμίες. Αλλά εκείνη την ώρα δεν μπορούσαν να σηκωθούν από τα κρεβάτια τους και να μεταφέρουν οι ίδιοι τις επιθυμίες τους». Σε βάρος των 2 κοριτσιών, που βρίσκονται στη ΓΑΔΑ, απαγγέλθηκαν κατηγορίες για άσκηση βίας και απόπειρα σωματικής βλάβης.

«Όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να αντιμετωπίσει την απεργία πείνας των 300 μεταναστών με την αστυνομική καταστολή. Επειδή ο αγώνας δεν έσπασε ούτε από τις κακουχίες ούτε από την εκστρατεία συκοφάντησης, οι κυβερνητικοί ιθύνοντες επιστρατεύουν τώρα την κρατική βία. Από το πρωί γινόμαστε αποδέκτες μιας «άνωθεν» οργανωμένης διαρροής ότι οι απεργοί πείνας απειλούνται με απέλαση αν δεν δεχτούν την πρόταση της κυβέρνησης για εξάμηνο καθεστώς ανοχής. Και για να μη μένουν στα λόγια, συνελήφθησαν σήμερα στον Ερυθρό Σταυρό δύο αλληλέγγυες φοιτήτριες που συνόδευαν νοσηλευόμενους απεργούς πείνας. Είχαν προηγηθεί η εντολή του διευθυντή της Παθολογικής Κλινικής Αντώνη Ζαχάροφ να αφεθεί φαγητό στα τραπεζάκια των νοσηλευόμενων απεργών, η άρνηση των απεργών πείνας να το δεχτούν και η υπενθύμιση των αλληλέγγυων συνοδών ότι τέτοιου είδους «ιατρικές» πρακτικές συνιστούν βασανιστήριο και φέρνουν στη μνήμη τις αποφράδες ημέρες των «γιατρών του Βιντέλα». Από τη μεριά μας, τα μόνα πια που έχουμε να πούμε είναι: Πρώτον, η διαφαινόμενη κυβερνητική επιλογή ανοίγει τις πύλες της αβύσσου. Δεύτερον, η καταστολή ούτε κάμπτει ούτε φοβίζει κανέναν», τονίζει η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης σε ανακοίνωσή της.

Read the rest of this entry »

 

Am I free to travel?


0:54–>

Rupert Macabee: They have every man in a straightjacket and without a passport he can’t move a toe. In a free world they violate the natural rights of every citizen. They have become the weapons of political despots. If you don’t think as they think you’re deprived of your passport. To leave a country is like breaking out of jail. And to enter a country is like going through the eye of a needle. Am I free to travel?
King Shahdov: Of course you’re free to travel.
Rupert Macabee: Only with a passport!
King Shahdov: Would you allow me to say something?
Rupert Macabee: Only with a passport! Do animals need passports?
King Shahdov: Have you finished?
Rupert Macabee: It’s incongruous that in this atomic age of speed we are shut in and shut out by passports.
King Shahdov: If you’ll shut up and let somebody else talk!
Rupert Macabee: And free speech, does that exist?
King Shahdov: No, you’ve got it all.

[Για τον Omad.]

 

Les Têtes Raides


 
 

Χασάν

Από Βαθύ Κόκκινο

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: