RSS

Jean Barraqué Au Dela du Hasard

…Επέκεινα τού τυχαίου (Ι)
Ζαν Μπαρακέ
(Για τρεις γυναικείες φωνές (Σ: Σοπράνο, Κ: Κοντράλτο) και τέσσερις ορχηστρικούς σχηματισμούς.)

Ι. Άφεγγη νύχτα
(Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ*) Άραγε γιατί ταχύνει το άρμα των επελθόντων στην άφεγγη νύχτα συμβάντων και γιατί ν’ απειλεί η έλλειψη ειρμού τις οικειότερες κραυγές; — Σαν να ’χουν  όλ’ ακυρωθεί έχοντας φτάσει η νύχτα τούτη αληθοφανής τυφλωτική και άνολβη· και πώς η ανακολουθία με υπεκφυγές ξαναγυρνά στα μέρη τα πιο απόξενα. — Είναι γιατί όλα διαλύονται παράλογα στη διαλείπουσα παραφωνία τής έγκλειστης σκέψης και εξωθούνται ακόμ’ απ’ την ανακολουθία στεφανωμένη απ’ την πελιδνότητα τού ξοδεμένου παρελθόντος. (Σ.ΙΙ) Αλλ’ όλα λειώνουν και χάνονται στη νύχτα που ’φτασε, την αλγεινή, σομφώδη χλωμή άλω· στο οικείο παρελθόν· τις πνιγμένες κραυγές. (Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) Ήλιος χωρίς ανάπαυλα! / Είδωλο! — Όμορφα! / Και γρήγορα! / Κατάρρευση — Δύναμη! Έκρηξη φωτός / Ανεπαίσθητη! — το είδωλο τού ήλιου φευγαλέο — σε μονοπάτια μαντεμένα — κι εκτυφλωτικό (και οι τρεις μαζί) Μα …

ΙΙ. Ανεπιστρεπτί και αμετάλλακτα [4:08]

(Σ.ΙΙ) Σαν να ’ταν όλα τυλιγμένα στο φόβο τού πολυτάραχου κι αθώρητου εχθρού. Αναμφίβολα, οξυδερκές, κολαστήριο, το σινιάλο φιλικό τού μεσημεριού θε να χαράξει σημάδια απόκρυφα. Μια αρετή μοναχική άφωνη σχεδόν μπροστά (και οι τρεις μαζί) στο συμφυές οικείο (Σ.ΙΙ) καταπονεί μονάχα το χέρι—το χέρι που εκρήγνυται στερημένο από εικόνες. Τα ονειρεμένα περβόλια τής τρέλας, παραλογισμοί εξαίσιοι, στοιβαγμένοι, ενισχυμένοι (και οι τρεις μαζί) με την κονία των υγρών αναπνοών, (Σ.ΙΙ) κοσμούνται με μαρτύρια αστραπιαία, βραχύβιους ορυμαγδούς. Τα εμβλήματα, τα σύμβολα, οι χώροι, τα εγκλήματα, οι τέσσερις λυγμοί στεριώνουν στα πρόσωπα που ερυθριούν και τρέμουν

(Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) Κι ανεπιστρεπτί κι αμετάλλακτα ποιο φως θα αφανίσει όλα τούτα — Πρόσωπο! Φυγή! Οδύνη! φλόγες — στο μοχθηρό σύστημα των πανικόβλητων φλογών — διάπλατο … άθλιο … φλόγες …

(Σ.Ι) Σύντομα θα είναι επιτρεπτή η επίκληση τής αιμοχαρούς ηχηρότητας τής απαλλαγμένης από ενοχοποιητική νοσταλγία λευκότητας (Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) Άραγε γιατί από την ανοικτή ακτή να μην μπορεί να γεννηθεί, έναυση! παράδοξη [(Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) η ακρότητα κι η υπερβολή, άμετρη, αβάσταχτη, επιτακτική.]

 

ΙΙΙ. Ποια εφήμερα σημεία; [1:58]

(Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) Να μη φοβάσαι μήπως κι ανάψουν οι φλόγες των κλειστών τόπων απ’ τον ορυμαγδό των δονούμενων σφαιρών — Αν άρχισαν τα σημεία όλα ταραχώδη να θεσπίζουν στον φόβο τ’ αμήχανα τεκμήρια — Από ποια φευγαλέα μαρτύρια τα μεγάλα νυχτέρια ακονισμένα θα χάραζαν στο σεληνόφως εμβλήματα σφαλερά — Τίποτα / Μόνο / Τίποτα — Αξίζει / Μια / Έκφραση — Μοναχική / Χέρι / Μονάχα — Οι μοχθηρές, εξαίσιες ανάσες σου — Επιστροφή στο επουράνιο περβόλι που σ’ αξίζει — Σύστημα που η ανάνηψη απ’ την τρέλα αυτή δεν καταργεί — δεν καταργεί ποτέ — το Ωραίο / Υγρό / Γοργά

IV. Το καταχρηστικό άμετρο [4:14]

(Σ.ΙΙ) Δεν πρέπει η αλυσίδα να διαρρηχθεί. Το άμετρο παράγει αξίωση καταχρηστική και επαχθή. Η αισθητηριακή ρήξη ελέγξιμη. Δεν πρέπει να χουν όλ’ (και οι τρεις μαζί) αν χρειαστεί (Σ.ΙΙ) την όψη τής αγνότητας προσποιητής (και οι τρεις μαζί) ή — και (Σ.ΙΙ) τής απρομελέτητης επίγνωσης. Η εκπλήρωση και η βούληση (και οι τρεις μαζί) θε να (Σ.ΙΙ) βυθομετρήσουν τα σημεία που αποκαλύπτονται εσχάτως (και οι τρεις μαζί) Ο κόρφος τής ανάγκης (Σ.ΙΙ) Η νύχτα που χάθηκε και βρέθηκε ξανά γυμνώνει, με προσοχή, το μάτι και, χωρίς πλέον καμία προσμονή, (Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) λυτρωμένο από τον επικροτούμενο τρόμο. Να διαβείς τις πύλες τού φόβου [* — Το μνήμα και η επίγνωση πανικόβλητες Προσεγγίζουν τη νέα δύναμη οι προσφερθείσες στον θάνατο ευκαιρίες (και οι τρεις μαζί) Σαν να συγγένευε το έργο ποθούμενο και αποκρουόμενο με το θάνατο (Σ.ΙΙ) Ω! τόσο διάφανη η απεραντοσύνη — ανακλάται — στις σφαίρες που το βλέμμα διακρίνει.

 

V. Στο πλανώμενο πλήθος [1:31]

(Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) Πώς, ίσως, κεκαλυμμέν’  αμετάβλητο άφρον υπερσκελίζει αφανίζει την πρώτη παράσταση ύπαρξης προτού διαλυθεί — άλλως Παράγεται με τρόπους ποικίλους στη συγχρονία τους τόσο συγκλίνοντες — Προπαρασκευασθέν το ψεύδος απορρίπτει την πλήρωση με σιωπές αδρανείς αυστηρώς προαγγελθείσες δια συστημάτων χρωσμένων αμέτρως Πράγματι εγκύπτοντας στο ψεύδος οι φωνές που ακούονται αρέσκονται ν’ αναπτύσσονται σε σχηματισμό πλήθους πλανώμενου — Βεβιασμένη η συνείδηση αμετακλήτως στερείται τής επιστροφής Σκοτεινό παντού τ’ άστρο που διαβήκαμε Σκοτεινή κι η θλιβερή κατάληξη φρικτά οριστική Σταμάτησ’ η αναπνοή! Πώς να ωθήσουμε τη συνείδηση στ’ αλυσωμένο με τ’ αδιάρρηκτα δεσμά σημείο; Διότι η αλυσίδα δεν πρέπει (και οι τρεις μαζί) να διαρρηχθεί (Σ.ΙΙ) Τ’ άμετρο παράγει αξίωση καταχρηστική κι επαχθή.

VI. Ορχηστρικό Ι και φωνητικό
[3:45]

(Σ.ΙΙ) Άμετρου μέλλοντος Κάλλος τριπλό τού άχρονου Ονείρου Νήμα που ξεδιπλώνεται ίσαμε … την αδήριτη στιγμή παροντική, κόσμος, Φυγή, έξαλλος μ’ αλυσωτές φυγές στις παρυφές του αδιάστατ’ όριο το τυχαίο αγνοεί. Χωρίς τρόμο το όριο (Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) προδίδεται / φθίνει — ώστε να πρέπει, γνωρίζει πως πρέπει, ν’ αρχίσουν ξανά οδεύοντας όλα προς τέλος άλλο Στη νύχτα γεμάτη ερυθρή σιωπή

VII. Στο μυστηριώδες χείλος των τυχηρών [≈4:40]

(Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) Διασπάται / καταρρέει / λησμονάται — μετουσιωθέν τού παρελθόντος το θέμεθλον — Ώστε ανάγκη δεν παρίσταται επαναφοράς των πραγμάτων στο καθεστώς τής αξίωσης τής διττής — ώστε των όντων η σύλληψη δεν απαιτεί — αβασάνιστη γνώση / αναθεωρηθείσα — αλλ’ όλ’ αφανίζονται όμοια ανόμοια αμφίβολ’ ομόλογα — στον πρόδηλο κι άπειρο όλεθρο — πολυσχιδία — και κατέστη επίσης ο όλεθρος σκεδασμός ολικός σε σημείο ώστε να ’ναι αναγκαίο / ανέφικτο — να παραχθεί μέσω τής επινόησης των δυνάμεων των υπόκωφων η αμάχητη συνοχή. Κι όταν το πλαίσιο το έσχατο φάνηκε να έχει εγερθεί πίσ’ απ’ των πρότερων ονείρων τη νεφέλη τόσ’ ανάλαφρ’ ένα φεγγάρι ήρθε να σταθεί πάνω στα τέσσερα πρόσωπα των τρεμάμενων λυγμών. Άμετροι θόρυβοι / πόνημα / ως μέτρηση έχουν επινοηθεί — μέσω τής ωχρότητας τού Θορύβου-Διαύγειας προκύπτει η θόλωση. Η ομίχλη αλλόκοτη στροβιλιζόμενη γίνετ’ απέραντος ήχος — προβολή παράδοξη των ημερών-Λάμψη που εκμηδενίζονται από την ενέργεια μόνο / συνέπεια αμετανόητης μαγγανείας. Αμάρτημα των απαγορευμένων στιγμών, σε ποιους έλαχε ο κλήρος να τις ζήσουν! Κάψα. Στο γαλάζιο χασομέρι των ανοίκειων οικειών προηγμένων στις θυσίες αδιάλειπτες των καταβροχθισμένων μελών τής στιγμής αναρροφάται το άνυδρο βέλος Το ζεύγμα αίφνης άτονο αναζητεί / Το άσμα απαιτεί / — τη φρίκη θλιβερή μιας απρόσωπης κρίσης / τον τελεσφόρο τρόμο. Τώρα όλ’ έχουν κριθεί. Ακάθεκτη η βούληση σταματά στο σημείο τής πτώσης οριστικής στων χώρων τον χρόνο. Αδιαλείπτως εξεργασμένος μέσω κυήσεων αλλεπάλληλων — πυροδοτείται ο ογκόλιθος (και οι τρεις μαζί) εκρήγνυται — μέσω τής ώθησης τής κενής επινόησης. Και στον πυρήνα συναντάται το ηχηρό λευκό των αιμάτων. — Ό,τι ’ναι κρίσιμο θ’ αναβιώσει τα λανθάνοντα διανθίσματα. Γιατί άραγε πρέπει η απρέπεια ανακτηθείσα (και οι τρεις μαζί) να υπαινίσσεται — την αχανή ωχρότητα των

VIII. Ορχηστρικό 2
[≈8:20]

Άγρυπνων νυχτών; (και οι τρεις μαζί) Πάντοτε.

 

IX. Πριν την εκφώνηση τού αποσπάσματος [τού Χ.Μπροχ]

X. Τυφλωμένος απ’ τ’ όνειρο [≈1:00]

(και οι τρεις μαζί) Τυφλωμένος απ’ τ’ όνειρο και (μόνον οι δύο) φωτισμένος απ’ τ’ όνειρο, τον θάνατό σου αναγνωρίζω, αναγνωρίζω τ’ όριο σου τ’ αναπόδραστο, τού ονείρου τ’ όριο που απαρνιέσαι. Εσύ ο ίδιος το γνωρίζεις; Κατά πόσο το επιθυμείς; — Τυφλωμένος απ’ το κάλλος τού ονείρου και φθάνοντας σε μέλλον προφητικό ακολουθώντας το νήμα που γνωρίζει τού θανάτου σου τ’ άχρονο όνειρο. Το έσχατο όριό σου γνωρίζω δίχως τρόμο.

XII. Επέκεινα των ακμών τού βλέμματος [≈3:30]

(Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) Ανασύσταση στιγμών αγνώριστων· ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι είναι αδύνατο να εκδηλωθεί η ταλάντευση / η συντριβή — εντός τής φευγαλέας ισορροπίας ανεπαίσθητη· Σαν να — μπορούσε συλληπτήρια η αστάθεια να υψωθεί επέκεινα των ακμών τού βλέμματος. Ω! πόσ’ ανεπαίσθητη, αφού δεν πρόλαβαν οι αποσύρσεις ομόχρονες και συνεχείς να δέσουν τις θηλιές τους — η ορμή που δόθηκε τη σωστή στιγμή θα μπορούσε να προορισθεί για την υπέρβαση τού σημείου — τού τετελεσμένου … τού πολυαναμενόμενου … τού ηθελημένου … ες αεί …, οι αποσύρσεις θα ενθάρρυναν το — Στοίχειωμα τού σημείου / τού τόπου — τη διαύγεια — που πρόκειται ν’ αυτοαναθεωρηθεί (και οι τρεις μαζί) ν’ αφανιστεί — να βυθιστεί στους άφωνους κι απόκρυφους παλμούς — τής χασμωδίας τής νυκτερινής / επικείμενης — που μετατεθείσα, επινοηθείσα, ανασυσταθείσα τον δικό της κύκλο θα χαράξει και μαζί τούς κύκλους τους στρεβλούς, τους αντιφατικούς, τους αόρατους, διότι απαλείφθησαν αλλ’ όχι μέσω τής διαύγειας των αντικατοπτρισμών αξιούμενων, λησμονημένων, εκμηδενισμένων (και οι τρεις μαζί) (ίσως μετουσιωμένων) — των εξαφανισθέντων τη στιγμή ακριβώς τής εμφάνισης τής ύπαρξής τους· Ναι, εξαφανισθέντων και μη-απεικονίσιμων λόγω τής τερατώδους τους ενέργειας εξαρτώμενης απ’ άλλο, άλλα σημεία σ’ αυτό αλυσωμένα — Τούτων όλων των διάφανων αλυσωτών σημείων η τερατώδης απεικόνιση — που υποκαθιστούν οι αγωνιώδεις αυτοί αντικατοπτρισμοί. — Πώς υπερβαίνει την απεικόνιση για να συγκροτηθεί με συγχρονία ποικιλότροπη — Για να διασκορπισθεί κεκαλυμμένο, αμετάβλητο σε κατευθύνσεις συγκλίνουσες — Παράτολμα ίσως. Αφανίζει την ύπαρξη την αρχική, με τρόπο τόσο διαφορετικό!

XIII. Για μια σκέψη δίχως νύχτα [≈5:25]

(Σ.Ι, Σ.ΙΙ., Κ) Άραγε — η — σαν — νύχτα — να ’χουν όλα — θα ταχύνει — έγκλειστης — και αληθοφανής — όλ’ — ακυρωθεί — παράλογα — επελθούσης — στην — το άρμα — αβάσιμα — στη — διαλείπουσα — και — γιατί — παραφωνία — σαν — έχοντας φτάσει — ακυρωθεί — η — τούτη — τυφλωτική — συμβάντων — σκέψης — χωρίς — αληθοφανής — νύχτα — Αλλά — σαν — όλ’ ακυρωθεί — διαλύ- — ονται — μέσω τής — διαλείπουσας — και παράφωνης — αυτής — σκέψης — δίχως νύχτα — Αλλά — Σαν — Η νύχτα — όλα — να — ταχύνει — έγκλειστης — κι (όλως) αληθοφανής — επελθούσης — ακυρωθεί — παράλογα — το άρμα — διαλυθεί — σ… — την — διαλείπουσα — αιτία — να ’χουν — παραφωνία — ως μεζάσουσα ακυρωθεί — αυτής — τής — τυφλωτική — σκέψης — των συμβάντων δίχως — αληθοφανών νύχτα — Η νύχτα — Άραγε γνωρίζεις αν — Ως εάν το τριπλό μέλλον — είσαι … μέσα στην επελθούσα — περιεκτική και αληθοφανή — ερυθρή σιωπή — ο θάνατός σου διαλύεται — χωρίς άκρη, το τυχαίο — (Πρόσωπο) — δικαιολογηθείσες αναθεωρηθείσες — το όριο — τυφλωμένος από — (Οδύνη) — τον θόρυβο — ασυνεχή — Στο εκτυφλωτικό άρμα τού θορύβου το γριφώδες των αληθοφανών συμβάντων, τα πολλαπλά σου μονοπάτια διασταυρώνονται — Διασταυρώνονται στον λόγο τα εγκλήματα τ… Αυτής τής φρίκης — Και το όριο Επιθυμείς τον θάνατό σου; παράταιρα και διάμεσα τα πολλαπλά σου μονοπάτια τού εγκλήματος (Φυγή!) αυτής τής σκέψης δίχως νύχτα — Ενότητα! / Τρόμος! / Βλέμμα — Κάτοπτρο! / Αισχύνη! / Κάτοπτρο! / Κάτοπτρο!

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s