RSS

Webern 8 early lieder (1910-14)

1. Tief von fern (Από τα απόμακρα βάθη) Richard Dehmel

Στο λευκό κύμα τού δειλινού / ανατέλλει ένα άστρο / από τα απόμακρα βάθη / αναδύεται η λευκή σελήνη.
Απ’ τα απόμακρα βάθη / στο φαιό κύμα του πρωινού / η μεγάλη χλωμή αψίδα σκιρτάει ν’ αγγίξει το άστρο.

2. Aufblick (Βλέμμα ψηλά) Richard Dehmel [1:14]

Πάνω απ’ την αγάπη μας σκύβει μια σκοτεινή ιτιά / νύχτα και σκιές γύρω μας / σκύβουμε το μέτωπο.
Σιωπηλοί καθόμαστε στο σκοτάδι / κάποτε το ποτάμι κελάρυζε εδώ / κάποτε κοιτούσαμε το σπινθήρισμα των άστρων.
Όλα νεκρά και πένθιμα; / Άκου —: ένα στόμα μακριά —: από την εκκλησιά —: καμπάνες … Νύχτα … και έρωτας.

3. Blumengruß (Χαιρετισμός με άνθη) J.W. von Goethe [3:51]

Τα λουλούδια που μάζεψα σου στέλνουν χίλια καλωσορίσματα / πόσες φορές έσκυψα να τα μαζέψω / σίγουρα χίλιες / και πόσες τα πίεσα στο στήθος μου / πολλές χιλιάδες.

4. Bild der Liebe (Πορτραίτο του Έρωτα) Martin Greif [5:17]

Στην καρδιά του δάσους ένα ανθισμένο δέντρο — έτσι χαμογελάει στη ζωή το όνειρο τού έρωτα / τόσο κοντά και τόσο απόμακρα / μέχρι να χαθεί απ’ το μαγικό βασίλειο.

5. Sommerabend (Καλοκαιρινό δειλινό) Wilhelm Weigand

Καλοκαιρινό δειλινό! Άγιο, χρυσό φως! Το λιβάδι λουσμένο σε γλυκό θάμπος! Κανένας ήχος δεν ταράζει το άκουσμα της σιωπής / όλα τα αισθήματα ένα / κι η ψυχή ποθεί τη νύχτα / και το σκοτάδι που σηκώνεται στολισμένο με δροσοσταλίδες / και, στη δόξα των ρόδων, αφουγκράζεται τη φωτεινή σιωπή των σκοτεινών ωρών τ’ ουρανού.

6. Heiter (Κέφι) Friedrich Nietzsche [2:31]

Η καρδιά μου πλατιά όσο κι η θάλασσα / όπου γελάει το πρόσωπό σου ηλιόλουστο / βυθισμένο σε βαθιά, γλυκιά μοναξιά / όπου το ένα κύμα σπάει πάνω στ’ άλλο.
Είναι μέρα; Νύχτα; Δεν ξέρω, αφού για μένα χαμογελάει, γλυκό κι αγαπημένο, το πρόσωπό σου ηλιόλουστο, κι είμαι χαρούμενος σαν μικρό παιδί.

7. Der Tod (Ο Θάνατος) Matthias Claudius [3:47]

Πόσο σκοτεινή η νεκροκάμαρα, πόσο πένθιμα αναδεύει, και σηκώνει τώρα το βαρύ τοκμάκι για να σημάνει την ώρα.

8. Heimgang in der Frühe (Γυρίζοντας στο σπίτι τα χαράματα) Detlev von Liliencron [4:55]

Στα μαύρα χαράματα, ήταν δεν ήταν δύο ή τρεις, βγήκα από το κατώφλι για ν’ ανταμώσω τις ευλαβικές πρώτες ώρες.
Σιωπηλός ο δρόμος / τα δέντρα σιγούν ακόμα / και το λάλημα των πουλιών κοιμάται στα κλαριά.
Ακούω πίσω μου ένα παράθυρο να ανοιγοκλείνει, σχεδόν αθόρυβα / θα σπάσει άραγε η καρδιά μου;
Ο πόθος μου άλλο δεν βλέπει από χρυσό και γαλανό; / Το κόκκινο και πράσινο τ’ ουρανού ξεθώριασαν μαζί με τ’ άλλα.
Τα μάτια σου τα γαλανά στέλνουν φιλιά στα σύννεφα / και τα ξανθιά σου τα μαλλιά σκέπασαν τη γη ολόκληρη.
Το δώρο τής νύχτας θα με τραντάζει για πολύ / μ’ ανοιχτά τα μπράτσα αγκαλιάζω τη ζωή και την ηδονή.
Μια τσίχλα σκιρτάει ξαφνικά μέσα στα δέντρα / και η μέρα ξυπνάει σιγά-σιγά από τα όνειρα τού έρωτα.



Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s