RSS

Category Archives: Κινηματογράφος

Ribelli=Spazzatura


«I ribelli fanno vomitare» (I cannibali, L. Caviani [1970])

Αίμων (στον Κρέοντα): Είμαι τρελός, αναρχικός, εκκεντρικός, εξεγερμένος, παραβατικός, αντικοινωνικός, εγκληματίας, άθεος, πούστης.
Κρέων: Πω πω, παιδί μου! Κατάντησες διανοούμενος!

 
1 σχόλιο

Posted by στο 12/12/2018 σε Κινηματογράφος

 

У самого синего моря (Boris Barnet) [1936]

[αισθηματική κομεντί με φόντο τη ζωή στο κολχόζ «Τα φώτα τού κομμουνισμού» (Μουσική Ποτότσκι)]

 
2 Σχόλια

Posted by στο 20/05/2015 σε Κινηματογράφος

 

«Κοινό πρόγραμμα» [泛希社運] —A.Badiou

泛希社運

Ο ρεβιζιονιστικός κινηματογράφοςA.Badiou
Για έναν συνθετικό απολογισμό παλιών — και μελλοντικών — ταινιών, όπως το «1900» [Μπ. Μπερτολούτσι], «Η Κόκκινη Αφίσα» [Φ. Κασαντί], «Μαντό» [Κ. Σοτέ], «Ο Θίασος» [Θ. Αγγελόπουλος], «Ο Δικαστής και ο Δολοφόνος» [Μπ. Ταβερνιέ] κ.ά.
[Cinéma, σελ.61-71]

Το ρεβιζιονιστικό φιλμ χαρακτηρίζεται εξαρχής από το ότι έχει ως φαινομενικό θέμα τον «λαό», ως διακηρυγμένο δόγμα την ύπαρξη δύο στρατοπέδων και ως ρητό σκοπό τη στοίχιση πίσω από μια συγκεκριμένη αντίληψη για την ιστορία και την πολιτική.

Μα πώς στο καλό προκύπτει ο αστικός του χαρακτήρας;

Η νέα μπουρζουαζία οχυρώνεται πίσω από το ρητορικό σχήμα τής «λαϊκής ενότητας». Από τους κόλπους της αποκλείονται μόνο τα «μεγάλα τραστ» — και οι μαοϊκοί επαναστάτες. Σε τι συνίσταται ο «λαϊκός» χαρακτήρας τής εν λόγω «ενότητας»; Αυτό είναι κάτι που ο ρεβιζιονιστικός κινηματογράφος πασχίζει να μεταφράσει σε εικόνες.

Τι δείχνει η παλιά μπουρζουαζία;

Απέναντί τους όμως έχουν έναν «σκληρό» αντίπαλο. Η νέα ρεβιζιονιστική μπουρζουαζία θεσπίζει την απλή παρουσία τού «λαού» ως την ειδοποιό της διαφορά έναντι τής κλασσικής μπουρζουαζίας. Έχοντας περιέλθει σε στάδιο προχωρημένης σήψης, αυτή η τελευταία έχει παραιτηθεί από κάθε διεκδίκηση επί τού σημαίνοντος «λαού». Έχει παρέλθει προ πολλού η εποχή τού Μπαλζάκ και τού Ζολά. Τα πάντα περιστρέφονται πλέον γύρω από την ψυχή. Και όταν λέμε «ψυχή», εννοούμε τη σεξουαλικότητα.

Η άθλια αυτή θεματική αντικατοπτρίζει ένα τέλος. Ως αντικείμενο αναπαράστασης επιλέγονται πρόσωπα παραμορφωμένα από την αγωνία, παιχνίδια θανάτου, οι δυνάμεις τής χαμερπούς επιθυμίας, τα σκοτεινά μυστήρια τής τρέλας. Ο Μπέργκμαν είναι ο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος αυτών των κινηματογραφιστών. Ακόμη και όταν επιχειρεί να καταγράψει τα ρήγματα τής ιστορίας, ο κινηματογράφος τής κλασσικής μπουρζουαζίας δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να καταφεύγει στο γνωστό του οπλοστάσιο: δήμιοι και θύματα αλληλοταυτίζονται στα κάτοπτρα τής επιθυμίας και τού θανάτου, η τυχαιότητα καταργεί τη διαφορά μεταξύ προδοσίας και αντίστασης, η «ερευνητική» ματιά αποκαλύπτει ότι η ηθική νωθρότητα, ο δισταγμός, η υποταγή και η αμφιταλάντευση αποτελούν τις συνιστώσες τού νόμου τού αναπαριστώμενου κόσμου.[1]

Τα πάντα ματαιότης. Αυτό είναι επίσης και το ηθικό δίδαγμα τού Κιούμπρικ,[2] που έχει καταξιωθεί στη χώρα μας ίσως όσο πουθενά αλλού στον κόσμο: ακόμη και ο δυναμισμός τού αυτοδημιούργητου θεωρείται απαράδεκτος. Η κοινωνική αναρρίχηση είναι εκδήλωση παραφροσύνης. Εξ ου και οι εξεζητημένες, καλογυαλισμένες εικόνες, όπου η κάμερα με πλάνο τράβελινγκ πίσω παραπέμπει σταθερά τις φιγούρες που σχηματίζουν ασήμαντα ανθρωπάκια στην καλαίσθητη αμεταβλητότητα των λόφων, των κήπων και των αρχοντικών: εδώ δεν συμβαίνει ποτέ τίποτε.

Το συμπέρασμα που συνάγεται είναι ότι, όσον αφορά την οπτική τής κίνησης, το μόνο που δύναται πλέον να κάνει η κλασσική μπουρζουαζία είναι να καθιστά ορατή την αρχή τής αναλυτικής αποσύνθεσης.

Και όταν στο νευρωτικό αυτό μισόφωτο αφήνεται να σκιαγραφηθεί το περίγραμμα μιας λαϊκής τυπολογίας, ο ρόλος της θα περιορίζεται στα στενά πλαίσια τής γαλλικής κωμωδίας, και μάλιστα μιας κωμωδίας εμπλέου επαρχιώτικης νοσταλγίας για την παλιά Γαλλία τής τρίτης δημοκρατίας: καφετζήδες και θυρωρίνες, σκουπιδιάρηδες και μπεκρήδες, όμορφες γραμματείς και φαιδροί παραθεριστές, καρικατουρίστες, υπαλληλίσκοι και πονηροί χωριάτες, καθηγητές που δεν μπορούν βάλουν σε τάξη τα σχολιαρόπαιδα, κρασοπώληδες και παιδιά στο βενζινάδικο. Αυτά είναι μερικά από τα πρόσωπα σε ρόλο κομπάρσου σε άνευρες οπερέτες με εξωσυζυγικά παραπατήματα, κυνήγια θησαυρών, μακάβρια κωμικές δολοφονίες και βουλεβαρδιέρικους καυγάδες. Το πενιχρό αυτό δείγμα αντιδραστικής ευρωστίας — τέχνη κατεξοχήν «μαζική» — αντικατοπτρίζει με πιστότητα τη διεστραμμένη εμβρίθεια των μηδενιστικών αποφάνσεων που προορίζονται για την αποκλειστική χρήση τού σνομπ κοινού.

Read the rest of this entry »

 

Ετικέτες:

«Νέα Βαβυλώνα» — новый Вавилон

 

Το Αλάτι τής Γης

H εισήγηση του Γιώργου Σιφωνιού, προέδρου του Σωματείου Εργαζομένων στην «Ελληνική Χαλυβουργία», κατά τη διάρκεια της προχτεσινής Γενικής Συνέλευσης, όπου, με συντριπτική πλειοψηφία, οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να συνεχίσουν τον απεργιακό τους αγώνα («Ρ»).


«Ευχαριστώ, Αδελφοί και αδελφές. Εσπεράντσα. Ευχαριστώ για την αξιοπρέπειά σας. Είχατε δίκιο. Μαζί, μπορούμε ν’ ανυψώσουμε τα πάντα. — Τότε κατάλαβα ότι είχαμε κερδίσει κάτι αναφαίρετο. Κάτι, που θα μπορούσα να το αφήσω στα παιδιά μου … και τα παιδιά μου, το αλάτι της γης, θα το κληρονομούσαν

Thanks, Sisters and Brothers. Esperanza. Thank you for your dignity. You were right, together we can push everything up with us as we go. — Then I knew we had won something they could never take away, something I could leave to my children … and they, the salt of the earth, would inherit it.

01:29:25 —>  01:29:55 (Μέρος 10: 3:24)

Read the rest of this entry »

 
Σχολιάστε

Posted by στο 17/02/2012 σε Κινηματογράφος

 

Song of Summer (I-V)

Read the rest of this entry »

 

Handsworth Songs

Vodpod videos no longer available.

(τέσσερα μέρη, σχολιασμός εδώ)

Read the rest of this entry »

 

Η τάξη βασιλεύει αλλά δεν κυβερνά…


0:00–>5:35

In girum imus nocte
(μετάφραση Πάνος Τσαχαγέας, Εκδ. Ε. Τύπος)

Τη συνταγή τής ανατροπής τού κόσμου δεν την αναζητήσαμε στα βιβλία, αλλά αλητεύοντας. Ήταν μια περιπλάνηση που κρατούσε μέρες ολόκληρες, όπου καμιά δεν έμοιαζε με την προηγούμενη και που δε σταματούσε ποτέ. Συναρπαστικές συναντήσεις,[1] σημαντικά εμπόδια, προδοσίες ολκής, επικίνδυνα ξελογιάσματα, τίποτα δεν έλειψε από την αναζήτηση ενός άλλου ολέθριου Γκράαλ, που κανείς άλλος δεν είχε θελήσει κι έτσι, μια μαύρη μέρα, ο ωραιότερος παίκτης ανάμεσα μας χάθηκε μέσα στα δάση τής τρέλας. — Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τρέλα από την παρούσα οργάνωση τής ζωής.

Read the rest of this entry »

 

Ετικέτες:

Am I free to travel?


0:54–>

Rupert Macabee: They have every man in a straightjacket and without a passport he can’t move a toe. In a free world they violate the natural rights of every citizen. They have become the weapons of political despots. If you don’t think as they think you’re deprived of your passport. To leave a country is like breaking out of jail. And to enter a country is like going through the eye of a needle. Am I free to travel?
King Shahdov: Of course you’re free to travel.
Rupert Macabee: Only with a passport!
King Shahdov: Would you allow me to say something?
Rupert Macabee: Only with a passport! Do animals need passports?
King Shahdov: Have you finished?
Rupert Macabee: It’s incongruous that in this atomic age of speed we are shut in and shut out by passports.
King Shahdov: If you’ll shut up and let somebody else talk!
Rupert Macabee: And free speech, does that exist?
King Shahdov: No, you’ve got it all.

[Για τον Omad.]

 
 
Αρέσει σε %d bloggers: